Jak „wykurzyłem” teściową z domu, nie mówiąc ani słowa
Gdy tylko ożeniłem się z Jadwigą, myślałem, że z teściową miałem niesamowite szczęście. Nie wtrącała się w nasze sprawy, nie pouczała, nie rozdawała niekończących się rad, jak to robią niektóre „mamy żon”. Co więcej, gotowała bosko, zawsze była uprzejma, a nawet czasem zabawna w swoim staroświeckim spojrzeniu na życie. Wydawałoby się — idealna teściowa. Ale, jak to mówią, nie ma róży bez kolców…
Na początku wszystko było idealne. Mieszkaliśmy osobno, odwiedzaliśmy ją w weekendy, piliśmy herbatę z pierogami, słuchaliśmy jej opowieści z przeszłości. I szło to jak po maśle, dopóki nie urodził się nasz syn — Antoś. Wtedy się zaczęło. Najpierw babcia zaglądała raz w tygodniu. Potem — co drugi dzień. A w końcu została u nas na dobre.
Oczywiście z grzeczności nic nie mówiliśmy. W końcu pomoc w domu to nie ostatnia rzecz, zwłaszcza gdy jest dziecko. Żona wróciła do pracy, a mama jak na zawołanie — barszcz na kuchni, podłogi lśnią, pranie rozwieszone, dziecko nakarmione i zadowolone. Wydawałoby się — marzenie. Tylko że to marzenie szybko zmieniło się w uporczywy koszmar. Bo teściowa, nie pytając, zostawała u nas na tydzień, potem na dwa. Potem wyjechała „tylko po rzeczy” — i znów była z nami.
Żyła u nas jak u siebie: robiła przegrupowania mebli, chowała moje ulubione kubki, piekła szarlotkę, gdy miałem ochotę na jajecznicę. Przestaliśmy czuć się jak u siebie. Próbowałem delikatnie zasugerować żonie, że może mama odpocznie w swoim mieszkaniu, ale Jadzia machała ręką: „No jak jej powiesz? Przecież samej jej smutno, nie masz trochę cierpliwości?”
I znosiłem to. Aż do dnia, gdy los podsunął mi genialne rozwiązanie.
Antoś miał wtedy dwa lata. Pewnego wieczoru podszedł do mnie przed snem i powiedział, że boi się ciemności. „Tato, w ciemności mieszka Babołak…” — szepnął przestraszony. Starałem się go uspokoić. „Synku, jeśli się boisz — po prostu się śmiej. Śmiech płoszy wszystkie Babołaki. Ty się śmiejesz, a one uciekają!” — rzuciłem bez zastanowienia. Antoś kiwnął głową i poszedł spać.
I oto parę nocy później, o trzeciej nad ranem, słyszę, jak mój syn idzie korytarzem… i rży. Głośno. Preraźliwie. Szczerze. Śmiech roznosił się po całym domu. Omal nie spadłem z łóżka, ale zrozumiałem — idzie do toalety, „odstrasza” Babołaka. Następnego ranka — to samo. I tak noc w noc. Nam, dorosłym, było nawet trochę zabawnie. Ale nie teściowej.
Po kilku dniach podeszła do mnie, cała spięta, i oznajmiła:
— Nie wytrzymam już w tym domu! Tu jakaś ciemność, jakieś dziwne energie! Dziecko śmieje się po nocach, jakby przez nie coś przemawiało! Mam już dość! Wracam do siebie. A jeśli przyjadę — to tylko za dnia. I tylko jeśli oczyścicie mieszkanie.
Słowa „egzorcysta” oczywiście nie użyła, ale sens był jasny. Skinąłem głową. Żona wzruszyła ramionami — „mama to mama”. A ja, starając się nie zdradzić triumfu, poszedłem zaparzyć sobie kawę. Sam. Na swojej kuchni. W swojej ulubionej filiżance.
Minęły już prawie dwa lata. Teściowa przyjeżdża wyłącznie w ciągu dnia — przywieźć pierogi, pobawić się z Antosiem, omówić z Jadzią nowinki. Ale na wieczór wraca do siebie. Punktualnie. Bez aluzji o zostaniu. Czasem tylko narzeka na samotność. Ale wtedy od razu przypominam sobie o „Babołaku” — i wszystko wraca na swoje miejsce.
Morał? Nawet najmilsi ludzie potrafią przekroczyć twoje granice. Ważne, by w porę je odbudować. I uwierzcie mi — nie trzeba kłócić się ani obrażać. Wystarczy odrobina… wyobraźni.
