Wychowała mnie babcia, ale teraz moi rodzice postanowili, że powinnam płacić im alimenty.
Ja i moja rodzina mieszkamy w różnych miastach. Nie widzieliśmy się ze sobą od ponad dwudziestu lat. Moi rodzice są artystami i śpiewają w chórze, całe ich życie to jedna wielka podróż. Kiedy skończyłam pięć lat, zaczęłam mieszkać u babci. Ona chciała sobie ułatwić życie z dzieckiem, więc musiała przeprowadzić się do swoich krewnych.
Na początku mama i tata odwiedzali nas dwa, czasem trzy razy do roku, ale później wizyty stawały się coraz rzadsze. W końcu przestałam w ogóle o nich myśleć. Kontakt zupełnie się urwał. Kiedy studiowałam stomatologię, już na trzecim roku wyszłam za mąż.
Teraz wraz z mężem prowadzimy własną klinikę stomatologiczną i zarabiamy bardzo dobrze. Rok temu nagle pojawili się moi rodzice. Zaczęli dzwonić do kliniki, bo nawet nie mieli mojego numeru telefonu. Nasze rozmowy polegały głównie na ich narzekaniu na życie.
Słuchałam tych wszystkich żali i powtarzałam im, że sami wybrali swoją drogę, kiedy oddali mnie pod opiekę babci. Czasem rodzice przesyłali babci parę złotych, ale przez większość czasu utrzymywałyśmy się tylko z jej emerytury. Często mi o tym mówiła i wiedziałam, jak musimy oszczędzać na wszystkim.
W szkole radziłam sobie bardzo dobrze, a żeby mieć za co żyć i się ubrać, pracowałam w szpitalu jako nocna salowa. Dziś uważam, że mam swoje życie, a oni mają swoje i każdy powinien iść własną drogą.
Kiedy tata z mamą zorientowali się, że nie zamierzam im pomagać, zaczęli mówić, że wystąpią o alimenty. Ich słowa zupełnie mnie od nich oddaliły. Wcześniej jeszcze miałam wątpliwości, zastanawiałam się, czy nie powinnam im pomóc finansowo, ale teraz już nie chcę mieć z nimi nic wspólnego. Czy mam rację, czy jednak powinnam wspierać rodziców?
