Nie udało się wam normalnie wychować dzieci. U Bartka Kacper
Kiedyś Anastazja nie mogła pojąć, dlaczego mama zaczęła się jej czepiać. Przecież niedawno wszystko było w porządku, szczególnie w dzieciństwie. Mama chwaliła ją, stawiała za wzór starszemu bratu.
Żyli przeciętnie nie biednie, nie bogato. Wszystko, co potrzebne, mieli, a na większe wydatki rodzina oszczędzała. Był nawet samochód, nie pierwszej młodości, ale jeździł bez awarii. Jeśli się coś psuło, tata naprawiał.
Po liceum brat Bartosz wyjechał do Warszawy. Na niego szło sporo pieniędzy studia, mieszkanie, jedzenie
Anastazja widziała, że rodzicom jest ciężko, oszczędzali na wszystkim. Ale ona też niedługo miała iść na studia różnica wieku z bratem to dwa lata.
Drugiej warszawianki nie utrzymamy. U nas w mieście też jest uniwersytet. Zapisz się tutaj powiedzieli.
Anastazja wstąpiła na filologię, znalazła pracę. Najpierw była kurierką w weekendy, potem kelnerką w kawiarni obok domu. Studiowała za darmo, na ubrania sama zarabiała, a i jedzenie czasem przynosiła do domu.
Brawo, córko, w domu się przydasz. Uczysz się, pracujesz. A Bartka nie stać na łączenie pracy ze studiami, tam są wysokie wymagania. Jest zmęczony.
Ja też jestem zmęczona, nocami siedzę nad pracą zaliczeniową.
Nie, to nie to samo. Przecież jesteś w domu.
Brat w końcu obronił dyplom i zaczął szukać pracy. Po co wracać do rodzinnego miasteczka, perspektywy są w stolicy. Ale pracy odpowiedniej nie było. Była tylko nie taka, jakiej chciał. Rodzice znowu pomagali.
Musi się tam zaczepić, później będzie już dobrze mówili.
Ale dobrze nie było Bartosz niby pracował, aż nagle ożenił się z córką swojego szefa, bo akurat spodziewali się dziecka.
Syn się urodził, Bartosz się „zaczepił”. Rodzice żony kupili im mieszkanie, teść dał awans i podwyżkę. Farciarz! Rodzice odetchnęli z ulgą.
Anastazja też wyszła za mąż, ale już nie za syna prezesa, tylko za zwykłego człowieka. Na mieszkanie pracowali sami, chociaż nie w Warszawie.
Najpierw urodziła się córka, potem bliźniacy. Czekali na drugie dziecko, a przyszło nagle dwoje. Było ciężko, ale nie narzekali. Dzieci rosły, chodziły do szkoły.
Rodzice postanowili świętować 35-lecie małżeństwa. Dwadzieścia pięć lat przegapili, trzydzieści też zawsze brakowało pieniędzy, a teraz wreszcie się zdecydowali.
Bartek przyjechał z synem, żona była zajęta, ale przesłała prezent bon na sprzęt AGD. Poleciła kupić zmywarkę.
Prezent przekazali od razu, wybrali, zamontowali. Potem matka przez cały wieczór chwaliła się, gościom pokazywała. Po biesiadzie nie trzeba zmywać, zmywarka zrobi to za wszystkich.
Prezent od rodziny Anastazji wycieczka dla dwojga, taka weselna podróż na nowe życie choć kosztował więcej, zbladł przy zachwycie zmywarką.
Rodzice wyjechali, nawet Anastazji podziękowali, ale zaznaczyli, że wydała pieniądze bezmyślnie. Wycieczka się skończyła, a zmywarka służy.
Później się zaczęło przy każdej okazji mama wtrącała swoje trzy grosze o sukcesie syna. Syn w stolicy, a więc człowiek. Zrobił karierę, mieszkanie, żona, dziecko jeden!
Jedno dziecko to nie to co trójka. I po co było rodzić trzech? Przecież ich trzeba wychować! Teraz może lekko, a co dalej. O, Bartek
U Bartka mieszkanie na wypasie, odkurzacz sam sprząta, światło zapala się samo, zmywarka, gotowe obiady przywożą, a sprzątaczka przychodzi
Mamo, ja sama wszystko potrafię, dzieci i mąż pomagają.
A Bartek
A twój brat
Czas mijał, dzieci Anastazji dorosły. Nikt z nich nie poszedł do warszawskich uczelni, ale wszyscy skończyli studia w rodzinnym mieście. Mama też miała swoje uwagi:
Nie wyszło wam dzieci wychować. U Bartka jest Kacper
Mamo, mamy dobre dzieci, o Kacprze nie wiesz wszystkiego! Byliśmy u nich, nie wszystko tam błyszczy. Ja od razu się zorientowałam.
Nie wytykaj, jak z ciebie nic nie wyszło, to z dzieci tym bardziej nie wyjdzie. Bieda wasza!
Racja, mamo, nic ze mnie nie wyszło! Dobra praca, ale nie w Warszawie! Mąż zaradny, ale nie taki! Dzieci z nagrodami, ale lokalnie!
Mieszkanie z porządnym remontem, tylko sprzątaczki brak. Zwykły odkurzacz, zmywarka i światła włączamy sami.
Tobie pomagamy, ale nie tak! Twój Bartek nie przesyła wam nawet pieniędzy na leki, bo tam dużo wydatków!
On jest kimś, a ty jesteś nikim!
Pewnego dnia Bartosz przyjechał do rodziców. Mama myślała, że tak, po prostu w odwiedziny, a on został na zawsze. Żona złożyła pozew rozwodowy, z firmy teścia go wyrzucili, z synem były ogromne problemy.
W swoim mieście pracy nie znalazł, pensja w porównaniu do warszawskiej była śmieszna.
Anastazja, postanowiliśmy, że syn musi założyć własny biznes. Jest gotów. Przecież nie będzie robił jako zwykły inżynier po warszawskich doświadczeniach mama orzekła.
To działajcie.
Potrzebujemy twojego wsparcia. pieniędzy, kredytu. Przecież wy niczego nie potrzebujecie, nie żyjecie w Warszawie.
Ale Bartek też już nie mieszka w Warszawie! Czas zejść na ziemię.
Ty nie potrzebujesz, ale jemu trzeba, on
Mamo, pomagamy dzieciom i wam. Niewiele, ale każdemu coś. My chcemy zmienić samochód, i parę drobiazgów kupić.
Samochód poczeka. Pieniądze dla Bartka ważniejsze.
Wiem, mamo. Bartek zawsze najważniejszy. Jak tylko wyjechał do stolicy, wszystko się zmieniło. Ja w Warszawie nie chciałam studiować, ale nawet tu nie pomagaliście.
Dom po dziadkach sprzedaliście na studia brata, mieszkanie po drugich dziadkach jeździło po Warszawie, bo Bartkowi, wielkiemu człowiekowi, auto było niezbędne.
Prosiłam wtedy pożyczkę na wózek dla bliźniaków. Nie daliście! A myślisz, że jeździliśmy do brata do Warszawy na jego mieszkanie? Tylko paczki od was woziliśmy. Spaliśmy w hotelu. Jego żonie nie przypadliśmy do gustu byliśmy prowincją!
Teraz i tak jest już po rozwodzie, pomocy potrzebuje. Bez mieszkania jest.
Samochodu też nie ma, syn rozbił.
Dajmy spokój jego problemom, niech sobie radzi.
Nie, mamo! W naszym mieście jest praca, płace są przyzwoite. Oj tak, jemu są nieprzyzwoicie niskie. Dla nas dobre, dla niego marne.
Co mogę dać? Grosze? Na biznes, na auto, na mieszkanie? Nie, mamo! Trochę nie wypada, by taki odnoszący sukcesy człowiek brał pieniądze od ubogiej siostry z prowincji, która nigdy nikim nie została!
A ty czemu tak ze mną rozmawiasz?
Nic się nie dzieje, mamo. Już wiem człowiek to tylko mój brat. Teraz mieszka z wami, więc niech wam pomaga. Jego kolej.
Anastazja! Zmuszasz nas do sprzedaży mieszkania. Wiesz, do czego nas prowadzisz?
Tak? To ja? Nie zapomnijcie kupić sobie chociaż pokoju.
Sprzedali mieszkanie, kupili małą, starą kawalerkę. Resztę pieniędzy oddali Bartkowi, który pojechał do Warszawy. Po co mu prowincja?
Biznesu nie było, ale w oczach mamy Bartek znów był „człowiekiem”. Mama codziennie powtarzała Anastazji jej bezwartościowość, prosiła o pomoc do siebie, potrzeba było remontu. Anastazja pomagała, ale remontu nie chciała robić.
Wiem przecież, że mieszkanie przejdzie do brata, niech on remontuje. W końcu jest „kimś”!
Pieniądze się Bartkowi skończyły i wrócił do rodziców. W jednej kawalerce było ciasno ale inaczej się nie dało.
Polowa na kuchni, ale przecież „osiągnął sukces”. Okazało się, że rodzice postawili na złą kartę. Jak to mówią „przeliczyli się na złotówki”
A wy co o tym myślicie? Napiszcie swoje sny w komentarzach, dajcie lajka.
