Wiesz co, muszę ci coś opowiedzieć, bo aż się we mnie gotuje, jak o tym myślę. Miałam wtedy 55 lat i zakochałam się w facecie młodszym ode mnie o 15 lat. Myślałam, że to będzie piękny nowy początek, ale w jednej chwili wszystko się posypało.
Przez tyle lat mieszkałam w tym mieszkaniu, a i tak w salonie czułam się jak obca. Stałam przed otwartą walizką i zastanawiałam się, jak do tego doszło, że dziś jestem właśnie tutaj. W ręku miałam wyszczerbiony kubek z napisem Na zawsze razem, po czym odłożyłam go na bok. Pogłaskałam kanapę i wyszeptałam: Żegnajcie poranki z kawą i spory o to, która pizza jest lepsza.
Wspomnienia kłębiły mi się w głowie niczym muchy, których nie da się przegonić. W sypialni pustka była jeszcze bardziej dojmująca, a druga połowa łóżka patrzyła na mnie jak wyrzut sumienia. No nie patrz tak na mnie, mruknęłam pod nosem. To nie tylko moja wina.
Pakowanie zmieniło się w poszukiwanie rzeczy, które coś dla mnie znaczyły. Na biurku stał mój laptop jak latarnia wśród chaosu. Ty przynajmniej zostałeś, powiedziałam ze śmiechem, gładząc go dłonią.
Właśnie w nim znajdowała się moja niedokończona powieść, którą pisałam od dwóch lat. Jeszcze nie była gotowa, ale to było moje dowód, że jeszcze się nie pogubiłam.
Wtedy przyszła wiadomość od Leny: Kreatywny wyjazd. Słońce. Nowy start. Wino. No tak, wino, parsknęłam śmiechem pod nosem.
Lenka zawsze umiała zamienić katastrofy w ciekawe propozycje.
Pomysł był szalony, ale czy nie tego właśnie potrzebowałam? Spojrzałam na potwierdzenie rezerwacji lotu, a w głowie kłębiły mi się myśli. A jak mi się nie spodoba? A jak mnie nie zaakceptują? Jak utonę w Bałtyku i zjedzą mnie meduzy?
Ale za chwilę przyszła inna myśl a jeśli mi się spodoba?
Wzięłam głęboki oddech i zamknęłam walizkę. No dobra, czas na ucieczkę. Ale przecież to nie była ucieczka. To był krok w nieznane, ku czemuś nowemu.
Wyspa a raczej nasze polskie Mazury przywitały mnie ciepłym wiatrem i szumem fal o brzeg. Zamknęłam oczy, zaciągnęłam się powietrzem. Tego mi było potrzeba.
Niestety, cisza szybko się skończyła. Kiedy dotarłam na miejsce warsztatów, sielanka została zastąpiona głośną muzyką i śmiechem. Głównie młodzi ludzie, dwudziestka, trzydziestka, rozłożeni na kolorowych pufach, z drinkami z parasolką w ręku.
Chyba to nie klasztor, mruknęłam.
Dookoła basenu śmiali się tak głośno, że aż kaczka frunęła z pobliskiego krzaka. Westchnęłam. Kreatywne przełomy, no jasne, Lena
Nim pomyślałam o jakiejś ucieczce, Lena już była u mnie. W krzywo nasuniętym kapeluszu, z kieliszkiem prosecco (albo taniego polskiego wina z Biedronki) w dłoni. Teresa! wykrzyknęła z radością, jakbyśmy się nie widziały od wieków. Na miejscu!
Już żałuję, wymamrotałam, uśmiechając się mimo wszystko.
No przestań, machnęła ręką. Tu dzieje się magia! Pokochasz to miejsce, zobaczysz.
Ja tylko uniosłam brew: Liczyłam na coś trochę spokojniejszego.
Bzdura! Musisz poznać ludzi, nasiąknąć energią! Zaraz ci kogoś przedstawię. Złapała mnie za rękę i pociągnęła przez tłum.
Czułam się jak zmęczona mama na szkolnej zabawie, usiłując nie potknąć się o rozrzucone japonki i klapki.
Stanęłyśmy przed facetem, który wyglądał jakby żywcem wyszedł z jakiejś reklamy. Opalony, wyluzowany uśmiech lniana koszula rozpięta tu i tam. Teresa, poznaj Artura, zachwyciła się Lena.
Bardzo mi miło, Teresa powiedział głosem miękkim jak letni wieczór nad jeziorem.
Wzajemnie, odparłam, mając nadzieję, że nie wyczai mojego zdenerwowania.
Lena wyglądała na uradowaną, jakby właśnie dograła królewski ślub. Artur też jest pisarzem. Kiedy mówiłam mu o twojej książce, baaardzo chciał cię poznać!
Poczułam, jak policzki mi płoną. Ona jeszcze nie jest gotowa
To nieważne, powiedział Artur. Pracujesz nad nią dwa lata. To wspaniałe! Chętnie posłucham więcej.
Lena zniknęła po drinki. Złościłam się na nią, ale po kilku minutach może przez urok Artura, może przez ten magiczny mazurski powiew zgodziłam się na spacer.
Daj mi chwilę, powiedziałam, sama siebie zaskakując.
W pokoju wyciągnęłam z walizki najładniejszą letnią sukienkę. Czemu nie? Skoro już wywloką mnie na imprezę, to chociaż się wystroję.
Gdy wróciłam, Artur już na mnie czekał. Gotowa?
Kiwnęłam głową, starając się grać opanowaną, choć wewnątrz tańczyły motyle.
Prowadź.
Pokazał mi miejsca na wyspie, których nie było w żadnym przewodniku dziką plażę z huśtawką na starym sosnowym drzewie, leśną ścieżynę prowadzącą na klif z pięknym widokiem.
Masz dar, zaśmiałam się.
Jaki znowu?
Sprawiać, że człowiek zapomina, że wcale tu nie pasuje.
Uśmiechnął się szerzej: A może pasujesz bardziej, niż ci się wydaje?
Gadaliśmy, śmiałam się więcej niż przez ostatnie miesiące. Opowiadał o swoich podróżach i miłości do literatury tyle wspólnego!
Był autentycznie zainteresowany moją książką, a kiedy żartował, że kiedyś powiesi mój autograf na ścianie, poczułam ciepło w środku. Dawno tego nie czułam.
Ale pod tym wszystkim coś mnie uwierało taki niepokój, którego nie umiałam wyjaśnić. Był za idealny.
Następnego ranka byłam pełna energii, głowa pękała mi od pomysłów na kolejne rozdziały.
Dziś będzie ten dzień, szepnęłam, sięgając po laptopa.
Ale po włączeniu serce mi zamarło. Folder z moją książką moje dwa lata pracy, setki nieprzespanych nocy zniknął. Przekopałam cały dysk. Nic.
Dziwne, mruknęłam.
Laptop stał na swoim miejscu, a jednak to, co dla mnie najważniejsze, przepadło. Złapałam się za blat. Nie panikuj. Ale wiedziałam, że nie mam kopii zapasowej.
Pobiegłam do Lenki.
Po drodze usłyszałam stłumione głosy zza drzwi. Skradłam się serce waliło mi jak młot.
Usłyszałam głos Artura: Wystarczy to sprzedać odpowiedniemu wydawnictwu, prawda?
Zsztywniałam. Przez uchylone drzwi widziałam Lenkę pochyloną nad stołem szeptała słodko: Twój manuskrypt jest świetny. Przypiszę go sobie, nie zorientuje się.
W środku wszystko mi się ścięło. Artur, przez którego zaczęłam znowu ufać, też w tym siedział.
Odwróciłam się na pięcie i pędem rzuciłam się do pokoju. Rzucałam do walizki co popadnie. Miało być nowym początkiem, szepnęłam przez łzy. Ale nie płakałam łzy są dla tych, którzy jeszcze wierzą w drugą szansę. Ja już nie wierzyłam.
Kiedy wyjeżdżałam z Mazur, słońce wydawało się okrutne nie oglądałam się za siebie.
Kilka miesięcy później premiera mojej książki w księgarni, tłum ludzi, śmiechy, dźwięki. Stoję z książką w ręku na scenie, zmuszam się do uśmiechu. Dziękuję wszystkim, że przyszliście. Ta powieść to wynik wielu lat pracy oraz podróży, której się nie spodziewałam.
Oklaski były ciepłe, ale we mnie wciąż bolało. Książka była moją dumą, ale droga do niej nie należała do łatwych. Zdrada wciąż się odzywała.
Kiedy goście się rozeszli, usiadłam zmęczona w kącie księgarni. I wtedy zobaczyłam karteczkę złożoną w kostkę, leżącą na stoliku.
Jesteś mi winna autograf. Kawiarnia na rogu, jeśli znajdziesz chwilę.
Poznałam ten charakter pisma od razu.
Serce mi zamarło Artur.
Patrzyłam na karteczkę, cała w emocjach: ciekawość, złość i coś, czego jeszcze nie umiałam nazwać.
Przez chwilę chciałam ją podrzeć i wyjść, ale zamiast tego wzięłam płaszcz i ruszyłam do kawiarni.
Wypatrzyłam go od razu. Nieźle zostawiać mi taką notkę, powiedziałam, siadając naprzeciwko.
Odważnie albo desperacko, odpowiedział z przechyloną z uśmiechem głową. Nie byłem pewien, czy przyjdziesz.
Ja też, przyznałam.
Teresa, muszę ci wszystko wyjaśnić. To, co się stało na Mazurach Na początku nie wiedziałem, co Lena planuje. Namówiła mnie, że to wszystko wyjdzie ci na dobre. Ale kiedy zorientowałem się, że chce przypisać sobie twoją książkę, ukradłem jej pendrive’a z kopią i wysłałem go tobie.
Milczałam, patrząc mu w oczy.
Lena od zawsze zazdrościła ci talentu, dodał cicho. Jeszcze na studiach miała wrażenie, że żyje w twoim cieniu. Zobaczyła okazję i ją wykorzystała, ale kiedy odmówiłem dalszej gry, zniknęła.
Dobrze zrobiłeś, powiedziałam po chwili.
Czy dasz mi drugą szansę?
Jedna randka, podniosłam palec. Nie spieprz tego.
Uśmiechnął się szeroko: Umowa stoi.
Wyszliśmy razem z kawiarni i nawet nie zauważyłam, kiedy znów zaczęłam się uśmiechać. Ta jedna randka zamieniła się w następną, a potem w kolejną.
I nagle zrozumiałam, że znów się zakochałam. Tym razem nie sama. Tamto bolesne doświadczenie przerodziło się w coś opartego na zaufaniu i wybaczeniu i tak, na miłości.
