Krystyna Wardęga stawia na stole dwa talerze rosołu i nie siada. Syn siedzi naprzeciwko, wpatrzony w łyżkę, jakby to ona miała mu podpowiedzieć, jak zacząć.
— Mamo, ja się żenię — mówi w końcu. — W grudniu. Z Olą.
Krystyna zna Olę. Widziała ją dwa razy: raz w sklepie na Lwowskiej, raz przy odbiorze syna z pracy, kiedy stała pod bramą warsztatu z małą dziewczynką na ręku, w za dużej kurtce, paląc papierosa jednego za drugim. Ola ma trzydzieści pięć lat. Bartek — dwadzieścia dwa. Trzynaście lat różnicy i córka z poprzedniego związku, siedmioletnia Zosia, która chodzi do drugiej klasy w tej samej podstawówce, do której kiedyś chodził sam Bartek.
— Ile ona ma lat, Bartek?
— Wiek to tylko liczba.
— Ma dziecko.
— Zosia mnie kocha. Mówi na mnie "wujek Bartuś".
Krystyna siada wreszcie, bo nogi jej ciążą, i patrzy na syna, którego trzy lata temu uczyła jeszcze parkować tatowym passatem na pustym placu przy cmentarzu, bo bał się skrzyżowania na Hrubieszowskiej. Teraz ten sam chłopak mówi, że w grudniu bierze ślub.
Ojciec, Ryszard, wchodzi z garażu, ręce ma czarne od oleju — naprawiał kosiarkę sąsiada za flaszkę — i staje w progu kuchni, słuchając.
— Ożenić się chcesz? — pyta wprost. — Za co będziesz ją utrzymywał? Za pięć tysięcy z warsztatu?
— Ona pracuje. Jest fryzjerką.
— I ma dziecko z kimś innym, kto zniknął. A ty masz dwadzieścia dwa lata i ani mieszkania, ani samochodu na własność.
— To dlatego jesteście przeciwko? Bo nie mam swojego M2?
Krystyna wstaje, wyłącza gaz pod garnkiem, choć zupa jeszcze się gotuje, i mówi to, czego później będzie żałować przez wiele tygodni:
— Jesteśmy przeciwko, bo ona cię wykorzystuje. Młody chłopak, żadnych zobowiązań, żadnego doświadczenia — łatwo mu wmówić, że jest odpowiedzialny za cudze dziecko.
Bartek wstaje od stołu tak gwałtownie, że łyżka spada na podłogę i turlają się po niej krople rosołu, i wychodzi bez słowa. Trzaska drzwiami wejściowymi tak, że w oknie kuchennym drży firanka. Krystyna zostaje sama z mężem i zimną zupą.
Przez sześć tygodni Bartek dzwoni tylko po to, żeby powiedzieć, że żyje. Krystyna dowiaduje się od sąsiadki z bloku obok — pani Halina widziała go na Rynku Wielkim, jak niósł zakupy dla Oli i trzymał Zosię za rękę, gdy przechodzili przez pasy przy ratuszu. Krystyna nie śpi po nocach, licząc w głowie, ile dni minęło od tamtej kłótni, jakby to miało jakieś znaczenie.
W połowie listopada dostaje SMS-a: "Ślub 14 grudnia, Urząd Stanu Cywilnego, godz. 12. Możecie przyjść, ale nie musicie."
Krystyna czyta tę wiadomość jeszcze raz w kuchni, przy tej samej lampie, pod którą sześć tygodni wcześniej wyłączyła gaz. Ryszard mówi, że nie pójdzie, że nie będzie stał i patrzył, jak syn robi największy błąd życia. Krystyna nie odpowiada mu wtedy nic — idzie do szafy i wyjmuje granatowy płaszcz, ten sam, w którym była na chrzcinach Bartka dwadzieścia dwa lata temu.
Czternastego grudnia o jedenastej czterdzieści pięć Krystyna stoi sama pod Urzędem Stanu Cywilnego przy ulicy Kościuszki, w Zamościu prószy pierwszy w tym roku śnieg, i widzi, jak z taksówki wysiada Ola w prostej kremowej sukience, trzymając Zosię za rękę, a dziewczynka ściska w drugiej dłoni bukiecik z gałązek jodły, bo na prawdziwe kwiaty zimą nie było ich stać. Bartek wysiada z drugiej strony, w garniturze wypożyczonym z salonu przy Grodzkiej, i zamiera, widząc matkę.
— Przyszłaś — mówi tylko.
— Przyszłam.
Świadkiem jest kolega Bartka z warsztatu, drugim — siostra Oli, która przyjechała autobusem z Hrubieszowa. Urzędniczka czyta formułkę, Ola płacze, ocierając policzek wierzchem dłoni, bo chusteczkę zapomniała w torebce, a Zosia stoi między nimi w za długim rajstopach i próbuje nie kręcić się na krześle. Kiedy przychodzi moment podpisów, Krystyna widzi, jak Bartek szuka wzrokiem kogoś na sali, i rozumie, że szuka ojca. Ojca nie ma.
Po ceremonii idą do małej cukierni na Rynku Solnym, bo na wesele w restauracji nie było pieniędzy — tylko kawa, szarlotka i pięć osób przy stoliku pod oknem. Krystyna siedzi obok Zosi, pomaga jej rozwinąć cukierek z papierka, i dziewczynka mówi jej nagle, cichym głosem, jakby zdradzała sekret: "Mama płakała wczoraj w nocy, myślała, że nikt nie usłyszy."
Krystyna wraca do domu koło piętnastej. Ryszard siedzi w garażu, udaje, że coś naprawia, choć kosiarka sąsiada stoi w kącie od tygodnia, gotowa. Krystyna nie mówi nic o ślubie. Zamiast tego kładzie na stole w kuchni kopertę — cztery tysiące złotych, odłożone przez lata na "coś na czarną godzinę" — i mówi tylko: "To dla Bartka, na kaucję za mieszkanie. Musi wynająć coś dla trojga, nie może dłużej mieszkać u kolegi na Peowiaków."
Ryszard patrzy na kopertę długo, nie dotyka jej.
— Myślałaś, że to była zła decyzja — mówi w końcu. — Nadal tak myślisz?
— Myślę, że dziecko siedmioletnie nie powinno w nocy słuchać, jak jego matka płacze cicho, żeby nikt nie usłyszał. A jeśli Bartek chce to zmienić, to moja sprawa, żeby mu pomóc, a nie żeby go osądzać.
Trzy miesiące później, w marcu, Krystyna dostaje SMS-a od Zosi — pisany z telefonu Oli, literami dużymi i nierównymi: "Ciociu Krysiu, przyjdziesz na moje urodziny? Będzie tort z jednorożcem." Krystyna odpisuje, że przyjdzie, i idzie do sklepu na Lwowskiej kupić prezent — nie dla synowej, którą sześć tygodni temu nazwała wyrachowaną, tylko dla dziewczynki, która pierwsza w tej rodzinie powiedziała jej prawdę wprost.
