Dziennik, 14 maja
Pięć lat temu nasze życie wyglądało zupełnie inaczej. Z żoną, Martą, mieliśmy już dwójkę dzieci, a cała nasza czwórka gnieździła się w malutkim pokoiku na osiedlu w Łodzi. Potrzeba większej przestrzeni doskwierała nam z każdym kolejnym tygodniem, jednak rozmowy o przeprowadzce zawsze kończyły się na planach, bo nie było odwagi ani finansów na taki krok.
Sytuacja zmieniła się diametralnie, kiedy dowiedzieliśmy się, że lada moment powiększy się nasza rodzina o trzecią pociechę. Wtedy nie mieliśmy już wyjścia trzeba było znaleźć przestronniejsze mieszkanie. Jedyne, co mogliśmy zrobić, to sprzedać dotychczasowe lokum i przy wsparciu dodatkowych oszczędności kupić coś większego, może nawet na przedmieściach, gdzie ceny w złotówkach były bardziej przystępne.
Zaryzykowaliśmy i zdecydowaliśmy się na zakup trzypokojowego mieszkania na Bałutach, w starej, solidnej kamienicy. Nowe cztery kąty były już porządnie wyremontowane pozostało nam tylko przewieźć meble i na nowo rozgościć się w swoich ścianach.
Pierwsze miesiące myślałem, że będziemy żyć zgodnie i spokojnie. Niestety, bardzo szybko okazało się, że nasza radość była przedwczesna. Sąsiedzi z piętra wyżej, całe towarzystwo z jednej klatki, postanowili ustawić się jako samozwańcze władze kamienicy i na każdym kroku dawali nam odczuć, że to oni rozdają tutaj karty.
Zaczęło się od ciągłych pretensji. Raz ktoś zarzucił mi, że zostawiłem drzwi wejściowe otwarte zbyt długo. Tłumaczyłem, że nosiliśmy rzeczy z samochodu i nie było innej możliwości, ale to nie wystarczyło. Innym razem miałem słuchać, że mój samochód parkuje tuż pod czyimś balkonem. Argumentowałem, że samochód stoi pod moim oknem, a nie ich, ale logika tutaj nie docierała.
Najbardziej absurdalna była skarga, że nasze dzieci za głośno wracają z przedszkola, że biegają i przeszkadzają… Sąsiadka z góry twierdziła nawet, że bajki, które puszczamy dzieciom, słychać u niej nad głową. Kompletny absurd przecież mieszkamy niżej, jak może jej to przeszkadzać?
Miarka się przebrała, kiedy panie z góry przyszły do mojej żony, akurat wtedy, gdy mnie nie było. Martę mocno już dźwigał brzuch, a do porodu został niewiele ponad miesiąc. Przyszły, zrobiły awanturę i zarzuciły, że wychodząc na papierosa, rzekomo wpuściłem do budynku jakiegoś obcego typa, który ponoć chodził od drzwi do drzwi i proponował dorabianie kluczy do domofonu. Tyle że, ja nigdy nie paliłem papierosów, więc oskarżenie było zmyślone. Wystraszyły żonę i dodały jeszcze, że teraz dom będzie otwarty dla każdego przestępcy, jak taki facet dorobi sobie klucz.
Gdy wieczorem wróciłem do domu i Marta ze łzami w oczach wszystko mi opowiedziała, puściły mi nerwy. Poszedłem do sąsiadek i wprost, bez owijania w bawełnę, przekazałem im co sądzę o ich zachowaniu. Po tej rozmowie sytuacja się uspokoiła, choć nasze relacje już nigdy nie były ciepłe. Odtąd mijali nas na schodach bez słowa.
Dziś wiem, że przeprowadzka to nie tylko zmiana adresu, ale i konieczność zmierzenia się z nowymi ludźmi nie zawsze przyjaznymi. Nauczyłem się, że w życiu trzeba nieraz jasno postawić granicę i zadbać o swoją rodzinę, bo nikt inny tego za Ciebie nie zrobi.
