Natalia trafiła do rodziny zastępczej, gdy miała zaledwie 3 lata. Bardzo źle pamiętała swoją matkę, tylko jej ochrypły głos śpiewający kołysanki. Pamiętała smutny dom dziecka, w którym spędziła około roku. Lepiej i wyraźniej zapamiętała uśmiechnięte twarze swoich przybranych rodziców, kota miauczka i fajerwerki w Sylwestra. Miała szczęśliwe dzieciństwo. A teraz spodziewała się dziecka i nie wiedziała, czy uda jej się dać takie dzieciństwo swojemu dziecku. Do jakich to lekarzy i psychologów jej mąż nie zabrał! Nawet główny psychiatra miasta nie mógł nic zrobić z atakami paniki Natalii. Pomogła jej matka.
– Boisz się, bo nie znasz swojej historii. Chodź, przedstawię Cię siostrze.
– Mam siostrę?
– Tak. Nazywa się Ania. Mieszka w naszym mieście, pracuje w lokalnym sklepie. Ma 19 lat. a Twoja biologiczna mama zmarła trzy lata temu.
– Ona jednak żyła?
– Tak, tylko się nie złość, idź i porozmawiaj z siostrą.
Natalia przez kilka tygodni przechodziła obok sklepu, wahając się, czy wejść. W końcu się zebrała sama w sobie. Wchodząc do środka, natychmiast zapytała o swoją siostrę. Zaczęła się bać, że jej siostra natychmiast ją rozpozna.
– Przepraszam, czy te pierogi są dobre? -zapytała Natalia.
– A co ja jestem,biuro informacji? – odpowiedziała siostra.
– Myślałam, że Pani tu pracuje i wie.
– Mniej trzeba myśleć – po zapłaceniu za pierogi Natalia wyszła. Kilka dni później mąż zabrał ją na rzekę. Usiadła nad wodą. Jakaś dziewczyna siedziała do niej plecami i paliła.
– Przestań palić, nie widzisz, że jestem w ciąży!?
Kiedy kobieta się odwróciła, Natalia zobaczyła, że to jej siostra.
– Hej, masz jakiś problem? – odpowiedział mężczyzna, który nagle pojawił się obok Ani.
– Jesteś piękną dziewczyną, dlaczego potrzebujesz mężczyzny, który grozi kobiecie, i to w ciąży?
– Nie pouczaj mnie – odpowiedziała dziewczyna.
Kilka godzin później mąż zaproponował wyjście z sytuacji. Znaleźli adres Ani, bo Natalia wciąż się o nią martwiła. Chciała kupić jakieś ciasto, aby nie iść z pustymi rękami, ale bała się, że się zbłaźni. Stała przy drzwiach przez około 20 minut, zanim zadzwoniła. Ania natychmiast otworzyła drzwi, jakby czekała.
– Znowu Ty? Łazisz za mną? – dziewczyna już miała zamknąć drzwi, ale Natalia zdążyła powiedzieć:
– Czekaj! Jestem Twoją siostrą, Natalia.
Ania spojrzała na nią z niedowierzaniem.
– Natalka? Siostro? Dlaczego tego wcześniej nie powiedziałaś. Tak się cieszę, zawsze wiedziałam, że mnie znajdziesz!
Natalia spojrzała na siostrę z zakłopotaniem. Nie spodziewała się takiego obrotu sprawy. Dopiero wieczorem, przeglądając rodzinne albumy i słuchając opowieści Ani, Natalia zdała sobie sprawę, że w tym domu zawsze na nią czekano.
