Spójrz, widzisz ją? Mówię ci, to ona! wyszeptała dystyngowana kobieta do niezgrabnego mężczyzny obok. Dajmy jej jeszcze chwilę, poobserwujmy.
Mała dziewczynka, mająca może pięć lat, bawiła się spokojnie w piaskownicy, próbując zbudować prawdziwy zamek dla królewny. To „dzieło” przypominało raczej wielką kupę piachu, ale Zuzanna uparcie odmawiała pomocy dorosłych. Sama sobie poradzi! Musi jeszcze wykopać fosę i zrobić jamę dla smoka, przecież ktoś musi bronić królestwa!
Upalne sierpniowe słońce rozlewało się po placu zabaw, lecz Zuzię osłaniał baldachim rozpięty nad piaskownicą, więc nie przeszkadzał jej żar. Za to jej rodzice pocili się w cieniu. Mama, chroniąc się przed słońcem, przysiadła pod drzewem i wysłała męża po lody i wodę mineralną. Gdy Zuzię na chwilę zasłonił jej telefoniczny dzwonek, a matka na sekundę spuściła ją z oczu, to wystarczyło tym, którzy dyskretnie obserwowali.
Cześć, malutka kobieta przysiadła obok dziewczynki z obcą pewnością siebie. Zuzia cofnęła się przestrachem i upadła wprost na swój zamek, niszcząc go prawie doszczętnie. W oczach dziecka stanęły natychmiast łzy wszystko stracone! Nie płacz, to tylko trochę piachu! Jeśli chcesz, pomogę ci zbudować taki prawdziwy, z wieżami i mostem.
MAMO! krzyknęła Zuzia, nabierając powietrza, przypominając sobie lekcje bezpieczeństwa z przedszkola.
Podnosząc się szybko na nogi, Zuzia wybiegła z piaskownicy, cudem uciekając przed obcym mężczyzną, który próbował ją zatrzymać.
Matka dosłyszała ten przeszywający wrzask i rzuciła się do córki, upuszczając przy tym telefon. W słuchawce jeszcze przez moment słychać było zaniepokojony głos rozmówcy.
Moje kochanie objęła dziewczynkę, tuląc ją mocno do siebie. Co się stało, słoneczko?
Tam pochlipywała dziewczynka, kurczowo ściskając mamę za szyję. Tam jakaś dziwna pani! I pan! On chciał mnie złapać! Mamusiu, boję się!
Dołączył już ojciec z zimnym kompotem w ręku. Obejrzał Zuzię cała i zdrowa, tylko przestraszona po czym spojrzał na nieznajomych.
Starsza kobieta, może sześćdziesięcioletnia, spojrzała z pogardą na rodzinę. Ta dziewczynka… Nie mogła się mylić, to jej wnuczka! Kolor włosów, oczu, kształt twarzy kopia Michała w dzieciństwie, tylko w wersji dziewczęcej.
Daleko uciekłaś odezwała się kobieta zimno, patrząc na dawną synową. Jak śmiałaś wywieźć moją wnuczkę na drugi koniec Polski?
Tomek, zabierz Zuzię do domu, ja się tym zajmę mama przekazała mężowi córeczkę. I zadzwoń do taty, niech pośle kogoś od siebie.
Hej, nie śmiesz! Chcę poznać wnuczkę! wrzasnęła kobieta, ale nawet nie próbowała dogonić Tomka rosłego i szerokiego w barach. Dopiero teraz żałowała, że nie sprawdziła wcześniej, czy Nadia znowu za mąż nie wyszła.
Pani Halino warknęła Nadia, patrząc z obrzydzeniem na kobietę O czym pani w ogóle mówi? Jaką wnuczkę? Ma pani zaniki pamięci? Przypomnę…
********************
No i jak tam mój przyszły wnuczek? z niecierpliwością zapytała pani Halina syna i synową, którzy wrócili ze szpitala.
Będziemy mieli córkę, przecież już to mówiłam odpowiedziała wymuszenie Nadia. Ostatnio teściowa wpada tylko na noc do siebie, resztę czasu spędza u nich. Trzeba uciekać do sypialni pod pretekstem złego humoru.
Lekarz się pomylił orzekła autorytatywnie Halina. W naszej rodzinie rodzą się tylko chłopcy!
Dlatego wykreśliła pani starszego syna z rodziny? Bo urodziła mu się córka? sarknęła Nadia, mdlejąc już od tych tekstów. Zawsze to samo.
To nie jego dziecko! zawrzała kobieta, nie znosząc wspomnień. Oszukała go i już! Mnie nie chciał słuchać! Taka dziewka! ostatnie słowa wypluła niemal z nienawiścią.
U Tosi są wyniki testu DNA i pani o tym dobrze wie. SAMA czytała je pani pięć razy. Zawsze próbowała pani przekonać Pawła, że to fałszywka.
To i była fałszywka! Jak śmiesz mi nie wierzyć? Bezczelna dziewucho syknęła Halina, wstrzymując się od awantury. Na razie bo bardzo potrzebny jest rodzinie dziedzic! Wszystkie znajome już mają wnuki, a ona…
Idę się położyć, jeśli nie macie nic przeciwko. Kręci mi się w głowie.
Nadia zamknęła się w sypialni. Coraz częściej nachodziła ją myśl czy nie popełniła błędu, wychodząc za Michała? Owszem, kochała go, ale znosić TĘ teściową to już za dużo. Matka miała rację, namawiając do przeprowadzki na drugi koniec kraju.
Kilka razy próbowała z Michałem rozmawiać o wyjeździe. Ale mąż się sprzeciwił.
Jak można? Zostawić matkę samą? Ojciec nieprzydatny, brat się pokłócił. No i co z tego, że ekspertyzy, przecież można sfałszować…
Poprosiła więc chociaż o zwykłą rozmowę z Haliną, by rzadziej przychodziła i mniej się wtrącała.
Mama chce dla nas dobrze! oburzył się Michał. Doradza, pomaga ci w domu! Wszystko dla ciebie, a ty tylko w sypialni się kryjesz…
Bo już nie mam siły na twoją matkę! wybuchła Nadia. I jeśli się nie uspokoi, wnuczki nie zobaczy! Wyjadę do rodziców! Mój tata pułkownik, nie pozwoli mnie męczyć, jasne?
Po tej scenie Halina trochę się wyciszyła. Wpadała rzadziej i siedziała krócej. Ale Nadia wiedziała, że to cisza przed burzą.
Najgorsze było, że kobieta nie akceptowała perspektywy wnuczki. MUSI być wnuk! Tylko chłopcy w tej rodzinie! Kłótnia ze starszym synem idealny przykład jej obsesji.
Michał zresztą też swoje. Może mieć tylko syna, nigdy córki! Na wyniki USG patrzył z wyższością.
Jak urodzisz dziewczynkę, wyrzucę was obie powiedział kiedyś pijany. To będzie oznaczać, że to nie moje dziecko. Nie jestem Pawłem!
Wtedy Nadia już wiedziała: czas kończyć ten cyrk zwany małżeństwem. Ojciec pomoże w rozwodzie jest pułkownikiem, zna ludzi.
Urodziła się, przewidywalnie, dziewczynka. Michał zrobił awanturę na porodówce, nie zważając na młodziutką sąsiadkę z łóżka obok. Z sali wyprowadzili go ochroniarze.
Następnego dnia wpadła też Halina. Nie krzyczała, widząc przykład syna, ale powiedziała wszystko, co myśli, w jak najgorszych słowach. Gdy zaczęła się powtarzać, wszedł ojciec Nadii w mundurze jeden ruch brwi i już nie było problemów. Ostrzegł Halinę jeśli będzie szkalować Nadia, będzie miał z nią sprawę.
Michał zaraz pobiegł składać pozew o rozwód. Ale gdy mu przypomniano, że przez rok nie da się, bo dziecko małe, natychmiast się wyparł małej Zuzki. Złożył pozew o zaprzeczenie ojcostwa.
Prawnik, który spisywał pozew, łapał się za głowę.
Nie jestem pewien, czy pan wygra. Zresztą, według pana, brat też ma córkę…
To nie jego dziecko!
Ale jest wynik badania…
Fałszywka! Michał naciskał, jak matka kazała.
Proszę się nie łudzić, jeśli sąd zleci badanie DNA, potraktuje je jako dowód.
To nie moja córka, i koniec.
Ale badanie nie było potrzebne. Nadia postanowiła przeciąć wszystkie więzi z tą rodziną. Lepiej być samotną matką, niż pozwolić, by Michał po latach domagał się praw.
************************
No i co, przypomniała sobie pani? Dlaczego Michała ze sobą nie wzięła?
Michał Michał nie żyje powiedziała Halina z żałobą w głosie. Twoja córka to jedyne, co po nim zostało. Wychowamy ją na prawdziwego człowieka…
Wy? Chyba sobie pani żartuje! Nadia aż syknęła złością. Nie jesteście dla niej nikim. Michał też nie! Sąd już to orzekł. Jeszcze raz podejdziecie do mojego dziecka, zgłaszam na policję próbę porwania. Mój tata ma poważanie w tym mieście, litości nie będzie!
Nie zrozumiesz, nie mamy już nikogo!
Macie syna. Paweł z Tosią mają córkę, idźcie do nich.
Paweł nawet widzieć nas nie chce wyszeptała Halina, spuszczając wzrok. Teraz dopiero zrozumiała głupotę, którą popełniła.
Mądry facet przytaknęła Nadia. Tyle krwi nam napsuliście, jeszcze czegoś chcecie? Przypomnieć, jak wyzywaliście moją małą?
Pani Nadio, problem? podeszło dwóch rosłych mundurowych, znajomych z pracy taty.
Jest. Proszę dopilnować, żeby ci państwo opuścili nasze miasto.
Ale…
Bez ale uciął policjant. Solowieccy zaraz się cofnęli. Prosimy wyjść.
Nadia ruszyła do domu z radosnym sercem. Przez myśl przemknęło jej tylko jedno:
Trzeba przypilnować tych… Solowieckich. Niech lepiej siedzą u siebie i nie zaglądają do nas. Poproszę tatę, wszystko załatwi…
