– Rodzina głoduje, a ty kupujesz mieszkania! – krzyczała matka.
– Olenie i Zosi dostaną po dwupokojowym, a Arturowi – trzypokojowe. W końcu obiecał, że się nami zaopiekuje na starość – powiedział Jerzy Stefanowicz, patrząc przez okno, za którym cicho sypał śnieg.
Irena Nikolawna milcząco skinęła głową, przewracając strony starego albumu. Na pożółkłych fotografiach uśmiechały się dzieci: Olenka z kokardami, Artur w podartych dżinsach i mała Zosia, cała w piasku na placu zabaw.
Jerzy podszedł, usiadł obok i położył dłoń na jej ręce: – Wszystko sprawiedliwie. Po sumieniu.
Nie wiedzieli, że to ich ostatnia rozmowa. Tydzień później Jerzy Stefanowicz cicho odszedł we śnie. Po prostu się nie obudził.
Olena dowiedziała się o śmierci ojca, kiedy spieszyła się do pracy. Matka zadzwoniła ze łzami w głosie:
– Olenko… Taty już nie ma…
Wszystko jakby stanęło w miejscu. Jak to nie ma? Przecież niedawno świętowali jego urodziny…
Na pogrzebie Olena trzymała się dzielnie. Pomagała mamie, przytulała Zosię, próbowała przywołać do porządku Artura, który chwiał się z pustym wzrokiem. Po pogrzebie wzięła wszystko na swoje barki – zakupy, rachunki, wizyty u matki.
– Artur, ile można się obijać? Masz 25 lat! – nie wytrzymywała Olena.
– Daj spokój. Nie ucz mnie życia – mamrotał brat.
– Mama żyje z jednej emerytury! Zosia się uczy. A ty?
– To moja sprawa – odwracał się do ściany.
Matka milczała. Dla niej Artur zawsze pozostawał „chłopczykiem”.
Po pół roku Irena Nikolawna niespodziewanie wezwała Olenę na rozmowę.
– Artur ma problemy… Wpadł w długi. Postanowiłam sprzedać mieszkania… oba.
– Jakie mieszkania?! Tata oszczędzał na nie dla mnie i Zosi!
– A co? Są na mnie zapisane. Wyjdziesz za mąż, mężowie wam pomogą. A Artur niedługo się żeni.
– Mamo… ty na serio?
– Decyzja zapadła – odcięła matka.
Olena wyszła w nieznane. Deszcz, kałuże, liście… Usiadła na ławce. Przyjaciółka Marianna przygarnęła ją na jakiś czas. Olenka żyła z kartonami, zbierając papiery na kredyt hipoteczny, słuchając, jak drapią koty u sąsiadów albo jak o trzeciej nad ranem wyje winda.
Tymczasem mama dzwoniła:
– Artur nie ma pracy. Nie mają co jeść. Pomóż.
– Nie mogę! Mam kredyt, mamo!
– Mieszkania kupujesz, a rodzina głoduje?! – krzyczała matka.
Pewnego dnia przyszła Zosia. Zapłakana.
– Mama każe mi rzucić studia i iść do pracy. Nie mogę tak.
– Wyprowadź się do mnie – powiedziała Olena.
Wynajęły kawalerkę. Zosia skończyła studia. Później wyszła za mąż. Mąż z dobrej rodziny. Żyją razem, szczęśliwi.
Matka nie przyszła na wesele.
Potem znów zaczęły się telefony:
– Artur będzie miał dziecko. Ciężko im. Oddam mu emeryturę, mogę do ciebie się wprowadzić?
– Nie, mamo. Nie biorę w tym udziału.
– Więc matka na ulicę?! – wrzeszczała.
Olena zmieniła numer. Nowy dała tylko Zosi.
Mijały miesiące. Olena spłaciła kredyt, wzięła rudego kota. Życie się ułożyło. Zosia dzwoniła, przychodziła w gości. Potem – wiadomość:
– Jestem w ciąży!
Wkrótce urodził się chłopiec – nazwano go Jerzy, po dziadku.
Pewnego dnia Olena dostała list. Pismo – matki.
„Wybacz mi… Pomyliłam się. Witek ma pracę. Mam wnuczkę. I ty miałaś rację. Wszystkie dzieci trzeba kochać tak samo”.
Olena otarła łzy. Potem usiadła do stołu.
– Odpiszę jej – powiedziała Zosi. – Niech wie, że nie mam urazy.
