Mężczyzna cieszy się dzisiaj wolnym dniem i odpoczywa w łóżku, kiedy niespodziewanie rozlega się dźwięk dzwonka do drzwi. Kto mógł zjawić się tak wcześnie? Otwiera drzwi i widzi przed sobą starszą kobietę, którą nigdy wcześniej nie widział. W jej oczach widać wyraźny strach.
Do kogo pani przyszła? pyta.
Synu, nie rozpoznajesz swojej matki?
Mama? Wejdź… ty? wydusza z siebie z trudem.
Pamięta doskonale dzień, w którym matkę mu odebrano. Przez lata marzył, że przyjdzie i zabierze go z domu dziecka do siebie. Po czasie ból zniknął. Skończył liceum w Warszawie, poszedł na studia na Politechnikę Krakowską, potem otworzył własną firmę w Katowicach. Kiedy ktoś pytał, gdzie są jego rodzice, zawsze mówił, że nie żyją. Nauczył się samodzielności, nie liczył na nikogo. Pewny siebie, niezależny, majętny nic nie zdradzało, że spędził dzieciństwo w domu dziecka.
Kobieta nie pamięta właściwie, kiedy sąd pozbawił ją praw rodzicielskich. W młodości często piła, a w alkoholowym amoku traciła kontakt z rzeczywistością. Trafiła nawet do więzienia; tam myślała czasem o synu. Nie, nigdy go nie kochała, czuła jedynie żal. Dopiero gdy urodziła się jej młodsza pociecha, Mariusz, poczuła gniewne, silne uczucia matczyne. Mojżesz, jej starszy syn, przestał dla niej istnieć. Dla Mariusza była gotowa zrobić wszystko, byle tylko miał szczęście.
Mariusz powielił los matki. W wieku 10 lat trafił do placówki opiekuńczej w Gdańsku, piętnaście lat później otrzymał pierwszy wyrok w zawieszeniu. Potem drugi, aż wreszcie znalazł się w zakładzie karnym. Matka rozpaczliwie stara się uratować go przed kolejnym więzieniem wie doskonale, jak wygląda życie za kratami. Usłyszawszy, że Mojżesz osiągnął sukces, natychmiast go odszukała.
Teraz siedzi w jego mieszkaniu w Poznaniu, płacze, dotyka syna i opowiada, jak modliła się o niego, jak każdego dnia liczyła, że go znów spotka. Mojżesz jej wierzy, ale coś podpowiada mu, żeby trzymać dystans. Mimo wszystko wynajmuje jej kawalerkę w Łodzi, daje jej pieniądze kilka tysięcy złotych i zapewnia, że zawsze może liczyć na jego wsparcie. Postanawia jednak obserwować matkę, by ocenić, czy rzeczywiście się zmieniła, czy przyszła w jakiejś sprawie.
Przed świętami Bożego Narodzenia Mojżesz odwiedza dom dziecka, w którym dorastał. Regularnie przynosi wychowankom słodycze i zabawki. Podchodzi do niego jedna z opiekunek, pani Stanisława.
Twoja mama szukała u nas twojego adresu mówi.
Tak? Dziękuję, że jej pomogłaś odpowiada Mojżesz.
Ale uważaj, ona chce uratować młodszego syna. Potrzebuje tylko pieniędzy. Nie ufaj jej i pamiętaj, że nigdy cię nie kochała ostrzega pani Stanisława.
Mam młodszego brata? pyta z niedowierzaniem.
Tak, zapytaj ją sam.
Na chwilę Mojżeszowi zatyka gardło, ściska go w klatce piersiowej. Nie może uwierzyć, że matka znów go wykorzystuje. Niestety przezwycięża emocje i idzie do niej, żeby wyjaśnić wszystko osobiście. Kobieta nie jest przygotowana na tak bezpośrednią rozmowę i nie chce wspominać o Mariuszu boi się, że syn odmówi pomocy.
Kilka dni później Mojżesz zostaje brutalnie pobity. Zatrzymani sprawcy przyznają się policji, że matka ich wynajęła. Chciała pozbawić życia swojego starszego syna i przejąć majątek, aby ulżyć losowi Mariusza.
W sądzie kobieta płacze, prosi syna o wybaczenie, obiecuje poprawę. Mojżesz jednak wie już swoje.
Żyłem już kiedyś bez matki i przeżyję teraz! szepcze przez łzy.
