Syn nie zamierza zabrać mamy do siebie, bo w domu może być tylko jedna gospodyni, a tą jestem ja.
No jak to?! Przecież to jego matka! Powinien ją wziąć do siebie! takie komentarze słyszę od rodziny mojego męża. Wiem, że podobnie myślą nasi znajomi, chociaż nikt mi tego nie powie prosto w oczy. To wszystko przez moją teściową.
Barbara ma już 83 lata, waży ponad sto kilo i często choruje.
Czemu nie zamieszkacie razem z Barbarą? kilka lat temu zadała mi takie pytanie kuzynka. Wiadomo, pomagacie jej codziennie, ale w nocy może się coś stać. W samotności jest jej ciężko. Przecież wasz Daniel to jej jedyna deska ratunku.
Wszyscy zdają się myśleć, że to jasne, iż matką zajmie się jej jedyny syn, jego żona i wnuk. Przez ostatnie pięć lat Barbara nie opuściła mieszkania nawet na chwilę. Nogi dokuczają jej coraz bardziej, a nadwaga wszystko utrudnia. Jednak nie zawsze tak było. Trzy dekady temu moja teściowa była pełna życia, zdrowa i bardzo stanowcza.
Kogoś ty sobie znalazł?! oburzyła się Barbara, kiedy Daniel przedstawił mnie jako swoją dziewczynę. Czy dla tej dziewczyny poświęciłam lata swojego życia?
Po tych słowach odwróciłam się w milczeniu i poszłam na przystanek. Wtedy Barbara żyła jeszcze w pięknym domu na obrzeżach Warszawy. Jej mąż pracował na ważnym stanowisku, więc przez długi czas Barbarze wiodło się znakomicie, także po jego śmierci. Pamiętam, jak na tamtym przystanku dogonił mnie Daniel. Miałam szczęście. Umiał postawić granicę nawet własnej matce. Ale zawsze szanował starszych. Próbował mnie uspokoić i wmówić, że taką już ma charakter, trzeba się przyzwyczaić.
Po ślubie zaczęliśmy skrupulatnie odkładać na własne mieszkanie. Daniel wyjechał do pracy za granicę pół roku był nieobecny, oszczędzał na nasz dom. W ciągu kilku lat kupiliśmy niewielki dom pod Warszawą. Z Barbarą widywaliśmy się rzadko. W tym czasie zdążyła naszemu otoczeniu naopowiadać, że zabraniałam Danielowi pomóc własnej matce. „Patrzcie, moja synowa nawet nie pozwala synowi do matki przyjść!” niby nikomu nie zależało, a jednak plotki krążyły.
Gdy sprzedawała swój dom, namawiała nas, byśmy dołożyli jej brakującą sumę do kawalerki w centrum. Obiecała, że mieszkanie przepisze na naszego syna, swojego wnuka. Jednak przy notariuszu powiedziała nagle, że wszystko musi być na nią, bo ktoś może ją oszukać. Po czym stwierdziła, że swoje mieszkanie zapisze tej osobie, która się nią naprawdę zajmie w ostatnich latach życia. Chciała zachować władzę i kontrolę podejrzewała nas o najgorsze.
Minęło od tamtej pory prawie dwadzieścia lat. Kiedy rozlegały się w całym biurze notarialnym jej jęki, czuliśmy się okropnie zażenowani. Machnęliśmy w końcu ręką na te plany. Od razu się wprowadziła i nie pozwoliła na żadne remonty. Po kilku tygodniach narzekała, że mieszkanie się sypie. O wszystko oskarżała mnie że to ja znalazłam jej takie lokum i chciałam ją skłócić z rodziną.
Barbara miała słabość do dzieci swojej kuzynki, a naszego syna traktowała jakby nie istniał, zapominała nawet o jego urodzinach. Kilka lat temu jej zdrowie się mocno pogorszyło. Przytyła do tego stopnia, że nie potrafiła swobodnie się poruszać. Przygotowywałam jej dietetyczne posiłki, ale przeklinała i rzucała, że tylko kuzynka ją dobrze karmi, a ja głodzę.
Rok temu Daniel zaczął mnie namawiać: Może jednak ją do nas zabierzmy? Mama wie już, że musi słuchać lekarzy.
Dobrze odparłam ale pod warunkiem, że kuchnia zostaje moim królestwem, to ja gotuję, decyduję, co jemy i żadnych jej kuzynek u nas nie będzie.
Barbara była oburzona i odmówiła. Myślała, że przejmie nasze mieszkanie i zacznie tam rządzić. A przecież w polskim domu jest miejsce tylko dla jednej gospodyni! Musiałam więc codziennie do niej chodzić, sprzątać, gotować i czasem nocować. Jej ulubiona kuzynka dzwoniła tylko, pytając, jak się ma i skarżąc się na brak czasu.
Teściowa narzekała przez telefon, że ją zagładzam: nie daję nawet cukierków ani kiełbasy. Błagała kuzynkę o drożdżowe. Ona jednak tłumaczyła się pracą, choć mieszkała trzy razy bliżej niż my. Przyjeżdżała raz w miesiącu z paczką słodyczy. A codzienne obowiązki spadały tylko na mnie.
Pewnego razu Barbara zadzwoniła po kuzynkę i niespodziewanie zarzuciła mi kradzież naszyjnika i krzyżyka. Było wiadomo, że tego dnia obie ją odwiedziłyśmy, ale była pewna, iż to ja zabrałam jej biżuterię.
Cicho położyłam zupę na stole i odnalazłam łańcuszek z krzyżykiem pod szafką nocną. Wróciwszy do domu, powiedziałam Danielowi, że nie zamierzam jej już odwiedzać. Zasugerowałam, żebyśmy zawieźli ją do domu opieki. Daniel się zgodził.
Życie uczy, że czasem, nawet jeśli starasz się ze wszystkich sił, nie spełnisz czyichś oczekiwań i nie zmienisz ludzkiego charakteru. Warto jednak szanować siebie i wyciągnąć wnioski pomagajmy, ale nie za wszelką cenę swojej godności i spokoju ducha.
