Tego szukasz? podała mu list.
Kuba zbladł momentalnie.
Zuziu, Ty nie myśl sobie Adaś To
Czego nie powinnam myśleć, Kuba? Że matka mojego męża żyje i siedzi w więzieniu? Że obaj macie mnie za naiwną gąskę?!
Co znaczy miesiąc? Zuziu, przecież umawialiśmy się, że do jesieni na pewno dam radę!
Mój najmłodszy dopiero co poszedł do przedszkola, pracę też znalazłam blisko
Co się stało?
Zawsze płacimy w terminie, nie robimy problemów
To nie o Was chodzi zawahała się Zuzia. Muszę wrócić do swojego mieszkania.
Po co? Pokłóciłaś się z Kubą?
Proszę Cię, nie zadawaj dodatkowych pytań.
Równy miesiąc od dzisiaj!
Zrobię przeliczenie czynszu, kaucję oddam.
Przepraszam…
Zuzia rozłączyła się i aż się zatrzęsła. Oby ta cała sytuacja szybko się wyjaśniła
***
Zuzia nie mogła oderwać wzroku od koperty leżącej na kuchennym stole.
Zwykła koperta, ledwie pięć minut temu wyciągnięta z pocztowego schowka razem z gazetkami ze Stokrotki i rachunkiem za internet.
Adaś zawsze sam zaglądał do skrzynki, ale tego ranka to ona do niej sięgnęła
Stempel. Adres zwrotny. Zakład Karny w Grudziądzu.
A nadawca: Zielińska Antonina Kazimierczak.
To imię Zuzia słyszała kilka razy od męża tak nazywała się jego matka. Teściowa, której nigdy nie widziała na oczy.
Nie miała pojęcia, że kobieta, która urodziła jej męża, jeszcze żyje.
Nie mam już nikogo, Zuziu powiedział Adaś na trzeciej randce, gdy siedzieli w osiedlowej kawiarni, susząc się po ulewie. Tata odszedł przed moimi narodzinami, nawet go nie poznałem.
Mama… Mama umarła, jak miałem dwadzieścia lat. Serce. Więc jestem trochę jak bezdomny w świecie.
Tak całkiem sam? Zuzia prawie się wtedy popłakała z żalu. Żadnej ciotki, wujka?
Gdzieś daleko na Podlasiu jakaś kuzynka babci, ale nie utrzymujemy kontaktu.
No i wiecie co? To nawet łatwiejsze. Zero rodzinnych awantur, zero niedzielnych obiadków u teściowej. Tylko Ty i ja.
Wtedy pomyślała:
Jezu, jak on to wszystko przeszedł i nie zgorzkniał
Zalała go opieką, jakby chciała wynagrodzić mu całą straconą miłość matki.
Potem była ślubna ceremonia, taka cicha, w gronie najbliższych.
Od niej: rodzice, dwie koleżanki. Od Adasia tylko stary przyjaciel, Kuba, który cały wieczór unikał Zuzi wzroku i milczał.
Myślała, że to zwykła nieśmiałość. Dziś już wie, że Kuba bał się powiedzieć za dużo.
Pół roku po ślubie Zuzia zapytała:
Gdzie ona pochowana? Może pojedziemy, posprzątamy? Przecież to Twoja mama
Adaś jakby się skulił. Odwrócił się, zaczął poprawiać kołnierzyk.
Daleko, Zuziu. Tam cmentarz stary, prawie zamknięty.
Sam kiedyś pojadę, nie przejmuj się. Po co się tam zamartwiać, przecież już nie żyje. Lepiej żyć teraźniejszością, dobrze?
No i uwierzyła. Głupia!
***
Drzwi się otworzyły, Zuzia aż drgnęła i prędko schowała kopertę do szuflady, przykrywając ją gazetką Biedronki.
Cześć, kochanie! głos Adasia z korytarza był beztroski jak zawsze. Nasz mały rozrabiaka był dziś spokojny?
Wszedł do kuchni, pochylił się do Zuzi, chciał pocałować ją w czoło, a ona odsunęła się delikatnie.
Hej, co jest? Zmęczona? Znów Bartek dał popalić z usypianiem?
Zaraz się przebiorę, zajmę się małym, a Ty idź odpocząć. Obiad ogarnę sam.
Nie trzeba, nie jestem głodna. Adasiu, przyszła dziś poczta
Zastygł na sekundę, może na mgnienie oka, ale Zuzia to zauważyła.
Tak? I co tam? Kolejne rachunki?
Rachunki. Trochę reklam. Tyle.
Ulżyło mu i wyraźnie odetchnął.
No świetnie! Idę umyć ręce i do Bartka, już nie mogę się doczekać.
Patrzyła w jego plecy. Człowiek, z którym dzieliła życie, czas i przestrzeń, stał i kłamał jej prosto w oczy.
Tak bezczelnie, aż robiło się niedobrze.
Zostałem sam powtarzał.
A z zakładu karnego w Grudziądzu pisała Antonina Kazimierczak.
Za co tam siedzi? Za zabójstwo? Za kradzież? Za przekręty? Ile jej jeszcze zostało odsiadki?
Zuzia nagle wyobraziła sobie, jak za rok czy dwa ktoś dzwoni do drzwi, a w progu staje kobieta ze spojrzeniem pełnym życiowych doświadczeń za kratkami.
I mówi:
Dzień dobry, synku, cześć synowo. Gdzie jest mój wnuk? Teraz będę tu mieszkać!
O sobie nie myślała, ale bała się o Bartka.
Jak on miałby dorastać przy babci po wyroku?
Jak w ogóle dopuścić do dziecka osobę z kryminalną przeszłością?!
Zuzia, chcesz herbaty? krzyknął z pokoju Adaś. W Lidlu są promocje na pieluchy, znalazłem ulotkę w szufladzie. Musimy jutro skoczyć.
Nie odpowiedziała. Odpaliła aplikację banku, sprawdziła stan osobistego konta.
Powinno starczyć na początek. Mieszkanie na drugim końcu miasta to plus.
Lokatorzy wyprowadzą się za miesiąc. Byle dotrwać i nie dać się złamać.
***
Adaś wyszedł do pracy, długo całował Bartka w okrągły policzek i obiecywał wrócić szybciej.
Zuzia patrzyła na tę scenę ze wstrętem. Jak on mógł jej tak kłamać? Takie rzeczy się w ogóle ukrywa?
Kiedy wyszedł, wyciągnęła list. Drżały jej ręce, chciała go otworzyć, ale się bała.
A co jeśli przeczyta i potem już nie odejdzie? A co jeśli tam coś?
Nie, powiedziała sama do siebie. Nieważne, co tam. On mnie okłamywał przez dwa lata!
Nagle zadzwonił domofon. Zuzia aż podskoczyła. Kogo to licho niesie?
Rodzice zawsze uprzedzają. Przyjaciółki? Zerknęła przez wizjer. Na klatce stał Kuba.
Denerwował się, kręcił, spoglądał na windę.
Otworzyła drzwi.
Kuba? Adasia nie ma, jest w pracy.
Wiem, Zuziu zmieszał się, upychając ręce w kieszeniach. Ja tylko przejeżdżałem. Pomyślałem, może Adaś zostawił klucze od garażu?
Powiedział, że powinny być na komodzie.
Klucze? uniosła brew. Nie ma żadnych kluczy na komodzie. Na pewno tu je zostawił?
Tak twierdził Zuziu, Adaś prosił jeszcze, żebym zajrzał do skrzynki. Sprawdziłem pusto. Ty dziś nie brałaś poczty?
Brałam. Czemu pytasz?
Kuba przełknął ślinę.
Nic takiego. Części samochodowe czekają, miałem tylko sprawdzić, czy nie przyszło awizo.
Wróciła powoli do kuchni, zabrała szarą kopertę i podeszła do niego.
Tego szukasz? podała mu list.
Kuba zbladł.
Zuzia, Ty proszę, nie myśl sobie Adaś To
Czego ja nie powinnam myśleć, Kuba? Że matka mojego męża żyje i siedzi w więzieniu? Że macie mnie za głupią gąskę?!
Że urodziłam dziecko facetowi, którego rodzina to jedna wielka tajemnica?
Zuziu, on po prostu chciał dobrze! zaczął szybko szeptem. Marzył o normalnym życiu, bez tego
Jego matka ciężki przypadek, Adaś tyle się przez nią nacierpiał, że Ty sobie nie wyobrażasz.
Chciał ją wykreślić tylko po to, żebyś nie miała powodów do strachu.
Wykreślić?! gorzko się uśmiechnęła. Kuba, jak można tak wymazać matkę z życia? I mnie oszukiwać.
Zabrał mi prawo do wyboru. Miałam prawo wiedzieć, w jaką rodzinę wchodzę!
Ale to żadna rodzina! rzucił. Tylko ona i jej przekręty.
Zuzia, oddaj ten list, dobrze? Nie czytałaś przecież? Ja przekażę Adasiowi, sam Ci wszystko wyjaśni.
Idź sobie, Kuba powiedziała cicho. Listu Ci nie oddam. Jest zaadresowany do Adama Zielińskiego, sam odbierze. Ode mnie.
Trzasnęła drzwiami przed jego nosem.
***
Dzień minął jak przez mgłę. Zuzia karmiła syna, przewijała, spacerowała po osiedlu. W głowie wciąż sytuacja z listem.
Co spakować najpierw? Wózek, łóżeczko, dokumenty. Meble nieważne.
W jej kawalerce na Pradze jest wersalka i szafa wystarczy.
Wieczorem spokojnie podaje obiad, kładzie syna spać i siada do czekania na męża.
O, jak tu pachnie! Adaś wrócił wesoły, udając, że wszystko po staremu. Zobacz, co kupiłem. Nową karuzelę do łóżeczka Bartka! Fajnie gra.
Zuzia cicho siedziała przy stole, a na blacie koperta. Adaś spojrzał na nią i natychmiast przestał udawać.
Znalazł Kuba? zapytał cicho.
To ja znalazłam. Przychodził po Twojej prośbie, chciał dorwać kopertę. Nie dałam.
Usiadł ciężko naprzeciwko.
Czemu, Adaś? Czemu powiedziałeś, że nie żyje?
Bo dla mnie ona umarła dwanaście lat temu spojrzał na nią i w oczach stały mu łzy. Kiedy pierwszy raz trafiła za kratki. Wyszła na pół roku, potem znowu do więzienia.
Zuzia, jesteś z fajnego domu, Twój ojciec inżynier, mama nauczycielka. Nawet byś nie zrozumiała, o jakich rzeczach ona mówi. Ona była zawodową oszustką.
I dlatego sądziłeś, że możesz mnie perfidnie oszukiwać przez lata? Zuzia aż krzyknęła. Ty w ogóle rozumiesz, co zrobiłeś z moim zaufaniem?!
Bałem się, że Cię stracę! wybuchł. Odeszłabyś! Powiedziałabyś: O nie, jego mama to kryminalistka, nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Chciałem, by Bartek dorastał normalnie, bez tego balastu. I tak, zdecydowałem, że lepiej jakby był sierotą niż synem złodziejki.
A teraz będzie miał ojca po rozwodzie rzuciła zimno.
Adaś zamarł.
Co? Jak to? Zuziu, o co chodzi? Przez ten list? Przez to, że nie powiedziałem?
Przez to, że Cię nie znam, Adaś. Skoro tak spokojnie wymyśliłeś śmierć mamy, to o czym jeszcze potrafisz kłamać?
Kim był Twój ojciec? Może też nie zniknął, tylko siedzi gdzieś w Hrubieszowie?
Zuziu, co Ty za bzdury opowiadasz
To nie są bzdury. Powiadomiłam już lokatorów. Za miesiąc wracam do siebie. Jutro składam pozew o rozwód.
Adaś błagał, klęczał, prosił o opamiętanie, zarzekał się, że to było tylko małe kłamstwo dla dobra sprawy.
Ale Zuzia nie słuchała. Dla niej było już wszystko jasne.
***
Lokatorzy się wyprowadzili, teraz Zuzia z synem mieszka w swoim. Małżeństwo się rozpadło, ale Adaś wciąż nie traci nadziei odzyskać żonę. Nie rozumie, o co naprawdę chodziło. Przecież dbał jak mógł o rodzinę
Syna ogląda regularnie, dba o niego, płaci wszystko. Ale zaufania ukochanej kobiety nie może odbudować. A Zuzia nie zamierza wracać.
