Pewnej nocy, gdy niebo miało kolor śliwkowej marmolady, wróciłam do mieszkania, które pachniało pieczonym jabłkiem i kurzem. Ku mojemu zdziwieniu ujrzałam swoją córkę Zosię, jak w świetle lampy pakowała do ogromnej torby ulubione swetry, perfumy z nutą bzu i stary radioodtwarzacz, który zawsze cicho grał Mazowsze. Zapytałam sennym głosem, dokąd się wybiera, a ona odwróciła się do mnie jak postać z obrazu Wyspiańskiego.
Okazało się, że osiemnastoletnia Zosia, wczoraj jeszcze dziecko, dziś z miną nobliwej damy, nagle nagło odkryła, że jest już dorosła. Krzyknęłam przez sen ze zdziwienia. Zosia spojrzała mi w oczy:
Mamuniu, wyprowadzam się, chcę zamieszkać z Bartkiem.
Wyprowadzasz się? Kim jest ten chłopak? Nawet nie raczyłaś nam go przedstawić! wybuchłam. Za czyje pieniądze zamierzasz mieszkać? Czy on ma rodzinę? Zosiulku, przecież ty się ze wszystkim śpieszysz jakbyś gubiła tramwaj!
Mamo, nie żartuj. Mamy XXI wiek. Jestem dorosła i mam swoje sprawy odburknęła Zosia, a jej głos odbił się od płyt korytarza jak echo z podziemnych schronów.
Nie odpowiedziałam. Ogarnęło mnie uczucie niemocy, jakby ktoś wyłączył telewizor podczas ważnego meczu. Patrzyłam na jej drobne ręce pakujące mikser, którego w sumie i tak nie używałam. Po chwili wyszła, a z okna zobaczyłam młodego mężczyznę z przypiętym rowerem pomagającego jej znieść wszystko do błękitnego poloneza. Skoro marzy jej się dorosłość, to niech ją sobie sprawdzi pomyślałam. Ciekawa byłam tylko, jakie sny przyniesie jej ta niezależność. Zaraz następnego dnia, zgodnie z instynktem kota-Polaka, wymieniłam zamki w drzwiach, nie wiadomo, co przyśni się Zosi i jej wyśnionemu Bartkowi.
Czas upływał ślamazarnie, jakby ktoś przewijał taśmę VHS w zwolnionym tempie. Zosi nie było ani widu, ani słychu. Nie spodziewałam się, że aż tak prosto przejdzie w dorosłe życie. Nagle zadzwonił telefon jak dzwonek na obiad w starej szkole:
Mamo, zapłacisz za moją szkołę?
Poczułam gorycz, że pierwszy kontakt po przeprowadzce dotyczy tylko pieniędzy, nie ciepła ani troski.
Nie, Zosiu. Skoro jesteś dorosła, nie będę wtrącać się w twoje sprawy odpowiedziałam twardo, choć serce miałam miękkie jak makowiec.
Cudownie, dzięki odburknęła Zosia i natychmiast się rozłączyła, jakby ktoś gasił światło w pokoju.
Tak przecież chciała. Niech zobaczy, czym pachnie dorosłość.
Zainspirowana snem o wolności, zaczęłam przemieniać jej dawny pokój w biuro. Zamówiłam ładne sosnowe biurko i dwa krzesła z plecionką, łóżko zostawiłam może kiedyś jeszcze wróci, może przyśni mi się znowu jej śmiech w niedzielny poranek.
Minęły dwa tygodnie utkane z ciszy. Wracałam z pracy przez senne ulice Warszawy, deszcz kapał na moje włosy, a przy drzwiach spotkałam Zosię z walizkami, z oczami pełnymi zmęczenia i rozczarowania.
Dlaczego nie powiedziałaś, że wracasz? spytałam, a głos ugrzązł mi w gardle.
Wstydziłam się, mamo. Nie cieszysz się, że mnie widzisz? zapytała, wycierając nieistniejące łzy, których wciąż nie rozumiałam.
Cieszę się, jak można się nie cieszyć? Chodź, wejdźmy do domu, tu pachnie chlebem i spokojem.
W mieszkaniu rozłożyła rzeczy, rozglądała się jakby był to nowy świat. Ale ekspres do kawy zniknął. Wyśnił się gdzieś u matki Bartka, która podobno potrącała go za pokój i śniadania. Okazało się, że Bartek był trzydziestoletni, choć wydawał się młody. Gdy Zosia poprosiła go o opłacenie studiów, wycofał się pod ścianę jak cień na ścianie Muzeum Narodowego i odpowiedział, że nie jest jej dłużnikiem.
Myślę tylko co śniło się Bartkowi, gdy sprowadził do rodzinnego domu moją bezrobotną Zosię? Drzwi zamknęły się cicho, a ja wciąż nie wiem, czy to był sen, czy jawa.
