Co ty wyprawiasz? wrzasnęła teściowa, stercząc na środku grządek z selerem i pietruszką. Takiego wstydu w tej rodzinie to jeszcze nie było. Ja, mając siedem dzieci, nie miałam nawet jednego chwasta na rabatce!
Na jej wrzaski momentalnie złazili się sąsiedzi niczym stado srok. Przylepili się do płotu i zaczęli komentować każdy przecinek. Teściowa widząc publikię, tylko się nakręciła. Już nie szczędziła słów, a ja stałam jak zamurowana. W końcu, kiedy od własnych emocji zabrakło jej tchu, zaczerpnęła powietrza i jeszcze głośniej, by wszyscy sąsiedzi dobrze słyszeli, dodała:
Nic na to nie odpowiedziałam.
Minęłam ją spokojnie, mocniej przytulając córeczkę Hanię. Już w domu otworzyłam szafę i w specjalnym pudełku posegregowałam wszystko, po co teściowa miała sięgnąć rano i wieczorem. Nawet się nie wysilałam upakowałam do torby rzeczy Hani i swoje. Nie rzuciłam jej nawet jednego słowa, tylko wyszłam.
Trzy dni później zadzwoniła teściowa:
Powiedz mi, co zrobiłaś z tymi wszystkimi rzeczami, co je doktor zalecił? Poprosiłam sąsiadkę, żeby mi kupiła choć trochę, ale stwierdziła, że jeden słoik kosztuje krocie. A te, co są po angielsku podpisane nawet nie wiemy, co to, więc nikt nie kupi i nie wymieni. To co ja mam teraz zrobić? Odeszłaś, obraziłaś się, a ja mam tu ducha wyzionąć?
Nie odparłam nic. Wyłączyłam telefon, wyjęłam kartę SIM i na tym skończyłam. Dalszych sił ani fizycznych, ani psychicznych nie miałam.
Rok temu, tuż przed narodzinami Hani, mój mąż, Jacek, stracił panowanie nad samochodem na oblodzonej drodze gdzieś pod Piotrkowem. Pamiętam to jak przez mgłę: karetkę, policję, potem pogrzeb i potem nagle zostaję mamą. Nie chciało mi się zupełnie nic. Świat wydawał się jedną wielką kałużą smutku bez Jacka. Hanię karmiłam i tuliłam niemal jak automat bo tak trzeba.
Wyrwał mnie telefon.
Teściowa jest w kiepskim stanie. Może nie przetrwać żałoby po Jacku.
Nie zastanawiałam się długo. Sprzedałam mieszkanie w Warszawie błyskawicznie i część pieniędzy zainwestowałam w nowe lokum, żeby Hania miała gdzie mieszkać, gdy podrośnie. A ja ruszyłam ratować teściową.
W tym roku nie żyłam wegetowałam.
Nie miałam nawet czasu pomyśleć o spaniu: opieka nad teściową i małym dzieckiem wymagała czujnych uszu i bystrego oka 24/7. Mała Hania wciąż płakała, a teściowa nie dała zrobić sobie nawet herbaty bez mojego towarzystwa.
Na szczęście miałam odłożone złotówki. Zjechali do nas najlepsi lekarze z Łodzi, Warszawy i nawet z Lublina cała medycyna na głowie. Kupiłam wszystko, co tylko pani doktor zapisała, nie patrząc na ceny. Teściową, jak robota, najpierw woziłam po salonie, potem jak poczuła się silniejsza po ogródku, a pod koniec już sama latała po obejściu. I wtedy…
Mam już naprawdę dość. Nie chcę ani słyszeć, ani widzieć tej kobiety. Bazylia niech sobie sama sieje i podlewa, a o zdrowie niech zadba na własnych warunkach lepiej, że nie wydałam na nią ostatniego grosza. Przeprowadziłam się z Hanią do nowego mieszkania. Szczerze? Tak sobie tego nie wyobrażałam.
Chciałam mieć rodzinę z matką mojego męża. Zawsze, jako sierota, zazdrościłam innym rodzinnych obiadków i kiszonych ogórków w piwniczce. Teraz wiem, że nie każdy zasługuje na troskę. Niektórzy bardziej przejmują się tym, czy koper równo rośnie, niż czy człowiek potrafi podziękować.
Moja córka musi nauczyć się jednego: dobroć nie jest obowiązkiem, nawet w ogródku.
