Rozwód przez sąsiadkę
Po prostu mi powiedz, dlaczego spośród wszystkich kobiet na świecie wybrałeś akurat ją? Dlaczego ode mnie do niej, dlaczego?
Mariola zawsze przegrywała z Karoliną na każdej płaszczyźnie. No i trudno, gdyby jeszcze Andrzej powiedział coś w stylu ona jest weselsza, swobodniejsza, mniej wymagająca, nie zanudza jak ty dałoby się zrozumieć. Ale nic z tych rzeczy.
Jak to możliwe, Mariolu! Jak to możliwe? Przecież tak zgodnie żyliście jęczały matka, siostra i liczne koleżanki, gdy tylko nowina o planowanym rozwodzie roznosła się po rodzinie i znajomych.
Było dobrze potwierdzała Mariola. Ale już nie będzie.
Mariolu, a ty się trzydzieści razy zastanów, zanim odejdziesz od takiego faceta. Przecież zarabia, dzieci kocha, nawet nie chce się z tobą rozwodzić
Po takich słowach Mariola natychmiast wysyłała w wieczny ban każdego, kto próbował ją w ten sposób przekonać w mediach społecznościowych, w komunikatorach, a przede wszystkim w rzeczywistym życiu.
Znajoma z pracy, z którą do tej pory rozmawiała po przyjacielsku, mogła odtąd liczyć tylko na skinienie głową i kurtuazyjne dzień dobry przy spotkaniu. A gdy próbowała rozmawiać jak dawniej, Mariola nie przebierała w słowach wygarnęła jej za nieproszane rady i za niemalże wymuszanie powrotu do zdradzającego męża.
Tak, zdradzającego! Mariola aż do tej pory nie mogła sobie tego poukładać w głowie.
Przecież żyli zupełnie normalnie! Dwadzieścia lat razem, od czasów studenckich niejeden worek soli razem zjedli, jak mawiali starzy ludzie.
Przetrwali wszystko: biedę, bezrobocie, choroby dzieci i własne
Dwoje dzieci syn i córka, komplet jak się patrzy. W domu zawsze czysto, na stole ugotowane, Mariolę nigdy głowa nie bolała
Dbała o siebie, nie traktowała męża jak bankomat, po urodzeniu dzieci nie zapomniała o Andrzeju
Czego więc mu jeszcze brakowało, że pewnego pięknego dnia po prostu poszedł do innej?
I to do kogo! Gdyby chociaż do młodszej, łatwiej byłoby zrozumieć. Ale jego serce, albo raczej dolna część ciała, pociągnęła Andrzeja do rozwódki z dzieckiem z sąsiedniego bloku.
Wytłumacz mi tylko, co w niej widzisz?
Mariola raz płakała, raz śmiała się, gdy wyszła na jaw zdrada i Andrzej musiał tłumaczyć się przed żoną.
Po prostu powiedz, spośród wszystkich kobiet świata dlaczego ona? Dlaczego odchodzisz ode mnie, do niej?
Karolina przegrywała z Mariolą na każdym polu. I nawet gdyby Andrzej powiedział, że Karolina jest śmieszniejsza, swobodniejsza, mniej zasadnicza, nie tak nudna, jak ty łatwiej by to zniosła.
Ale nie! Nawet tego nie umiał uzasadnić.
Żeby przynajmniej był pijany, szukał ucieczki po kieliszku? Też nie, przecież był trzeźwy jak sędzia.
Na wszystko, co potrafił, zdobył się tylko na jakieś żałosne samo tak wyszło, po czym błagał, klękał, by przyjąć go z powrotem do rodziny.
Tak, ku zaskoczeniu Karoliny, Andrzej nie zamierzał rozwodzić się z Mariolą ani przeprowadzać do nowej wybranki liczył, że zrobi swoje na boku, a potem wróci jak gdyby nigdy nic, położy się do łóżka przy żonie i odegra, że Karoliny nigdy nie było.
I pewnie by się udało, gdyby nie to, że wybranka Andrzeja zaszła z nim w ciążę i postanowiła zdobyć ojca dla dziecka, a najlepiej i dla swojego wcześniejszego potomstwa, wszystkimi możliwymi sposobami.
Tak więc z awanturą zjawiła się u Marioli w domu.
Na początku Mariola nie chciała w to uwierzyć. Jak tu wierzyć, jeśli z mężem przeżyło się dwadzieścia lat i zna się go jak własną kieszeń?
Ale Karolina wiedziała takie szczegóły, jak rozmieszczenie pieprzyków czy kształt blizn na plecach, których nie da się wymyślić trzeba znać człowieka bez ubrania.
A więc to była prawda. Andrzej nie miał już wyjścia musiał się przyznać i błagać o wybaczenie.
Jakby tego było mało, po stronie Andrzeja stanęła część znajomych Marioli. Nie żadni wspólni przyjaciele, ale dawne koleżanki, ta sama znajoma z pracy, dalsza rodzina
Wszyscy jednym głosem powtarzali, że Mariola powinna się pogodzić, wybaczyć i dalej kochać Andrzeja, udając, że nic się nie stało. Tego już zupełnie nie mogła pojąć.
Matka męża nalegała, żeby ratować rodzinę. Można to zrozumieć: widziała, że syn żałuje, chce wszystko naprawić, więc ją wspiera straszy, że bez męża będzie źle.
Na dodatek namawiała dzieci, by powiedziały mamie, żeby nie rozstawała się z ojcem. Wstrętne, podłe, ale przynajmniej wiadomo dlaczego.
Ale co obchodziło pozostałych los ich rodziny i decyzję Marioli? Może działa tu stara zasada z wiadrem krabów: skoro my siedzimy po uszy w tym błocie, siedź z nami?
Albo jeszcze coś Mariola nie wiedziała. Ale jedno wiedziała na pewno nie zamierzała tego znosić.
Była córką swojego ojca, nieżyjącego już, i to od niego nauczyła się czegoś ważnego. Właściwie nie tyle rzeczy, co rady, którą powtarzał często.
Córko, jeżeli mówią ci, że jesteś egoistką i że powinnaś się poświęcić, podzielić, coś oddać, przebaczyć bo tak trzeba, albo bo jakiś bóg tego wymaga
Nie wierz, gdy to mówią. Po prostu chcą cię wykorzystać, rozwiązać własne sprawy czy osiągnąć swoje cele twoim kosztem.
Mądrość ojca głęboko zapadła w pamięć Marioli i w życiu często przekonywała się, że argumenty z wstydem, wymuszaniem obowiązków i innymi manipulacjami zawsze zaczynają się w takich sytuacjach.
Na manipulacje nigdy nie pozwalała i dzieci, jak się okazało, też nie.
Kiedy Mariola złożyła pozew o rozwód, teściowa zadzwoniła z wyrzutami, by syn i córka Wiktor i Ksenia odblokowali babcię na komunikatorze i kontynuowali kontakt.
Już mnie dość, wyjaśniła przy kolacji córka Ksenia.
Syn Wiktor nocował u dziewczyny, więc to Ksenia odpowiadała na pytania matki o przyczynę zablokowania babci, zdając relację za siebie i brata.
Wszystkie rozmowy tylko o tym, że mamy walczyć o to, żebyście z tatą znów byli razem, że tak będzie najlepiej. Powiedziałam raz niech sami się dogadują, drugi raz i nic, ciągle to samo. Więc wysłałam ją w blok, dopóki nie przestanie powtarzać tej samej śpiewki.
Dziękuję. Wiem, że to dla was trudne, i doceniam, że nie ulegasz manipulacjom i nie podchwytujesz piosenek babci.
Mamo, przecież nie jestem głupia westchnęła Ksenia. Wiem, co tata zrobił. Gdybyście się kłócili o to, gdzie pojechać na wakacje albo jakie firanki kupić, to można by próbować ratować. Ale zdrady się nie wybacza, normalni ludzie tego nie robią. Tata o tym wiedział. Skoro wiedział i poszedł do tej Karoliny Mamo, kocham go, dalej będzie moim ojcem, ale Na co on liczył? I na co liczy babcia?
Mariola nie znalazła odpowiedzi na te pytania. Jeszcze miesiąc wcześniej była pewna, że potrafi odpowiedzieć na wszystko, co powie jej córka.
A tu nie znajdziesz odpowiedzi, skoro sama siebie nie rozumiesz. Nie da się wytłumaczyć, czemu ktoś, kto przez dwadzieścia lat był porządnym mężem i ojcem
No przecież wiadomo, że różnie w życiu bywało, ale szaleństw żadnych nie robił. A potem nagle ot taki numer. Siwizna w głowie, diabeł pod żebrami, czy jak?
Jak się okazało, pod żebrami albo i w głowie, w pieszczotliwym przezwisku u Andrzeja czaiło się więcej diabłów, niż sądziła.
Pięć lat po rozwodzie postanowił pokazać byłej rodzinie siebie w całej okazałości, uwolnić wszystkie demony w sposób, jakiego nikt by się nie spodziewał.
Ale to już inna historia…
