Pola westchnęła ciężko, dopiła zimną kawę i wyszła na zewnątrz.
Kilka miesięcy temu musiała pożegnać się z wielkim miastem i przeprowadzić się do tego domu. Nie był wyremontowany i Poli w zasadzie do teraz nie udało się go doprowadzić do jakiegoś znośnego stanu. Zarabia pieniądze i powoli wciela zmiany w życie, ale i tak jest jeszcze dużo do zrobienia.
Odgarnęła śnieg z samochodu i usiadła za kierownicą. Było bardzo ślisko na drodze, więc Pola jechała ostrożnie i powoli. Mimo, że był 31 grudnia, ona musiała jechać do pracy. No cóż, nic nie można zrobić – skoro trzeba, to trzeba… Za to wieczorem miała spotkać się z przyjaciółmi i świętować jak należy.
Pola po kilku godzinach skończyła pracę i wróciła do domu. Gdy tylko przekroczyła jego próg, koleżanka zadzwoniła z pytaniem:
– Pola, cześć! Kiedy do nas przyjedziesz? Będziesz sama czy z kimś?
-Będę za pół godziny, sa…
Nie zdążyła skończyć, bo odjęło jej mowę. Ledwo zamknęła drzwi, a zobaczyła w pobliżu bramy męża koleżanki, z którą właśnie rozmawiała. Znała go od dawna, bo uczyli się razem w tej samej klasie. Zakończyła rozmowę z koleżanką, wyszła do mężczyzny i zapytała:
– Dlaczego tu jesteś? Zaraz do Was jadę.
– Nie spiesz się, najpierw może… napijemy się kawy?
– No dobrze, chodźmy… – odpowiedziała zaskoczona Pola.
Kiedy Pola zrobiła kawę, Stefan rozpoczął rozmowę:
– Pola, potrzebuję rady. Nawet nie chcę wracać do domu.
– Co się stało?
Życie nas nie rozpieszcza, a teściowa mimo swojego majątku, nie chce nam pomóc.
– Mam już dość tego, nie wiem, jak mam dalej z nią żyć. Jestem po prostu zmęczony tym wszystkim. Nigdy nigdzie nie pracowała choćby przez jeden dzień, całe życie robiłem to tylko ja i na wszystko sam musiałem zarobić. Siedzi tylko na tym urlopie macierzyńskim i już ostatnio ustaliliśmy, że trzecie dziecko to ostatnie, bo ja nie jestem z żelaza i nie dam rady więcej pracować. Poza tym wszystko to, co zarobię, ona wydaje i nie widzę w ogóle tych pieniędzy.
– Cóż, Stefan, co Ci mogę powiedzieć?
– Wiesz, nie mogę porozmawiać od serca z nikim innym poza Tobą. Naprawdę nie wiem, co robić. Odszedłbym, ale ona znowu jest w ciąży. Czwartej! Znów muszę orać jak wół i spełniać wszystkie jej życzenia, a ja już nie mam siły.
– No dobrze, ale co na to Wiktoria?
– Ona nie widzi żadnego problemu. Byłoby jeszcze w porządku, gdyby robiła coś w domu, ale ona ani nie sprząta, ani nie gotuje, tylko całymi dniami siedzi przed telewizorem albo w telefonie. Kiedy jej zwracam wagę, ona ma zawsze tę samą wymówkę: „jestem w ciąży”. Gotuję sam, zarabiam, sprzątam, piorę, a ona bierze ode mnie tylko pieniądze na paznokcie i ubrania. Myślę, że moja cierpliwość niedługo się skończy.
Stefan dopił kawę i wyszedł. Pola przysięgła, że nikomu nie powie o rozmowie, ale była w szoku. Z zewnątrz wydawało się, że tworzą niemal idealną rodziną, a tutaj proszę… Poli w jednym momencie odechciało się do nich nawet jechać.
