Tego wieczoru przygotowywałam obiad w kuchni. Nagle zadzwonił ktoś do drzwi. Wszyscy byli w domu, mąż siedział przy komputerze, dzieci bawiły się w swoim pokoju, nie czekaliśmy na gości. Poszłam otworzyć drzwi. Na progu stała młoda kobieta, wręczyła mi zawiniątko z noworodkiem i powiedziała, że to córka mojego męża. Dodała też, że mnie zdradził, a ją wykorzystał i zostawił mówiąc, że kocha żonę i nie zamierza się z nią rozstawać. Potem dodała, że nie potrzebuje dziecka – i odeszła. Powiedzieć, że byłam w szoku, to jak nic nie powiedzieć. Weszłam do pokoju, mąż patrzył na mnie z przerażeniem swoimi ogromnymi oczami.
Mój dziewięcioletni syn zapytał, co to za dziecko, odpowiedziałam, że bocian przyniósł nam siostrę. Najmłodszy syn spojrzał na mnie ze zdziwieniem i powiedział: „okazuje się, że bocian naprawdę przynosi dzieci”. Całą noc nie spałam, z mężem mieliśmy trudną rozmowę. Przyznał, że umawiał się z tą kobietą, ale jej nie kocha, nie zamierzał mnie opuszczać. Zdecydowanie postanowiłam zostawić dziecko: nie mogłam zostawić bezbronnego dziecka na pastwę losu; poza tym zawsze chciałam mieć córkę. Po tym relacje z mężem stały się napięte. Poprosił o przebaczenie i podziękował mi za to, że nie zrezygnowałem z jego córki. Minęły lata. Dzieci wyrosły. Biologiczna matka mojej córki nie dawała o sobie znać.
Przez te wszystkie lata nigdy nie żałowałam, że postanowiłam wychować córkę męża i opiekować się nią. Ona jest piękna, poza tym – bardzo dobra, wesoła. Niedawno skończyła 17 lat. W dniu jej urodzin ktoś zadzwonił do drzwi. Poszła otworzyć. Na progu stała nieznana kobieta; spojrzała na moją córkę i powiedziała, że jest jej biologiczną matką. 17 lat temu zostawiła tutaj swoje dziecko. A teraz przyszła po nią. Moja córka spojrzała na nią z pogardą i powiedziała, że ma matkę, która ją wychowała i zamknęła jej drzwi przed nosem. Wiedziała, jak znalazła się w naszej rodzinie, sama jej powiedziałam. Córka przytuliła mnie i powiedziała: „Dziękuję Ci Mamo za wszystko: za Twoją miłość, czułość i uczucie”.
