Słyszałam wiele opowieści o kłótniach krewnych o mieszkanie i majątek, ale zawsze myślałem, że między mną a moim bratem nigdy do tego nie dojdzie. Z bratem jak do tej pory mieliśmy bardzo przyjacielskie stosunki, nigdy nie kłóciliśmy się zarówno w dzieciństwie, jak w okresie, kiedy oboje byliśmy już dorośli. Rodzice dobrze nas wychowali. Podarowali także obojgu z nas po kawalerce – to była dla nas cudowna niespodzianka. Nie musieliśmy niczego między siebą dzielić i walczyć o chociażby jeden metr kwadratowy. Dzięki temu każdy z nas mógł rozpocząć samodzielne życie. Brat ożenił się, miał dwoje dzieci. Mnie w życiu osobistym się nie układało, za to dobrze radziłem sobie zawodowo.
Niestety, z dnia na dzień serce naszego ojca po prostu się zatrzymało i umarł. Matka nie mogła pogodzić się ze stratą męża i zmarła tuż po nim. Mieszkanie rodziców stało teraz puste, a potem przyszedł do mnie brat i powiedział:
– Minęło już trochę czasu. Nadszedł czas, żeby podjąć jakąś decyzję i zrobić coś z mieszkaniem.
– A co tutaj decydować, wszystko jest jasne.
– Nie, wydaje mi się, że mamy problem.
– O czym Ty w ogóle mówisz? O mieszkaniu rodziców?
– Tak.
– Przecież je odziedziczymy, sprzedamy i podzielimy się pieniędzmi.
– Ale ja nie chcę go sprzedawać.
– Dobrze, można zatem wynająć, a pieniądze podzielić pół.
– Z tym będzie problem, bo ojciec jeszcze za życia przepisał mieszkanie… Tylko na mnie. Powiedział, że ja mam już dwoje dzieci, a Ty już nie będziesz mieć dzieci, więc Tobie się nie przyda. Po prostu nie chciał Cię denerwować, więc o niczym Ci nie powiedział.
Brat pokazał dokumenty: wszystko było dokładnie tak, jak powiedział… Poczułem się bardzo zraniony. W końcu nie sądziłem, że w naszej rodzinie mogą być jakieś tajemnice czy tak ogromny brak zaufania. Rozpłakałem się nawet przez to. Nie płaczę, bo nie dostałem spadku, ale przez to, że ojciec mnie tak niesprawiedliwie potraktował.
