Anna, moja bliska znajoma, jest to kobieta o silnym i zdecydowanym charakterze. Ma trójkę dzieci i opiekuje się swoją 92-letnią babcią. Pomimo swoich obowiązków znalazła czas, aby cieszyć się życiem. Poznała Piotra i zakochała się po uszy. Sześć miesięcy po tym, jak się poznali, pobrali się. Nie miała wątpliwości, że to mężczyzna jej życia, ale wtedy była nowa w mieście. Piotr nie był przyzwyczajony do życia w rodzinie, był strasznym egoistą, nie przejmował się też pracą. Musiała wtedy pracować na dwa, a nawet trzy etaty. Ktoś musiał utrzymać rodzinę. Tymczasem Piotr dobrze się bawił. Często zostawała w domu z trójką dzieci, bo jej mąż również nie interesował się dziećmi. Pomagała jej babcia, ale później ona również potrzebowała opieki. Ania nie mogła jej zostawić w trudnym momencie.
Niestety egoistyczny Piotr nie wytrzymał takiego obciążenia i wtedy postanowił się z nią rozwieść. Co więcej, chciał zabrać byłej żonie część mieszkania, jednak było ono wykupione jeszcze przed ślubem, więc w całości należało do Anny. W trudnych chwilach pomogła jej jedyna siostra, Marta. Odbierała dwóch synów Anny z przedszkola, a potem ze szkoły. Odrabiała z nimi lekcje i opiekowała się również jej babcią. Po zamknięciu miejscowej fabryki Anna musiała poszukać nowej pracy. Znalazła ją w restauracji niedaleko swojego domu. Zajmowała się tam zmywaniem naczyń, bo bardzo potrzebowała wtedy pieniędzy. Pewnego dnia przyniesiono jej talerze do zlewu. Na jednym z nich znajdował się nieruszony kawałek polędwicy. Anna nie jadła nic konkretnego, przez ostatnie dni, więc chciwie wzięła kawałek i zjadła go. To był moment, kiedy zaczęła brać jedzenie do domu dla dzieci. Wracała do domu, podgrzewała je, a jedzenie było tak świeże i pyszne jak w restauracji.
Ania była szczęśliwa, bo prawie nie wydawała pieniędzy na jedzenie, a ze swojej pensji kupowała ubrania i buty dla dzieci. Niestety zgodnie z obawami nie trwało to długo. Plotki dotarły do jej szefa. Dowiedział się, że zbiera resztki jedzenia i przynosi je dzieciom do domu. Myślała, że zostanie zwolniona i bardzo bała się rozmowy z szefem. Kiedy wezwał ją do swojego biura, usłyszała coś zupełnie innego niż się spodziewała. To był człowiek o dobrym sercu. Szef postanowił wspomóc samotną matkę i przydzielać jej jedzenie z każdego zamówienia, aby mogła nakarmić swoje dzieci. To dzięki niemu mogła zapewnić im odpowiednie, pełnowartościowe posiłki. Dwa miesiące później zaproponował jej kurs na stanowisko menedżera. Była bardzo szczęśliwa i natychmiast się zgodziła. Kilka lat później, Ania została menedżerem restauracji, w której pracowała, a teraz jest menedżerem całej sieci restauracji. Jest mu bardzo wdzięczna, bo teraz może sobie pozwolić na wszystko, czego potrzebuje. Warto pomagać, bo dobro zawsze wraca.
