Czasami wciąż budzę się w środku nocy i zastanawiam się, kiedy mój tata tak naprawdę odebrał nam wszystko.
Miałam wtedy piętnaście lat. Mieszkaliśmy w niewielkim, ale zadbanym domu wszystko było na swoim miejscu, lodówka wypełniała się po większych zakupach, rachunki zazwyczaj były opłacone na czas. Byłam w drugiej klasie liceum, a moje największe zmartwienie to była matematyka i zbieranie pieniędzy na wymarzone adidasy.
Wszystko zaczęło się zmieniać, gdy tata coraz później wracał do domu. Wchodził cicho, bez powitania, rzucał klucze na stół i od razu szedł do swojego pokoju, wpatrzony w telefon. Mama mówiła do niego:
Znowu się spóźniłeś? A myślisz, że ten dom sam się utrzyma?
A on odpowiadał szorstko:
Daj mi spokój, jestem zmęczony.
Ja słyszałam to wszystko z mojego pokoju, udając, że nic się nie dzieje, z założonymi słuchawkami.
Jednego wieczoru zauważyłam go na podwórku, rozmawiał przez telefon, cicho się śmiał, mówił coś w stylu prawie załatwione i spokojnie, ogarnę to. Kiedy mnie zobaczył, natychmiast się rozłączył. Poczułam wtedy niepokój, ale nic nie powiedziałam.
W piątek przyszedł ten dzień. Wracając ze szkoły, zobaczyłam otwartą walizkę na łóżku. Mama stała w drzwiach sypialni, zapłakana. Zapytałam:
Gdzie on idzie?
Tata nawet nie spojrzał w moją stronę, powiedział tylko:
Wyjeżdżam na jakiś czas.
Mama podniosła głos:
Na jaki czas? Z kim? Powiedz prawdę!
Wtedy wybuchł:
Odchodzę do innej kobiety. Mam już dosyć tego życia!
Rozpłakałam się i zapytałam:
A ja? A moja szkoła? A dom?
Odpowiedział bez emocji:
Poradzicie sobie.
Spakował walizkę, zabrał dokumenty z szuflady, złapał portfel i wyszedł, nie żegnając się.
Tej samej nocy mama próbowała wypłacić pieniądze z bankomatu, ale karta była zablokowana. Następnego dnia w banku dowiedziała się, że konto jest wyczyszczone. Tata zabrał wszystkie oszczędności, które odkładali razem. Na domiar złego zostawił nieopłacone rachunki za dwa miesiące i jeszcze wziął kredyt na mamę, wpisując ją jako poręczycielkę.
Pamiętam, jak mama siedziała przy kuchennym stole, sprawdzała rachunki na starym kalkulatorze i powtarzała z płaczem:
Na nic nie starczy na nic
Starałam się jej pomóc, choć nie rozumiałam nawet połowy tego, co się działo.
Po tygodniu odcięli nam internet, a potem prawie też prąd. Mama zaczęła sprzątać w cudzych domach. Ja w szkole zaczęłam sprzedawać cukierki. Trochę się wstydziłam, gdy stawałam ze skromną reklamówką podczas przerwy, ale robiłam to, bo w domu zaczęło brakować na wszystko, nawet na najpotrzebniejsze rzeczy.
Pamiętam dzień, kiedy otworzyłam lodówkę, a tam była tylko dzbanek z wodą i pół pomidora. Usiadłam w kuchni i rozpłakałam się. Tego wieczoru jadłyśmy sam biały ryż. Mama tylko przepraszała, że już nie może zapewnić mi tego, co kiedyś.
Dużo później zobaczyłam na Facebooku zdjęcie taty z tą kobietą. Siedzieli w restauracji, wznosili toast winem. Aż mi się dłonie trzęsły. Napisałam mu:
Tato, potrzebuję pieniędzy na materiały do szkoły.
Odpisał:
Nie mogę utrzymywać dwóch rodzin.
To była nasza ostatnia rozmowa.
Już więcej się nie odezwał. Nie zadzwonił, nie zapytał, czy zdałam maturę, czy jestem zdrowa, czy czegoś mi trzeba. Po prostu zniknął.
Dzisiaj pracuję, utrzymuję się sama, pomagam mamie jak tylko mogę. Ale ta rana cały czas jest otwarta. Nie tylko przez pieniądze, ale przez samotność, przez obojętność i przez to, jak potrafił odejść, zostawiając nas z długami i żyjąc dalej, jakby nas nigdy nie było.
I chociaż minęło już tyle lat, to wciąż są takie noce, że budzę się z jednym pytaniem w głowie:
Jak człowiek ma sobie poradzić, kiedy własny ojciec zostawia cię z niczym i musisz uczyć się przetrwania będąc jeszcze dzieckiem?
