«Tato, oddaj mieszkanie — swoje już przeżyłeś». Po tych słowach córka zatrzasnęła drzwi…
Mieszkał sam. Odkąd żona odeszła, pustka spowiła go niczym ciężki, czarny koc. Wszystko wokół stało się szare. Nic nie cieszyło — ani słoneczne dni, ani poranna filiżanka mocnej herbaty, ani stare filmy, które kiedyś oglądali razem. Praca była jedynym, co jeszcze trzymało go w tym świecie. Póki miał siłę, chodził tam, bo w domu było nie do zniesienia cicho. Ta cisza dźwięczała w uszach i raniła serce.
Dni mijały jeden za drugim. Wszystkie takie same, jak kopie z ksero: rano, autobus, praca, dom, cienie na ścianach, puste wieczory. Syn i córka odwiedzali go coraz rzadziej, niemal zniknęli z jego życia. Dzwonili zdawkowo. A potem przestali odbierać telefony. On godzinami chodził ulicami, przyglądając się twarzom przechodniów, jakby miał nadzieję znaleźć w tłumie kogoś bliskiego. Bał się nie starości, lecz samotnej śmierci.
Zaczął czuć, jak gaśnie wewnętrznie. Dusza go bolała, kurczyła się w kłębek. Wspominał żonę — chciałby ją przeprosić, ale nie odważył się wybrać numeru. Wciąż ją kochał. Żałował, że nie zdążył wiele powiedzieć.
Pewnego dnia na progu pojawiła się córka. Ucieszył się jak dziecko. Przygotował jej ulubione ciasto, zaparzył herbatę, przyniósł stare albumy — chciał wspominać przeszłość. Ale wizyta miała inny cel.
— Tato — zaczęła z chłodną prostotą — mieszkasz sam w czteropokojowym mieszkaniu. To niesprawiedliwe. Sprzedaj je. Kup sobie kawalerkę, a pieniądze daj mi.
Nie wierzył. Myślał, że to żart, że zaraz się roześmieje. Ale jej oczy były bez śladu ironii.
— Nie… Nie zamierzam nic sprzedawać. To mój dom… tutaj jest wasz pokój dziecięcy, tu mieszkaliśmy z mamą…
— Już swoje przeżyłeś! — warknęła z irytacją. — Potrzebuję tych pieniędzy! Ty i tak jesteś sam, po co ci tyle przestrzeni?
— Kiedy znów przyjedziesz? — zapytał cicho, nie poznając swojego głosu.
Spojrzała na niego obojętnie, zakładając buty, odparła:
— Na twój pogrzeb.
Drzwi trzasnęły. On stał jak skamieniały. A potem po prostu osunął się na podłogę. Ból w piersi był niczym uderzenie młotem. Leżał tak trzy dni. Bez jedzenia, bez sił, bez nadziei. Potem zadzwonił do syna.
— Michał, przyjedź… Źle się czuję — prosił.
Syn wysłuchał. Milczał. Potem powiedział:
— Tato, nie obraź się, ale naprawdę nie potrzebujesz tak dużego mieszkania. Chcę kupić samochód, a ty mógłbyś pomóc… Przyjadę, jeśli zdecydujesz się sprzedać mieszkanie.
Potem zapadła cisza. Taka cisza, która dźwięczy w uszach i zostawia dziurę w duszy. Odłożył słuchawkę. I zrozumiał — nie ma już dzieci. Są tylko obcy ludzie, w których żyłach płynie jego krew.
Następnego dnia odwiedził aptekę. Tam przypadkowo spotkał brata byłej żony. Ten się zdziwił, przywitał.
— Ania? — zapytał — jak się miewa?
— Wyjechała do Włoch — odpowiedział krótko mężczyzna. — Wyszła za Włocha. Znalazła swoje szczęście.
„Znalazła swoje szczęście…” Te słowa paliły. Nie miał nic przeciwko jej szczęściu. Był przeciwko swojej pustce.
Następnego dnia obudził się z ciężarem w piersi. Za oknem wisiało niskie, posępne niebo. Nałożył płaszcz, wyszedł. Przeszedł kilka przecznic. Znalazł starą ławkę na podwórku. Usiadł. Zamknął oczy. Serce wykonało ostatnie bolesne uderzenie.
A jego dusza, zmęczona bólem, obojętnością i ciszą, wreszcie wzbiła się w górę — tam, gdzie już nie zdradzają. Gdzie nie proszą o oddanie ostatniego. Gdzie może ktoś znów powie: „Tato, tęskniłam…”
Ale to już nie tutaj.
