Przez cały czas byłam kochanką. Jeśli odejdę, stracę wszystko: dziecko, pieniądze, luksus…
Jednak nie jestem szczęśliwa.
Od zawsze nie znosiłam prowincji. Wąskie uliczki, pięć sklepików na całe osiedle, cisza, która wieczorami aż dzwoni w uszach. A zimą – jakby świat wymarł. Gdyby ktoś wtedy zapytał mnie o marzenia, odpowiedziałabym bez wahania: „Mam jedno – wyjechać na zawsze”.
Nie byłam jakąś szczególną pięknością. Ale obok mnie zawsze był Żenia — kolega z klasy, który mnie uwielbiał od dzieciństwa. Znosił moje kaprysy, ostre słowa, moją chłodność. Nawet gdy latem jechałam do wsi do ojca, po powrocie stał przy moim domu, z tą samą wiernością w oczach.
Ja i mój brat wciąż się uczyliśmy, ojciec stracił pracę, a matka zarabiała grosze. Kiedy brakowało pieniędzy nawet na fryzjera, brałam nożyczki i obcinałam braci sama. W pewnym momencie zrozumiałam, że naprawdę dobrze mi to wychodzi.
Pewnego dnia, po balu maturalnym, zrozumiałam w ciszy prowincjonalnej nocy: to właśnie umiejętność może mnie stąd wyrwać. Spakowałam torbę i wyjechałam do Warszawy. Zaczęłam kursy fryzjerskie.
Wkrótce nauczyciel zauważył mój talent i zaproponował pracę w swoim salonie. Dzięki klientom nauczyłam się dbać o siebie, oswoiłam styl, makijaż. Na początku siedziałam w małych kawiarniach, później zaczęłam bywać w luksusowych lokalach — podobało mi się, jak na mnie patrzą. Jakbym stawała się kimś innym.
I tak, w jednej takiej kawiarni, spotkałam go.
Podniósł moją torebkę, której nie zauważyłam, że upuściłam. Pamiętam, że siedział przy sąsiednim stoliku, zmarszczony, pogrążony w myślach. Później znaleźliśmy się obok siebie na schodach ruchomych. Zapytał, dokąd zmierzam, a ja, zanim się zorientowałam, siedziałam już w jego samochodzie. Luksusowy SUV, najnowszy model. W drodze opowiadałam o swojej pracy i wysiadłam koło domu, gdzie wynajmowałam mieszkanie.
Po miesiącu nie mogłam uwierzyć, gdy zobaczyłam go w fotelu mojego salonu. Znalazł mnie. Szukał. I tak to się wszystko zaczęło.
Był ode mnie starszy o 35 lat. Ale patrzył na mnie jak na boginię. Zabierał mnie do najlepszych restauracji, na kurorty, zatrzymywaliśmy się w luksusowych hotelach i podróżowaliśmy tam, gdzie inni nawet nie marzyli. Mówił, że jest zakochany. Ja, zwykła dziewczyna z prowincji, znalazłam się w bajce. I nie chciałam z niej wracać.
Oczywiście, był żonaty. Ale zapewniał: między nimi dawno wszystko umarło. Dzieci? Nie, nigdy nie było. I właśnie wtedy zrozumiałam – to moja szansa.
Byłam młoda. Ale czy młodość to przeszkoda dla macierzyństwa? Wiedziałam: jeśli będziemy mieli dziecko, zapewni mi wszystko. I zwiążę go na zawsze. A jego czułość stała się dla mnie nawykiem, nawet przyjemnym.
Zaszłam w ciążę prawie od razu. I przez cały ten czas żyłam jak w raju. Uwagę, prezenty, opieka… Kiedy urodziła się córka, promieniał jak słońce. Biegał z nią jak z cenną wazą, zasypywał zabawkami, ubraniami, biżuterią.
Milena rosła jak księżniczka. Miała nianię, plan dnia, naukę. A ja – biegałam po salonach piękności, przyzwyczajałam się do nowej siebie. Stałam się kapryśna, szorstka, mogłam nakrzyczeć na kelnerkę czy manikiurzystkę. Już nie byłam tą prowincjałką. Byłam Matką jego dziecka. A ja chciałam więcej.
Kupił mi salon, zrobił mnie jego menadżerką. Podarował samochód, przestronne mieszkanie. Ale status kochanki nie zmieniał się. A to wszystko się we mnie gotowało. Byłam zła. A on – zaczął mnie kontrolować. Zabraniał wychodzić samej. Bał się, że odejdę.
Wszystko to było luksusowe… ale brakowało mi czegoś ważnego – wolności. Tej, którą kiedyś dawał mi Żenia.
Pewnego dnia, w centrum handlowym, zobaczyłam go. Żenia. Szli, obejmując młodą, ciężarną dziewczynę. W prostych kurtkach, z ciepłymi spojrzeniami, oglądali wystawy z dziecięcymi rzeczami. On mnie nie zauważył. Spojrzał na mnie przelotnie, jak na pustkę. Z pogardą. Z odrazą. I przeszedł obok, całując ją w skroń. Stałam tam, jak odrzucony listek, oderwany od ziemi, która dała mu siłę.
Jestem na rozdrożu.
Jeśli odejdę – stracę wszystko. Milenę. Pieniądze. Standard życia. Jego opiekę. Jeśli zostanę – zawsze pozostanę czyjąś kochanką. Nawet nie żoną. Po prostu wygodnym cieniem.
Boję się. Starzeję się. Nie wiem, czy jeszcze kiedykolwiek potrafię pokochać.
Boję się, że Milena już płacze nocami. Że dzieci w szkole wyzywają ją – „dziadek po ciebie przyjechał”. A ja nie będę w stanie odpowiedzieć na jej przyszłe pytania: „Mamo, dlaczego to wszystko zrobiłaś?”
Coraz częściej budzę się i marzę o powrocie tam – do naszego małego domu. Być wolną. Po prostu żyć. Ale z kieszeniami pełnymi pieniędzy.
I wtedy biorę kawę, patrzę w lustro, biorę telefon – i dzwonię. Po kolei. Fryzjer, manikiur, masaż, zakupy… Utrzymuję wygląd, byleby nie słyszeć, jak wszystko wewnątrz się wali.
Na jak długo wystarczy mi sił? Nie wiem.
