Dlaczego warto przynieść swoje jedzenie?
Siostra i brat mojego męża wraz ze swoimi rodzinami od pięciu lat spędzali z nami każde Boże Narodzenie. Wszystko przygotowywałem sam gotowałem, nakrywałem do stołu, dbałem o szczegóły, a po wszystkim sprzątałem. Oni tylko przychodzili świętować. Ale w zeszłym roku moja cierpliwość się skończyła i wpadłem w złość. Było mi już ciężko fizycznie, psychicznie, a także finansowo.
Dlatego w tym roku postanowiłem, że rozdzielę obowiązki pomiędzy wszystkich.
Ostatnio jednak teściowa próbowała mnie przekonać, że są już starsi, że dla nich to trudny czas, więc bardzo chce jeszcze raz świętować razem w moim domu.
Zadzwoniłem więc do siostry i brata mojego męża, żeby powiedzieć, że mama nalega na wspólne świętowanie. Na początku się ucieszyli i stwierdzili, że mama pewnie ma rację, więc się zgodzili.
Później powiedziałem im, że musimy podzielić się przygotowaniami ustalić, kto co ugotuje i co każdy przyniesie.
Zadeklarowałem, że ja przygotuję dania główne dwa ciepłe posiłki oraz upiekę tort.
Oni mieli się zająć dwiema sałatkami, rybą, mięsem, serem, owocami i napojami. Każdy miał przynieść coś do picia.
Kiedy wyliczyłem wszystko, nagle entuzjazm w ich głosach całkiem zniknął. Narzekali, że nie mają czasu gotować, że pracują, że najpierw trzeba to wszystko kupić, a potem jeszcze przygotować. Powiedzieli, że nie widzą sensu w przynoszeniu jedzenia i wolą świętować u siebie.
Zapytałem więc: a co z naszą mamą? Zgadnijcie, co odpowiedzieli… Że zadzwonią do niej z życzeniami i na tym koniec.
Nie chcą dzielić się pracą i zakupami. Teściowej jeszcze nic nie powiedziałem. I sam nie wiem, jak jej to przekazać. Będzie bardzo zawiedziona.
Co teraz zrobić? Może znów wszystko wziąć na siebie i zorganizować te święta sam?
