Mam 38 lat i naprawdę przeżyłam wiele, jednak największą tragedią była dla mnie strata syna. Tuż po porodzie w szpitalu poinformowano mnie, że urodziłam bliźniaki – dwóch chłopców, ale niestety, jeden z nich nie przeżył. Wtedy mój świat się zawalił. W głowie miałam najgorsze i najciemniejsze myśli, ale w końcu zebrałam się w sobie i postanowiłam walczyć o to, by mój drugi syn, który przeżył, miał jak najlepsze życie i niczego mu nie brakowało.
Przez te wszystkie lata spędzone w towarzystwie mojego syna Eryka i męża Piotra przestałam już tak bardzo tęsknić za synem, którego straciłam. Odnalazłam swoje rodzinne szczęście i pocieszenie w wychowywaniu Eryku.
Pewnego dnia jednak wszystko się zmieniło za sprawą pewnej kobiety. Szłam właśnie w kierunku swojego bloku, gdy nagle zaczepiła mnie jakaś staruszka. Zaczęła bez przywitania:
– Nie mogę tak już dłużej żyć, to mnie zabija. Twój syn żyje! Nie wiem jednak, gdzie jest. Zmusili mnie wtedy, żebym skłamała, ale nie mogę tego już dłużej ukrywać!
W starszej kobiecie będącej na skraju załamania psychicznego rozpoznałam tę samą położną, która przekazała mi tę straszną wiadomość. Zaprosiłam ją do mieszkania i poprosiłam, aby opowiedziała mi całą prawdę. Kobieta przyznała, że pewna bardzo zamożna rodzina z miasta nie mogła mieć dzieci, a bardzo tego chcieli. Nie chcieli jednak adoptować jakiegoś dziecka z sierocińca, bo bali się, że trafi się im jakieś ze „złymi genami”. Postanowili więc zapłacić porządną łapówkę ordynatorce szpitala. Położna, która przekazała informację o rzekomej śmierci syna była do tego zmuszona, ponieważ grożono jej, że inaczej wyrzucą ją z pracy. To byłaby dla niej tragedia, bo miała męża pijaka, czworo dzieci i jako jedyna utrzymywała całą rodzinę. Sumienie jednak nie pozwalało jej dłużej milczeć i po latach musiała to wyznać.
O tej zamożnej rodzinie od lat już nic nie wiadomo – najprawdopodobniej dawno temu wyjechali za granicę. Czy kobieta odnajdzie swojego syna?
