Wychowywała mnie moja babcia, a teraz moi rodzice postanowili, że powinnam płacić im alimenty.
Moja rodzina zawsze mieszkała w innych miastach niż ja. Przez ponad dwadzieścia lat nie widzieliśmy się wcale. Moi rodzice przez całe życie byli artystami śpiewali w chórze, nieustannie podróżując po kraju. Kiedy skończyłam pięć lat, zamieszkałam z babcią. Sama nie miała lekko z dzieckiem i dlatego musiała przenieść się do krewnych.
Na początku mama i tata odwiedzali nas dwa, czasami trzy razy do roku, lecz z biegiem lat pojawiali się coraz rzadziej. W końcu przestałam w ogóle myśleć o rodzicach. Z czasem kontakt zupełnie się urwał. Gdy studiowałam stomatologię, w trzecim roku wyszłam za mąż.
Dziś, ja i mój mąż prowadzimy własną klinikę stomatologiczną w Warszawie i dobrze nam się powodzi. Rok temu nagle pojawili się moi rodzice. Zaczęli dzwonić do kliniki, nie mając nawet mojego numeru telefonu. Nasze rozmowy ograniczały się do ich narzekań na życie.
Słuchałam ich uwag i odpowiadałam, że sami dokonali wyboru, oddając swoją córkę pod opiekę babci. Czasem mama i tata przesyłali babci parę złotych, ale generalnie żyłyśmy z jej emerytury. Babcia często mi o tym mówiła, a i ja wcześnie zrozumiałam, że musimy oszczędzać na wszystkim.
W szkole radziłam sobie świetnie, jednak aby mieć na życie i ubrania, w nocy pracowałam w szpitalu jako pomoc. Dziś myślę, że mam własne życie, a rodzice swoje i każdy powinien kroczyć własną drogą.
Kiedy moi rodzice zobaczyli, że nie zamierzam im pomagać, zaczęli mi grozić, że wystąpią do sądu o alimenty. Ich słowa ostatecznie mnie do nich zraziły. Jeśli kiedyś jeszcze miałam wątpliwości, czy dobrze robię i rozważałam wsparcie finansowe, teraz już tego nie chcę. Nie mam ochoty ich znać. Jak myślicie czy mam rację czy jednak powinnam pomóc rodzicom?
