Marcin i Ewa zawsze mieli dziwną relację. Ewa często narzekała na faceta, a potem natychmiast czuła się winna przez to, co mówiła. Usprawiedliwiała, milczała, aż w końcu powiedziała: basta.
– Po prostu zaczyna kłótnię, a ja, aby go jakoś uspokoić, biorę całą winę na siebie. Kiedy zaczynam przepraszać za coś, czego nawet nie zrobiłam, on wydaje się zadowolony i milczy – skarży się Ewa.
I tak było za każdym razem. Pewnego dnia Ewa spóźniła się na autobus. Następny podjechał po 20 minutach. Ewa wróciła do domu nieco później niż zwykle, więc Marcin ponownie zaczął się kłócić:
– A gdzie ty tak długo byłaś? Tak trudno było mnie uprzedzić, że będziesz później?
– Wracałam do domu. Odjechał mi autobus.
– Nie okłamuj mnie! Moi znajomi widzieli cię z jakimś facetem…
Ewa zrozumiała, że Marcin ponownie wymyślił jakąś absurdalną historię. Nie miała znajomych facetów, w pracy miała tylko koleżanki. Tym razem dziewczyna nie zamierzała prosić o wybaczenie za nic, zaczęła odpowiadać Marcinowi.
– Przestań wymyślać bajki. Oboje zdajemy sobie sprawę, że twoi „znajomi” nie widzieli mnie z nikim.
Marcin nie spodziewał się takiej odpowiedzi, zdał sobie sprawę, że traci kontrolę nad dziewczyną. Wyrzucił ją więc z mieszkania późną jesienią w kapciach i ubraniach domowych.
– Przemyśl sobie wszystko, może coś zrozumiesz. Jak zrozumiesz, to wróć – krzyknął, zatrzaskując za nią drzwi.
Wtedy Ewa zrozumiała wszystko. Zrozumiała, że nie chce już dłużej żyć z taką osobą jak Marcin. Pół godziny później Marcin otworzył drzwi. Ewa w milczeniu weszła do domu i zaczęła pakować swoje rzeczy. Była zdesprowana i zdecydowana.
– Co robisz? Popełniasz błąd, nie możesz żyć beze mnie.
– Marcin, już popełniłam błąd, że zaczęłam się z tobą spotykać, a teraz to naprawiam.
To nie była łatwa decyzja dla Ewy. Musiała wynająć pokój, bo na mieszkanie nie było jej stać. Ledwie wiązała koniec z końcem, ale poczuła ulgę, że uwolniła się od tej toksycznej relacji, która nie dość, że nie dawała satysfakcji, to jeszcze powodowała u Ewy wieczną frustrację i niezadowolenie.
