«Zdradził tę, która przeszła z nim przez ogień i wodę… Lecz zemsta okazała się zimna i wyrafinowana»
Żyli razem trzydzieści pięć lat. Prawie połowę życia. Jerzy i Jadwiga. Ich miłość zaczęła się jak z kart poczytnych romansów — od tańca w deszczu, nocnych rozmów i wspólnych marzeń o domu z ogrodem. Jadwiga była drobną, krucha, cichą, ale o niezwykłej sile charakteru. Jerzy — ambitny, z ogniem w oczach, wiecznie pragnący więcej.
Przetrwali razem biedę, długi, przeprowadzki, śmierć bliskich. Gdy Jerzy zakładał firmę od zera, to Jadwiga dźwigała na barkach dom, dzieci, rachunki, choroby. Gdy interesy wreszcie się rozkręciły, a życie nabrało blasku, Jerzy… zakochał się. W młodą, długonogą asystentkę. W tę, która śmiała się z jego żartów i dotykała dłoni odrobinę za długo.
Decyzję podjął błyskawicznie. Wynajął najlepszych adwokatów, by odebrać dom — ten, który budowali od podstaw, remontowali wspólnie, gdzie Jadwiga sadziła róże i haftowała poduszki. Dom, który niegdyś był ich wspólnym snem.
Sąd przyznał dom Jerzemu. Jadwidze dano dwa miesiące na wyprowadzkę. Ona uporała się w dwa dni. Bez łez, bez scen. W milczeniu spakowała rzeczy, wezłała firankę. Na pożegnanie, jakby dla upamiętnienia upokorzeń, rozsypała po kątach ugotowane krewetki — za listwy, pod parapety, do wentylacji. Resztki z pożegnalnej kolacji, którą zgotowała sobie w pustych już ścianach.
Po kilku dniach nowa wybranka Jerzego wprowadziła się do wymarzonego domu. Wydał jej się bajką: jasny, przestronny, z kominkiem i tarasem. Lecz po dobie pojawił się dziwny odór. Ostry, mdlący. Nie dało się go wywietrzyć ani zagłuszyć.
Zapach narastał. Myli podłogi, zmieniali zasłony, wietrzyli non stop. Wymienili panele, kupili oczyszczacze. Nic nie pomagało. Goście przestali przychodzić — nikt nie znosił tej duszącej woni.
Jerzy postanowił sprzedać dom. Lecz plotna w małej dzielnicy rozniosły się szybko. Kupcy przychodzili — i uciekali po kwadransie. Agenci nieruchomości odmawiali współpracy. Dom stał się przeklęty.
Para zaciągnęła ogromny kredyt hipoteczny na nowe mieszkanie. Pieniądze topniały. Wtedy Jerzemu zadzwoniła Jadwiga.
— Jak tam, Jerzy?
— Źle — wybuchnął. — Dom nie idzie. Jesteśmy na krawędzi.
— Ciekawe — odparła spokojnie. — A tak w ogóle… tęsknię za tamtym domem. Może sprzedałbyś mi go? Za symboliczną kwotę. Powiedzmy… 10% wartości?
Jerzy omal nie zapłakał z ulgi. Naturalnie! Choćby i 5%. Byle pozbyć się koszmaru.
Nazajutrz Jadwiga przyjechała z prawnikami. Dokumenty były gotowe. Szybko podpisali przekształcenie. Jerzy z nową żoną wynieśli się do nowego lokum, a Jadwiga weszła do opustoszałej willi, wciągnęła powietrze — i po raz pierwszy od miesięcy uśmiechnęła się szczerze.
Lecz to nie koniec.
Nowa para postanowiła zabrać wszystko ze starego domu: meble, tkaniny, zasłony… Nawet listwy! Zwłaszcza listwy. Jerzy nie mógł znieść, by cokolwiek „ich” dostało się eksżonie. Sam wykręcił listwy. I razem z nimi… zabrał źródła smrodu.
W nowym mieszkaniu woń pojawiła się już następnego dnia.
Jadwiga wiedziała, że tak się stanie. I więcej nie dzwoniła.
Teraz w swoim domu rozkoszuje się ciszą, czystością i ogrodem, gdzie kwitną jej róże. A Jerzy — żyje w klątwie, którą sam uknuł. Za zdradę. Za pychę. Za to, że zapomniał, kto stał u jego boku, gdy nie miał niczego…
