Miałam osiem lat, kiedy moja mama opuściła nasz dom. Wyszła niby tylko po bułki do Żabki, złapała taksówkę na rogu i nie wróciła. Mój brat miał wtedy pięć lat i znał życie wyłącznie z perspektywy ukochanych klocków LEGO.
Od tej pory wszystko w mieszkaniu na warszawskiej Woli wyglądało inaczej. Tata zaczął robić rzeczy, których wcześniej nigdy nie dotykał: wstawał bladym świtem, żeby zrobić nam kanapki z żółtym serem, uczył się obsługi pralki, na nowo zgłębiał tajniki prasowania szkolnych koszul, a fryzury przed lekcjami no cóż, wyglądały tak, jakby kazał mi włożyć głowę do tunelu aerodynamicznego. Patrzyłam, jak z uporem podwaja ilość ryżu, przypala ziemniaki, zapomina rozdzielać białe pranie od kolorowego. A mimo to nigdy nam niczego nie brakowało. Wracał wykończony z roboty i sprawdzał nasze zadania domowe, podpisywał zeszyty, szykował drugie śniadanie na kolejny dzień.
Mama nigdy nie wpadła z wizytą na herbatę. Tata nigdy nie zaprosił do domu żadnej kobiety. Nikt nie zaszczycił nas nową żoną czy narzeczoną. Wiedzieliśmy, że czasem wychodzi gdzieś wieczorami, czasem wraca późno, ale jego życie uczuciowe zostawało za zamkniętymi drzwiami. W mieszkaniu byliśmy tylko my: ja i brat. Nigdy nie słyszałam, by powiedział, że znowu się w kimś zakochał. Jego rutyna to była praca, dom, gotowanie, pranie, spanie i tak w kółko.
W weekendy zabierał nas do parku Moczydło, nad Wisłę, do Arkadii choć często kończyło się tylko na oglądaniu wystaw. Nauczył się zaplatać warkocze, przyszywać guziki, robić domowe obiady. Z kostiumów na szkolne bale karnawałowe potrafił wyczarować cudo z kartonu i starego obrusu. Nigdy nie narzekał. Nigdy nie rzucił hasła: To nie moja sprawa.
Rok temu, tata odszedł do pana Boga. Stało się to bardzo szybko, bez długich pożegnań wszystko poszło błyskawicznie. Gdy układałyśmy jego rzeczy z bratem, odkryłyśmy zeszyty z notatkami: domowe wydatki, ważne daty, pamiętniki z tekstami typu opłać czynsz, kup Dawidowi buty, zaprowadź Zosię do lekarza. Nie znalazłam żadnych miłosnych liścików, zdjęć innych kobiet, nawet śladu romansowania. Tylko zapiski mężczyzny, który żył wyłącznie dla swoich dzieci.
Od kiedy go nie ma, jedno pytanie chodzi mi po głowie: czy był szczęśliwy? Mama odeszła, żeby szukać własnego szczęścia. Tata został i jakby zrezygnował ze swojego. Nigdy nie ułożył sobie życia na nowo, nie stworzył drugiej rodziny, nie stał się czyimś oczkiem w głowie poza nami.
Dzisiaj wiem, że miałam genialnego tatę. Ale też nadaję mu nowe imię: człowiek, który został sam, żebyśmy my nie musieli być sami. I kurcze, to boli. Bo teraz, gdy go nie ma, nie wiem, czy kiedykolwiek zaznał miłości, na którą zasługiwał.
