Halo? Wojtek?
Ale tu nie ma żadnego Wojtka, tu mówi Helena
Helena? Przepraszam, kim pani jest?
Droga pani, może lepiej spytać: kim pani jest? Ja jestem dziewczyną Wojtka. Szukała go pani? Męża nie ma, znowu utknął w pracy
Zakręciło mi się w głowie tak, że aż zobaczyłam czerwone kropelki na kafelkach. Brzuch bolał mnie jakby ktoś chciał go rozciągnąć na długość Wisły aż się skręcałam z bólu. Czułam, że zaraz urodzę dziecko.
Mój mąż, Wojciech, już od pięciu lat jeździ na saksy. Trochę w Niemczech na ciężarówkach, później w Polsce przy remontach mieszkań. Wyjechał przez pieniądze. Mamy dwóch synów, chcieliśmy im zapewnić przyszłość lepszą niż ta, którą serwowałyby nam polskie realia. Doskonale wiedzieliśmy, że u nas bez znajomości ani rusz.
I co, powiem wam: tam Wojtkowi się poszczęściło. Raz na miesiąc pakował paczkę z jedzeniem. Coś tam: konserwy, kasza, olej, słodycze. Przelewał mi jeszcze pieniądze na konto (złotówki oczywiście, a nie jakieś euro), żebym mogła je wrzucać na lokatę. Uzbieraliśmy tyle za kilka lat, że kupiliśmy starszemu synowi kawalerkę w Krakowie.
Wydawało się, że wszystko w naszym życiu jest poukładane. Aż pewnego dnia poczułam, że w moim organizmie dzieje się coś dziwnego. Pierwsza myśl pewnie menopauza, ale skąd. Przytyłam, spałam jak niedźwiedź zimą, jadłam za troje, a humor miałam zmienny bardziej niż pogoda nad Bałtykiem. Według internetu typowe objawy ciąży. Ciąża w wieku czterdziestu pięciu lat? Jasne, akurat. Ale zrobiłam test. Dwie wyraźne, czerwone kreski zgroza.
Ani synom, ani synowym nie chciałam się przyznać do dziecka. Po co? Żeby własne dzieci śmiały się, że mama na stare lata zwariowała? Że teraz będzie skakać z pieluchami, zamiast odpoczywać na emeryturze? Więc i ukrywałam brzuch. Zima była, ubierałam się jak cebula, nikt nie widział, co tam pod puchówką rośnie.
Wcale nie chciałam rodzić tego dziecka. Ktoś powie, że nie mam Boga w sercu. Ale ja czterdzieści pięć lat, młodość już za mną, dwóch dorosłych synów i wnuki. Chciałam się skupić na nich, a nie na przetykaniu smoczków i zmianie pampersów. Na trzecią córkę nie było nas już stać. A Wojtek co znowu za granicę, a ja sama jak palec.
Lekarz stwierdził, że to już za późno na usuwanie ryzykowne, mogło mi tylko zaszkodzić. Próbowałam się przekonać, że wszystko dobrze się ułoży. Może Wojtek się ucieszy? Postanowiłam zadzwonić na Skypa, zdradzić mu tę nowinę. Kamera off, mikrofon on.
Halo, Wojtek
To nie Wojtek, Helena mówi.
Helena? Pani kim jest?
Proszę pani, kim pani jest? Ja jestem dziewczyną Wojtka. Szukała go pani? Wojtek znowu siedzi w pracy, nie ma go w domu.
Rzuciłam słuchawką, zalałam się łzami. No i kto by pomyślał mąż może zdradzać wszędzie, nawet w Polsce, nawet przez Skypa. Chciałam wziąć rozwód, wyrzucić wszystkie Wojtka rzeczy, nie widzieć go, nie słuchać.
Ale tliła się we mnie ostatnia nadzieja: a może wróci, gdy dowie się, że zostałam mamą. Wiedziałam, że w lutym powinien być w domu oba syny mają urodziny i dostał urlop. Nawet mi się śniło, że idziemy razem przez Planty, on za rękę trzyma naszą córeczkę, a ja z drugiej strony.
I tak: 14 lutego, w Walentynki, Wojtek wrócił. Zrobiłam romantyczną kolację, świece, muzyczka, nastrój jak w komedii romantycznej z TVP.
Wojtek, mam dla ciebie niespodziankę. Jestem w ciąży, mówią, że będzie dziewczynka!
Ty się dobrze czujesz? wrzeszczy Wojtek.
Facet zaczerwienił się jak świeżo wyjęty burak, tłukł pięścią w stół, talerze poleciały na podłogę.
To ja, gdy ty orałem jak wół za granicą, ty tutaj z jakimś facetem? I jeszcze chcesz mi podrzucić bękarta do wychowania?
Wojtek, to nie tak pozwól wytłumaczyć
Wynoś się! Nie chcę cię znać! popchnął mnie tak, że brzuch trafił w kant stołu, aż padłam na ziemię.
Wojtek wziął torbę, trzasnął drzwiami i zniknął. Ja osunęłam się na podłogę, widziałam czerwone plamki. Brzuch bolał tak, że myślałam to koniec. Wykręciłam numer na pogotowie. Wiedziałam już, dziecko zaraz się urodzi.
Kiedy przyjechali ratownicy, już tuliłam w ramionach naszą córeczkę. Mała spała spokojnie, nawet nie płakała, śniła o ciepłym mleku.
No i co, pani jedzie z nami do szpitala?
Nie. Proszę zabrać dziecko, ja go nie chcę.
Jak to?
Proszę po prostu zabrać! Ta dziewczynka zrujnowała mi życie! Może ktoś ją pokocha, ale nie ja. Proszę, niech ją pani zabierze!
Oddałam dziecko bez cienia wyrzutów sumienia. Lekarze mnie przebadali, nie było żadnych powikłań, poród przebiegł bez problemu. Potem posprzątałam mieszkanie, wskoczyłam pod prysznic i spałam całą noc.
Żadne z dzieci nie wie, że oddałam córkę. Codziennie chodzę do kościoła, modlę się, żeby dziewczynka była zdrowa, żeby znalazła rodzinę. Wiem, że nie dam rady, nie chcę wracać do pieluch. Chcę jednego żeby Wojtek wrócił do domu. Ale znów wyjechał do Niemiec i rozmawia tylko z synami.
Możecie mówić, że jestem dziwna. Ale wybrałam męża, nie dziecko. I niech Bóg mi wybaczy.
