Nie mogę zaakceptować tego, co mi się przytrafiło i nie wiem, co robić. Jestem matką pięcioletniej dziewczynki i mam męża pracoholika. Zwykle po tym, jak moja córka wraca z przedszkola, zajmuje się nią moja mama, ponieważ oboje z mężem pracujemy do późna.
Pracuję w poważnej, dużej firmie, w której dobrze mi płacą. Pracuję sumiennie, czasem zostaję po godzinach, żeby dokończyć wszystkie zadania i nie mieć zaległości. Dwa miesiące temu wysłano mnie w czterodniową delegację wraz z jednym kolegą z pracy. Wtedy poprosiłam mamę, żeby została u nas i zajęła się małą podczas mojej nieobecności. Zgodziła się.
Z moim kolegą pojechaliśmy w delegację samochodem służbowym. Kiedy przyjechaliśmy na miejsce, poszliśmy zameldować się w hotelu. Gdy wchodziliśmy do windy kolega zaproponował, żebyśmy później zeszli na kolację do hotelowej restauracji. Zgodziłam się i muszę powiedzieć, że było bardzo miło. Długo rozmawialiśmy. Okazało się, że jest rozwiedziony, nie ma dzieci i obecnie skupia się tylko na swojej karierze. Szczerze mówiąc to od dawna nie czułam się tak swobodnie w towarzystwie mężczyzny, którego znałam od tak niedawna. Po kolacji każdy wrócił do swojego pokoju.
Po śmierci babci rodzice mnie porzucilii i zostałam całkiem sama. Czuję się niechciana i niekochana!
Następnego dnia pracowaliśmy, a wieczorem poszliśmy na wspólną kolację. Dzień był bardzo udany i kolega postanowił uczcić to butelką dobrego, czerwonego wina. Lubię czerwone wino, więc nie odmówiłam. Zjedliśmy, piliśmy wino, rozmawialiśmy ale czułam, dokąd to zmierza. Postanowiłam wrócić do swojego pokoju. Kolega jednak postanowił odprowadzić mnie do pokoju. Zgodziłam się, wjechaliśmy windą na górę i… on mnie pocałował. Po namiętnym pocałunku poszliśmy do jego pokoju i stało się to, co się stało. Następny wieczór był jeszcze przyjemniejszy!
Dwa miesiące później okazało się, że jestem w ciąży! Nie mogłam w to uwierzyć! Zaczęłam w pracy unikać kolegi, skupiłam się na pracy, aby o tym nie myśleć, ale jestem wręcz pewna, że to z nim jestem w ciąży.
Od dawna chciałam porozmawiać z mężem o rozwodzie, ponieważ nasz związek się nie układa. Wiem jednak, że nie poradzę sobie z dwojgiem dzieci sama, a tego kolegi jeszcze nie znam i nie wiem, czy chciałabym się z nim w ogóle związać. Jestem zdezorientowana i nie wiem, co zrobić z tym dzieckiem, które rośnie we mnie.
Zdecydowałam, że w ciągu kilku dni powiem przynajmniej koledze o tym, że zostanie ojcem… Mam nadzieję, że jakoś się wszystko ułoży.
Proszę, doradźcie mi! Jestem bardzo zdezorientowana!
