Zrozumiałam to dopiero, gdy dziadek Tadeusz trafił do szpitala – dlaczego przez dwadzieścia lat rozmawiał z kotem jak z człowiekiem.
Dziadek mieszka w Krakowie, na Podgórzu, w kamienicy z widokiem na kopiec. Jego kota nazywa Rudy, chociaż zwierzak jest w połowie łaciaty i w ogóle nie rudy – to imię zostało po poprzednim kocie sprzed lat, po prostu tak już zostało. Dziadek gada do niego przy każdej okazji:
— Rudy, chodź, zaraz będzie „Wiadomości”.
— Rudy, dziś na targu pomidory drożały, wyobrażasz sobie?
— Rudy, mróz na dworze, siedź w cieple.
W rodzinie od lat z tego pokpiwano. Ciocia Basia mawiała, że stary całkiem zdziecinniał, skoro prowadzi pogadanki z kocurem, jakby ten mu odpowiadał paragonem z Biedronki.
A potem dziadek się rozchorował. Zapalenie płuc, dwa tygodnie w łóżku, najpierw w szpitalu na Prądniku, potem w domu na rekonwalescencji. Dzieci wpadały na kwadrans, przynosiły rosół w słoiku, pytały o samopoczucie i wychodziły – każde miało swoje sprawy, pracę, korki na obwodnicy. Wnuki pisały na WhatsAppie serduszka i „dziadku trzymaj się”. Życie toczyło się dalej, jak toczy się zawsze, kiedy chory leży sam w mieszkaniu, w którym cyka stary zegar na ścianie i pachnie kroplami na gardło.
Rudy nie odszedł od jego łóżka ani na jeden dzień. Kładł się przy nogach dziadka, na starym pledzie w kratę, i nie ruszał się, nawet kiedy trzaskały drzwi od klatki i ktoś wchodził. Ciocia opowiadała, że kot prawie nie schodził do miski – trzeba było nosić mu jedzenie pod same drzwi sypialni, bo inaczej głodowałby z uporem, byle tylko nie zostawiać dziadka samego choć na chwilę.
Gorzej zrobiło się jedenastej nocy. Zadzwoniła do mnie ciocia Basia, tuż po drugiej w nocy, głosem urywanym od biegu po schodach. Powiedziała, że obudził ją hałas zza ściany – Rudy drapał drzwi sypialni tak długo i tak głośno, że w końcu wstała sprawdzić, co się dzieje. Dziadek leżał mokry od potu, z gorączką, która w ciągu wieczoru skoczyła wysoko, i bełkotał coś niewyraźnie, próbując sięgnąć po szklankę z wodą na nocnym stoliku.
Gdyby kot nie drapał tak uparcie, ciocia mówiła później, spałaby do rana. Karetka przyjechała po dwudziestu minutach, dziadka zabrali z powrotem na obserwację, a Rudy przez całą noc siedział pod drzwiami pustego mieszkania i nie ruszył się stamtąd, dopóki ktoś po niego nie przyszedł.
Dziadek wrócił do domu po trzech dniach, osłabiony, ale już bez gorączki. Rudy wskoczył mu na kolana, zanim zdążył usiąść porządnie w fotelu, i został tam do wieczora, mrucząc głośniej niż zwykle.
Kiedy dziadkowi się poprawiło i usiadł już przy stole, zapytałam go wprost, jak się czuje po tych dwóch tygodniach.
Odpowiedział krótko, bez patosu, mieszając łyżeczką herbatę:
— Jedyny, który mnie nie zostawił, to był Rudy.
Przy stole zapadła taka głucha chwila, że słychać było tylko tykanie zegara na ścianie i jak sąsiadka za ścianą puszcza wiadomości o osiemnastej. Nikt nic nie powiedział. Ciocia Basia odłożyła widelec na obrus, powoli, jakby bała się, że metaliczny dźwięk coś przerwie.
Dziadek sięgnął ręką pod stół. Rudy wskoczył mu na kolana, otarł się łbem o mankiet swetra i zwinął w kłębek, jakby nigdzie się nie wybierał.
