Dwie dekady bez prezentów dla niej: zgodne życie pod jednym dachem.
Stanisław Kowalski nigdy nie podarował żonie prezentu, mimo że przeżyli razem dwadzieścia lat małżeństwa bez większych sporów. Nie dlatego, że był skąpy, ale okazja nigdy się nie nadarzyła. Z Jadwigą wszystko potoczyło się błyskawicznie: miesiąc po poznaniu wzięli ślub.
Ich spotkania również nie były naznaczone podarkami. Przyjeżdżał do jej rodzinnej wsi, gwizdał pod oknem. Wybiegała w pośpiechu, a oni siadali na ławce przy bramie, rozmawiając półgłosem aż do północy.
Pierwszy pocałunek ukradł jej w dniu zaręczyn. Potem był ślub, codzienność z jej rutyną i troskami. Stanisław okazał się dobrym gospodarzem, rozwijając hodowlę świń. Jadwiga ciężko pracowała, a jej warzywnik budził zazdrość sąsiadek. Później przyszły dzieci, pieluchy, sukienki na sznurówki, dziecięce choroby Prezenty? Nie było czasu o nich myśleć. Święta obchodzili skromnie, przy suto zastawionym stole. Tak płynęło ich życie bez blasku, pełne trudu, ale spokojne.
Pewnego dnia Stanisław wybrał się z sąsiadem na targ sprzedać ziemniaki i słoninę, tuż przed Dniem Kobiet. Opróżnił piwnicę, przebrał kartofle i postanowił pozbyć się nadmiaru. Słoninę też lepiej było sprzedać, zanim zabije nową świnię. Na targu panował przyjemny chłód, ale czuło się już powiew wiosny. Ku jego zaskoczeniu, towar rozszedł się jak świeże bułeczki. Słonina zniknęła w mgnieniu oka, ziemniaki rozchwytywano jak łakocie. Nieźle pomyślał Stanisław, zadowolony. Jadzia się ucieszy.
Spakował worki do sąsiadowej furmanki i ruszył po zakupy. Jadwiga dała mu krótką listę. Z przyzwyczajenia zatrzymał się najpierw w przydrożnej karczmie, by uczcić udany handel. Nie był pijakiem, ale wierzył, że niezakropienie interesu przyniesie pecha. Po kieliszku wódki ruszył dalej, krokiem lżejszym, rozgląd
