Mówią, że z wiekiem stajesz się niewidzialna
Że przestajesz być ważna. Że zawadzasz.
Powtarzają to z taką oziębłością, że czuje się ból
jakby bycie niezauważoną było zaklepane w umowie starości.
Jakby miejsce kobiety było w kącie
zamieniając się w jeszcze jeden przedmiot w mieszkaniu
cichą, nieruchomą, poza ścieżką.
Ale ja nie urodziłam się do kątów.
Nie będę prosić o pozwolenie, żeby zaistnieć.
Nie będę ściszać głosu, by nikomu nie przeszkadzać.
Nie przyszłam na ten świat, by być własnym cieniem,
ani kurczyć się, żeby innym było wygodnie.
O nie, proszę państwa.
W tym wieku kiedy wielu czeka, aż zgasnę
ja wybieram płomień.
Nie przepraszam za zmarszczki.
Jestem z nich dumna.
Każda z nich to podpis od losu
że kochałam, śmiałam się, płakałam, przetrwałam.
Nie zgodzę się wyrzec kobiecości
tylko dlatego, że nie mieszczę się w filtrach,
albo moje kości nie noszą już szpilek.
Nadal jestem pragnieniem.
Jestem wciąż twórcza.
Jestem wolna.
A jeśli to komuś przeszkadza
to jeszcze lepiej.
Nie wstydzę się srebrnych włosów.
Wstydziłabym się raczej, gdybym nie doczekała się ich godnie.
Nie gasnę.
Nie poddaję się.
Nie schodzę ze sceny.
Wciąż śnię swoje sny.
Wciąż śmieję się głośno.
Wciąż tańczę jak potrafię.
Wciąż wołam do nieba, że wiele mam jeszcze do powiedzenia.
Nie jestem wspomnieniem.
Jestem obecnością.
Jestem spokojnym płomieniem.
Jestem duszą żywą.
Kobietą z bliznami
niepotrzebującą już emocjonalnych kul.
Kobietą, która nie szuka cudzego spojrzenia, żeby wiedzieć, że jest silna.
Nie nazywajcie mnie biedaczką.
Nie omijajcie mnie, bo mam więcej lat.
Nazwijcie mnie odważną.
Nazwijcie mnie siłą.
Nazwijcie mnie po imieniu
głośno, uniesionym kieliszkiem.
Nazwijcie mnie Minka.
I niech wszyscy wiedzą:
ciągle jestem tu
wyprostowana, z płonącą duszą.
