Stałam przed wejściem do bloku na ulicy Wiktorskiej. Krzyk dochodził z góry — z czwartego piętra, z okna, w którym paliło się światło. Znałam to okno. Trzy miesiące wcześniej wprowadzili się tam młodzi ludzie, świeżo po ślubie. Ona — wysoka brunetka, zawsze w eleganckich butach. On — uśmiechnięty, w dopasowanym garniturze, woził ją czarnym audi. Sąsiedzi mówili: złota para.
Pomyślałam: wzywać policję? A może mi się przesłyszało? Wtedy krzyk się powtórzył, a potem huknęło, jakby ktoś rzucił meblem o ścianę.
Zadzwoniłam domofonem. Cisza. Zadzwoniłam drugi raz — bez odzewu. Klatka była otwarta, bo zamek od tygodnia zepsuty, więc weszłam. Na czwartym piętrze zatrzymałam się przed drzwiami. Muzyka grała głośno, ale przez nią słyszałam podniesione głosy. Męski — zimny, spokojny. I kobiecy — a w nim coś, co nie było ani płaczem, ani błaganiem. To był ton, jakim się mówi do kogoś, z kim się skończyła dyskusja.
Przyłożyłam ucho do drzwi. Za cienką sklejką usłyszałam: „Myślałeś, że po ślubie to wszystko twoje?” — a potem znów huk. Brzęk szkła. Pies u sąsiadów pod klatką zaczął wyć.
I wtedy drzwi nagle się otworzyły. Stanęła w nich ta brunetka — w rozpiętym płaszczu, z małą walizką w ręku. Ręka jej drżała, ale twarz miała spokojną, jak ktoś, kto już dawno podjął decyzję.
— Przepraszam, że o tej porze — powiedziała, mijając mnie na schodach. — Nie chciałam robić sceny.
Zeszła pół piętra, zatrzymała się, odwróciła i rzuciła w głąb mieszkania: — Umowa jest u notariusza. Jutro dzwonię do adwokata.
Ten mężczyzna pojawił się w progu sekundę później. Stał bez koszuli, w rozpiętym pasku od spodni. Twarz miał czerwoną, jakby ktoś go uderzył albo jakby sam się zdążył zmęczyć krzykiem.
— Nie masz dowodów! — warknął.
Ona nie odpowiedziała. Podeszła do windy, wcisnęła przycisk i spojrzała na mnie. Podała mi swoją wizytówkę — był na niej adres kancelarii prawnej i imię: Agnieszka. Nigdy wcześniej z nią nie rozmawiałam, a ona właśnie wcisnęła mi kartonik, jakby to była normalna rzecz do zrobienia o północy na klatce schodowej.
— Gdyby pani chciała potwierdzić, że tu byłam — powiedziała. — Nie chodzi o alibi. Chodzi o to, żeby on nie zeznawał, że pierwsza zaczęłam.
Jej mąż zrobił krok do przodu. W ręku trzymał coś metalowego, ale nie przyjrzałam się, bo winda akurat przyjechała. Pamiętam tylko szczęk i ciężkie uderzenie przedmiotu o futrynę, kiedy próbował zablokować drzwi.
Winda ruszyła. Ona stała w środku, przyciskała walizkę do piersi, a ja zostałam na klatce sama z jej mężem. Mieliśmy do siebie może dwa metry. I wtedy naprawdę się przestraszyłam, bo ten człowiek spojrzał na mnie tak, jakby nagle przypomniał sobie, że jestem świadkiem.
— Nic pani nie widziała — powiedział.
Zeszłam po schodach, nie czekając na windę. Serce waliło, ale nogi same niosły. W portierni nie było nikogo, bo od siedmiu lat nikt nie pełnił tam dyżuru. Przeszłam na drugą stronę ulicy, usiadłam na ławce przy przystanku i zadzwoniłam na sto dwanaście.
Policja przyjechała jedenaście minut później. Dwóch funkcjonariuszy weszło bez sygnałów. Kiedy wychodzili, jeden z nich trzymał w dłoni — w foliowym worku — kij bejsbolowy. Aluminiowy. Ten sam, którym jej mąż próbował zdzielić futrynę. Powiedział do drugiego policjanta: „Ślubna pamiątka”.
Złożyłam zeznania. Podałam dokładnie godzinę, opisałam krzyki, podałam adres. Nie dodałam od siebie nic poza tym, co widziałam i słyszałam. Tylko te fakty, których nikt inny nie zapisał. Bita, futryna, ta walizka.
Kilka miesięcy później dowiedziałam się od lokatorki z parteru, że Agnieszka ma już nowe mieszkanie w Gdańsku i że mąż dostał nakaz opuszczenia lokalu. Nie poszedł siedzieć — niby brak twardych dowodów, pobicia nie stwierdzono. Ale stracił mieszkanie, bo było przepisane na nią jeszcze przed ślubem.
No i ta cała złota para zmieniła się w osiemdziesięciometrową pustą kawalerkę z odbiciem po bejsbolu we framudze drzwi. Nikt tam teraz nie mieszka. Za każdym razem, gdy wychodzę na nocną zmianę, patrzę w to okno. Ciemne. I myślę o tym, że siedziałam na ławce na przystanku Wiktorska, czekając na radiowóz, trzymając w dłoni wizytówkę tej kobiety, której nawet nie znałam.
Następnego dnia rano wrzuciłam ją do szuflady w przedpokoju. Zanim to zrobiłam, spojrzałam jeszcze raz na jej nazwisko. Na odwrocie ktoś — chyba ona sama, pośpiesznie — napisał ofiarą długopisu jedno słowo: „Dziękuję”.
