Dzisiaj tata poprosił mnie, żebym przyszła do jego pokoju powiedział, że musimy poważnie porozmawiać. Szczerze mówiąc, trochę się tym zaniepokoiłam. W salonie czekała na mnie jakaś kobieta.
Nasza rodzina zawsze kręciła się wokół mojego taty. To on mnie wychował, troszczył się o mnie przez wszystkie te lata i był dla mnie niezmiennym wsparciem. Mama odeszła tuż po moich narodzinach, a tata nigdy się nie ożenił ponownie chyba bał się na nowo zaufać i znów cierpieć. Życie nie obchodziło się z nim łaskawie, a ja pragnęłam szybko dorosnąć, żeby móc go wspierać i odciążyć w codziennych obowiązkach.
Nasza sytuacja finansowa była trudna, dlatego już jako piętnastolatka zaczęłam pracować. Pisałam artykuły dla lokalnych gazet w naszym Wrocławiu, a po trzech latach dostałam lepszą posadę. Po jakimś czasie znalazłam porządną pracę biurową i mogłam być niezależna, zarabiać na siebie i wspierać także tatę.
I znów, pewnego dnia, tata zawołał mnie na poważną rozmowę. Czułam niepokój. W salonie siedziała kobieta, która według ojca była… moją mamą.
Kiedy mnie zobaczyła, rozpłakała się, zaczęła przepraszać i chciała mnie przytulić, ale nie potrafiłam odwzajemnić tego gestu. Delikatnie wyślizgnęłam się z jej ramion i wyszłam z pokoju bez słowa, zostawiając ich samych. Uznałam, że tata sam zdecyduje, jak z tym wszystkim postąpić. Ja nie potrafię wybaczyć komuś, kto tak po prostu zostawił mnie i tatę, nie odezwał się przez te wszystkie lata, nie pamiętał nawet o moich urodzinach.
