Jedyny mężczyzna w rodzinie
Przy porannej kawie najstarsza córka, Wioletta, wpatrzona w ekran swojego telefonu, zapytała ojca:
Tato, widziałeś dzisiejszą datę?
Nie, a co z nią nie tak?
Zamiast odpowiedzi Wioletta obróciła telefon w jego stronę: na ekranie wyświetlał się rząd cyfr 11.11.11, czyli 11 listopada 2011 roku.
To twoja szczęśliwa liczba jedenaście, a dziś aż potrójna! To będzie dla Ciebie wyjątkowy dzień!
A twoimi ustami to i miód by smakował uśmiechnął się Walerian.
Tatusiu wtrąciła się młodsza córka Jagienka, patrząc w swój smartfon Dziś Skorpionów czeka niezwykłe spotkanie i prezent na całe życie.
Pewnie na zachodzie, w Berlinie albo Nowym Jorku, umarł jakiś nieznany krewny i w testamencie wszystko zostawił nam, a jakże, milioner
Miliarder, tato podchwyciła żart Wioletta. Milion to dla Ciebie za mało.
Rzeczywiście Co zrobimy z taką masą pieniędzy? Może najpierw kupimy willę we Włoszech albo na Mazurach? Potem jacht
I helikopter, tato! zaśmiała się Jagienka. Chcę swój własny helikopter
Nie ma sprawy, będzie i helikopter. A ty, Wioletta? Co sobie życzysz?
Chciałabym zagrać w filmie w Bollywood, z Salmanem Khanem.
Phi, nic wielkiego. Zadzwonię do Amitabha Bachchana, załatwię No już, koniec marzeń, kończcie śniadanie, zaraz wychodzimy.
Nawet pomarzyć nie można westchnęła Jagienka.
Dlaczego nie? Marzyć trzeba Walerian dopił herbatę i wstał od stołu. Byle o szkole nie zapominać
Ten poranny dialog wrócił mu na myśl dopiero wieczorem, kiedy pakował zakupy do torby w Biedronce. Dzień nawet nie tyle nie był wyjątkowy, ile kompletnie wyczerpujący. Pracy przybyło, musiał zostać dłużej w pogotowiu spawalniczym, padnięty wracał do domu. Żadne niezwykłe spotkania, żadne prezenty szczęście przeleciało mu koło nosa.
Szansa przeszła bokiem, jak przelatująca deska nad Warszawą, uśmiechnął się do siebie, wychodząc ze sklepu.
Przy jego stareńkim Maluchu uwijał się chłopak. Było w nim coś rozpaczliwego: brudny, rozczochrany, ubrany w łachmany, na jednej nodze wykoślawiony trampek, na drugiej zniszczony, pozbawiony sznurowadeł but, w miejsce którego wetknięto kawałek niebieskiego kabla. Na głowie miał sfatygowaną czapkę-uszankę z podpalonym na jednym uchu futerkiem.
Proszę pana jestem głodny da pan bułkę odezwał się chłopak, gdy Walerian zbliżył się do auta.
Ta fraza, wypowiedziana z lekkim zawahaniem, nie uderzyła swoim żałosnym wydźwiękiem ani archaicznym brzmieniem. Walerian był przecież kiedyś amatorem-teatru i w takim dziecięcym zacięciu rozpoznawał fałsz. Chłopak udawał. Ta pauza była jak sygnał ostrzegawczy cały ten teatrzyk był zagrany właśnie dla Waleriana.
Ciekawie się zapowiada. No dobrze, pobawimy się w twoją grę, koleżko. Moje dziewczynki tylko by się ucieszyły uwielbiają ćwiczyć detektywne umiejętności.
Samą bułką się nie najesz. Co powiesz na talerz barszczu, potem ziemniaki z śledziem, kompot ze śliwek i gorące serniki? Może być?
Chłopak na moment się spłoszył, ale zaraz znów przybrał pokerową minę i tylko skinął głową:
Tak
To był test. Walerian znał już podobne przypadki prawdziwe dzieci ulicy, gdy tylko dostawały wypchaną siatkę, natychmiast uciekały, choć braki snu i głodu sprawiały, że dogonienie ich nie stanowiło problemu. Ale ten chłopak nie uciekł. Grzebał stopą po asfalcie, patrzył w ziemię, mocno trzymał torbę z zakupami.
Kiedy wsiedli do auta, jechali przez chwilę w milczeniu. Walerian z córkami mieszkał w małej wsi siedem kilometrów od miasta powiatowego. Był spawaczem w pogotowiu i samotnie wychowywał dziewczynki. Po sierocińcu wiedział najlepiej, co to znaczy dziecko bez rodziców i ile znaczy dla niego życzliwy dorosły.
Mały był inny niż reszta nie wyglądał na doświadczonego ulicznika, bardziej zagubionego, cichego, może uciekiniera z domu. Może niesłusznie osądziłem go o fałsz Może on po prostu próbował znaleźć rodzinę. Walerian westchnął w duchu: Przyjedziemy do domu, wykąpiemy, nakarmimy, a jak odpocznie, sam powie całą prawdę.
Dziewczyny już czekały przed domem. Zawołały go, gdy wysiadał z samochodu z małym gościem.
Tato, co to za kolega?
To? To wasze wróżby z rana miła znajomość i prezent na całe życie zaśmiał się Walerian.
Suuuper, tatusiu! zaszczebiotała Jagienka, pochylając się nad chłopakiem. Twój prezent się nie zgubił?
Chwycił się nogi i wrzeszczał, że jest prezentem specjalnie dla mnie zgrywał się Walerian.
A jak się ten prezent nazywa? zapytała Wioletta.
Bez nazwy. Ani metki, ani ceny
To znaczy, że bubel trafił nam się Wioletta jęknęła teatralnie. No trudno, najwyżej wyrzucimy
Chłopak wyraźnie się napiął, próbując schować w czapce gęstą rudą czuprynę. Jagienka złapała z tyłu jego ramię, Wioletta otuliła go jeszcze szczelniej obśmiewając:
Halo? Kto mieszka w naszej chacie?
Osoba niedostępna rzuciła Wioletta. Idziemy do środka, tam może będzie miał lepszy zasięg
Walerian zrozumiał wzrokiem, co sugerowały mu córki zapowiadała się kolejna z ich inscenizowanych dobrego i złego policjanta. Skinął tylko pięć palców: Pięć minut, nie dłużej. Odpowiedziały: W trzy załatwimy!
Jagienka wprowadziła chłopca do domu, a on sam zajął się rutyną: schował auto do garażu, przygotował wszystko na jutrzejszy pochmurny dzień.
Gdy skończył, wbiegła Jagienka:
Tato! On kłamie!
Skąd wiesz?
Po zapachu, tatusiu. Oddycha czysto domowo, nie ulicznie!
Wąchałaś go?
No jasne! Wiesz, czym pachnie?
Nietrudno zgadnąć cukrem waniliowym?
Trzy chybione próby To jest Jagienka wyciągnęła brudną dłoń.
Smar?
Grima, tato! rechotała. Zasmarował się, żeby go wziąć za biednego dzieciaka. A mówi, że ma przezwisko Bury. Musiał specjalnie tak się ucharakteryzować.
W końcu wszyscy przeszli do kuchni. Chłopak, wykąpany i świeży, zasiadł w bluzce w czerwono-czarne paski, przetarł włosy ręcznikiem.
No, siadaj, byczku uśmiechnęła się Jagienka. Może wolisz siano?
Albo paszę dla cieląt dodała Wioletta.
Dziewczyny Dosyć! ojciec zmarszczył brwi. Jemy.
Chłopak jadł jak domownik, siedział wyprostowany, coraz bardziej śmiały, a Walerian z każdą chwilą utwierdzał się, że nie mają do czynienia z bezdomnym, a raczej z kimś, kto celowo chciał znaleźć się właśnie u nich w domu.
Tato, śpisz? szturchnęła go Wioletta, pociągając za rękaw.
Nie, nie, dziękuję, najadłem się Jestem wam wdzięczny, dziewczynki. I za ręce gospodyniom uśmiechnął się. Jak długo byłem zamyślony?
Już tak długo, że prawie zdążyłyśmy wyjść za mąż! śmiała się Jagienka. To nowy chłopak na horyzoncie?
To tylko nasz domowy byczek wtrąciła Wioletta, głaszcząc chłopaka po włosach. Podtuczymy, sprzedamy W końcu cena mięsa rośnie…
Wystarczy! nagle wykrzyknął chłopiec, zerwał się na równe nogi i zaczął mówić szybko i przejęcie:
Wioletta, Jagienka, proszę, już wystarczy Przepraszam wszystko wyjaśnię Próbowałem źle to wymyśliłem
Usiedli znów. Jego opowieść okazała się tak zwyczajna i tak przejmująca, że wszystkim ścisnęło gardło.
Chłopak miał na imię Przemek Byczek (pokazał metrykę dla pewności), był tylko dzień starszy od Jagienki, oboje mieli jedenaście lat. Ojciec zginął na misji wojskowej na Kaukazie, matka wtedy była w ósmym miesiącu ciąży z szoku urodziła przedwcześnie i tylko młodszą siostrzyczkę, Nadię, udało się uratować. Zostali we troje, bez bliskich. Najstarsza siostra ledwo pełnoletnia, ale wywalczyła, by ich nie rozdzielili i nie zabrali do domu dziecka. Żyli skromnie, szybko musieli dorosnąć.
W październiku Przemek zauważył, że z siostrą coś się dzieje wydawała się chora, smutna. Okazało się, że zakochała się bez pamięci. Zwierzyła mu się, że jej wybranym jest Walerian Zawiślak spawacz, wdowiec, samotnie wychowuje dwie córki. Przemek wiedział, że Walerian pomaga sierotom, bo sam był sierotą. Wtedy powstał pomysł: udać bezdomnego, dostać się do domu Zawiślaków i sprawdzić na własne oczy, czy można go pokochać, czy Walerian i dziewczyny przyjmą nową osobę do rodziny. Chciał się upewnić, zanim siostra się wyzna.
Jesteście cudowni, naprawdę. Wioletta, Jagienka, jesteście świetne. Panie Walerianie, proszę, niech pan weźmie moją siostrę za żonę. Nie pożałuje panona jest najlepsza. Proszę!
I co, Tato, podejmujesz wyzwanie? szturchnęła go Wioletta.
No, jakoś to się potoczyło jak w filmie, prawda? szepnął wzruszony Walerian. Ja też ją zauważyłem może trzeba spróbować.
Siostry podskoczyły z radości:
No to będziemy miały wielką rodzinę, tatusiu! śmiała się Jagienka.
Przemek powstał i, jak na prawdziwego mężczyznę w rodzinie przystało, podał Walerianowi rękę:
Dziękuję, panie Walerianie. Ja, jako jedyny mężczyzna w rodzinie, oddaję panu moją siostrę za żonę
Walerian uścisnął mu dłoń, przyciągnął do siebie, a w oczach stanęły mu łzy. Wioletta zaszlochała, Jagienka chichotała, a w izbie czuć było to, co najważniejsze: ciepło, akceptację i nadzieję na nowe, lepsze jutro. Po tylu samotnych latach Walerian dostał to, czego najbardziej pragnął pełną, kochającą rodzinę.
