Zadzwonił domofon Do mieszkania, nie mówiąc nawet dzień dobry i przepychając syna na bok, wpadła teściowa. No opowiadaj, kochana synowo, jakie to masz sekrety przed swoim mężem? Mamo? Co się stało, mamo?
Kiedy Miłosz wrócił wieczorem do mieszkania, w środku panowała cisza. Żona Martyna już od rana uprzedzała, że dzisiaj wróci późno z pracy szefostwo zarządziło niespodziewaną kontrolę dokumentów.
Wszedł do kuchni i zajrzał do lodówki nie było żadnej kolacji. Westchnął tylko, nastawił czajnik, zrobił sobie parę kanapek i usiadł przed telewizorem.
Kilka chwil skakał po kanałach, aż trafił na mecz siatkówki. Ale spokojnie zjeść i obejrzeć meczu nie było mu dane.
Zadzwonił domofon, a w progu pojawiła się matka Miłosza, Genowefa Sokołowska. Wparowała do mieszkania jak wichura, nawet się nie przywitała, za to popchnęła syna bokiem.
Miłosz, słuchaj, co zaraz powiem! Renata mi to wygadała!
O co chodzi, mamo? spytał Miłosz.
A o to, że twoja żona Martynka ma jeszcze jedno mieszkanie! Wynajmuje je i całą kasę trzyma dla siebie!
Mamo, no przestań słuchać tej plotkary Renaty! Ona całe osiedle obgaduje, a ty wierzysz we wszystko, co powie.
Wiem, że Renata lubi sobie dodać i poprzekręcać, ale to prawda! Bo to dwupokojowe mieszkanie Martyny wynajmuje teraz bratanica sąsiadki Renaty.
Dziewczyna niedawno się ożeniła, więc wynajmują u Martynki za niespełna sześć tysięcy złotych miesięcznie i się cieszą, że wyszło tanio. Wyobrażasz sobie? I to już od ponad dwóch lat ona wynajmuje to mieszkanie, to nie są pierwsi lokatorzy.
No to numer, mruknął Miłosz. Czemu mi o tym nie powiedziała?
A sama spytaj, jak wróci z pracy! To przecież jasne twoja żona odkłada kasę na czarną godzinę, zaraz wszystko zbierze i cię zostawi. Jeszcze cię przekręci przy rozwodzie! zawyrokowała Genowefa.
Martyna wróciła po nieco ponad godzinie, w mieszkaniu czekali na nią mąż i teściowa. Genowefa nie zamierzała wychodzić, bo ciekawa była, jak synowa będzie się tłumaczyć. Nudząc się, ugotowała obiad i nakarmiła syna.
Kiedy Martyna weszła do pokoju, dwie pary oczu patrzyły na nią surowo i wyczekująco.
Zaczęła teściowa:
No to opowiadaj, kochana synowo jakie masz sekrety przed swoim mężem?
Żadnych chyba nie mam odparła Martyna spokojnie.
Żadnych? A mieszkanie na Żeromskiego pod czterdziestką trójką?
A co ma mieszkanie do tajemnic? zdziwiła się Martyna.
A to, że wynajmujesz je i kasę składasz sama dla siebie wypaliła Genowefa.
Naprawdę, Martyna wtrącił wreszcie mąż skąd masz to mieszkanie? I czemu nigdy nie mówiłaś, że je komuś wynajmujesz? I co robisz z tymi pieniędzmi?
To mieszkanie Grażyny siostry mojej mamy. Czyli taka trochę moja cioteczna ciocia chociaż te koligacje rodzinne zawsze mi się mylą.
Grażyny już od trzech lat nie ma. Przecież ci, Miłosz, mówiłam. Wtedy powiedziałeś, że przynajmniej nie będę już musiała do niej chodzić.
A jak cię poprosiłam o pomoc przy jej pogrzebie mówiła Martyna powiedziałeś, że masz nawał roboty i nie dasz rady.
A dlaczego to tobie zostawiła mieszkanie? zapytała teściowa.
Chyba dlatego, że oprócz mnie nikt jej nie odwiedzał odpowiedziała Martyna.
Ale czemu Miłoszowi nic o dziedziczeniu nie powiedziałaś? nie odpuszczała Genowefa.
A jakie Miłosz miałby mieć do tego prawa?
Jak to jakie? oburzyła się teściowa Jest twoim mężem!
No i co z tego?
Ty chyba specjalnie udajesz głupiutką! wykrzyknęła Genowefa. Przychody z wynajmu powinny iść do wspólnej kasy, a ty egoistycznie wszystko dla siebie!
Dla siebie, bo mam do tego prawo! Spadek jest wyłącznie moją własnością, a wszystko co z tego mam to również moje. I nie mam obowiązku się tłumaczyć powiedziała Martyna ostro.
Słuchaj, Martyna, ja w zeszłym roku naprawiałem auto, wszystko kosztowało krocie, dwie premie oddałem a ty miałaś kasę i nic nie powiedziałaś? zdziwił się Miłosz.
Miłoszu, to TWOJE auto, ty nim jeździsz, a jak chcę, żebyś mnie gdzieś podwiózł, to zawsze jesteś zajęty albo radzisz mi zamówić taksówkę.
Przez cały rok trzy razy mnie zabrałeś: raz na zakupy tuż przed świętami, drugi jak klucze do mieszkania zapomniałeś, trzeci jak skręciłam nogę i trzeba było do szpitala.
To po co mam wykładać kasę na auto, którym nie jeżdżę?
Ile tam już zebrałaś? wtrąciła Genowefa. Pewnie milion.
Coś tam jest, ale nie milion. Miłoszu, pamiętasz, że masz dwie córki studentki? Dawno im jakieś pieniądze wysyłałeś? spytała Martyna.
One chyba sobie radzą same odparł Miłosz.
Uczą się i dorabiają! Ale jeśli mają pracować na pełen etat, to nie będą miały czasu się uczyć.
Dobrze, ale czemu od razu nie powiedziałaś, że masz spadek? spytał mąż.
Bo nie chciałam przesłuchań, które robicie już od dwóch i pół roku. Zresztą miałam przed oczami, jak twoja mama „załatwiła” żonę młodszego syna z jej kawalerką.
O co ci chodzi?
Wy cały rok zamęczaliście Kasię: Po co ci ta kawalerka? Sprzedajmy i kupimy działkę letniskową, będziemy latem wypoczywać.” Sprzedaliście mieszkanie, kupiliście działkę a na kogo ją zapisaliście? Na ciebie, Genowefo! Teraz Kasia nawet z rodziną nie może pojechać bez twojej zgody, a co dopiero przyprowadzić znajomych na grilla! Grządki skopać to prawo zostało.
Dzięki, ja tak nie chcę!
Bezczelna jesteś, Martyno! ryknęła teściowa. Tylko o sobie myślisz!
Uczę się od najlepszej, Genowefo odcięła Martyna.
Miłosz, słyszysz? Twoja żona jest dla mnie niemiła!
Moim zdaniem mówię prawdę! Od razu, jak się dowiedziałaś o moim spadku, przyszłaś tu. Po co? spytała Martyna.
Jak to po co? Miłoszowi powiedzieć!
No to powiedziałaś. I co dalej?
Wymagam, żebyś nie ukrywała pieniędzy przed rodziną. Mają być na rodzinę.
To są wydatki na rodzinę tylko na takie, jakie uważam za właściwe. Ani na samochód Miłosza, ani na remont twojej działki!
Mogliśmy razem pogadać, jak najlepiej wydać te pieniądze powiedziała Genowefa.
Serio tak uważasz, że w wieku czterdziestu sześciu lat nie umiem sama wydać własnych pieniędzy?
Ale trzeba się liczyć z innymi! rzuciła Genowefa.
Z kim? Z tobą? No właśnie dlatego nikomu nie mówiłam o spadku. Po to, żeby wydawać wszystko zgodnie z własnymi potrzebami i na dzieci!
I dalej tak będzie. Lepiej, Genowefo, zapomnij o moim spadku, jakby go nigdy nie było rzekła Martyna.
Czyli będziesz sama wydawać?
Sama.
Z mężem też się nie podzielisz? spytała Genowefa.
Podzielę się, jeśli zechcę. Powiedziałam już: wszystko na rodzinę.
To ja do rodziny nie należę?
Genowefo, moja rodzina to ja, mój mąż i nasze dzieci. Reszta to krewni odparła Martyna.
Genowefie nie udało się z Martyny nic wyciągnąć. Ale nie odpuszczała i jeszcze próbowała wiele razy, jak sama to nazywała, wywalczyć swoje. Jednak na Martynę jej gierki nie działały. Trafiła kosa na kamień. Jak to się mówi gdzie siadła, tam stałaGenowefa patrzyła na Martynę, wyraźnie wściekła, ale i zaskoczona jej stanowczością. Chciała coś jeszcze powiedzieć, może krzyknąć, ale zagryzła tylko wargi i sięgnęła po torebkę być może po raz pierwszy w życiu straciła rezon.
No to, Miłoszu, zostanę u siebie na noc rzuciła w końcu, ale nie doczekała się żadnej odpowiedzi.
Martyna spojrzała na męża, nieco łagodniej.
Mogłam ci o wszystkim powiedzieć, gdybyś choć raz spytał, jak się czuję, czego potrzebuję powiedziała cicho. Ale nie chciałam kolejnych ustaleń i narad, jak dzielić się tym, co *moje*. Wolę zadbać po swojemu o siebie i o dzieci. I chciałabym, żebyśmy od teraz właśnie tak to rozumieli: że rodzina to nie tylko wspólne pieniądze.
Miłosz zamyślił się i wreszcie, po paru chwilach ciszy, skinął głową. Widocznie coś w nim pękło może żal do siebie samego, że za wiele lat był bierny, a za mało obecny. Po raz pierwszy spojrzał na żonę nie jak na oczywistą część codzienności, lecz jak na kogoś, kto może odejść, kogo można stracić przez własną ślepotę.
Możemy od nowa? spytał cicho.
Martyna uśmiechnęła się delikatnie.
Możemy. Jeśli postaramy się nie dzielić wszystkiego na równi, tylko raczej z serca.
W przedpokoju zatrzasnęły się cicho drzwi Genowefa wyszła. Tymczasem w kuchni został tylko zapach świeżo ugotowanego obiadu i echo słów, które wreszcie, po latach, padły między ludźmi, którzy próbowali nauczyć się od nowa siebie i granic.
Następnego dnia Martyna wysłała córkom przelew z dopiskiem: Na nowe wyzwania żebyście zawsze mogły polegać na sobie i na swojej rodzinie. A Miłosz spojrzał na żonę z nadzieją, że może i on jeszcze stanie się częścią tej rodziny, jeśli tylko będzie o nią dbał nie mniej niż o swoje wygody.
Tak naprawdę to był nowy początek tym razem na zupełnie własnych zasadach.
