Wychowała mnie moja babcia. Jestem jej wdzięczny, lecz jej uczucia nigdy nie były całkiem bezinteresowne.
Gdy miałem pięć lat, mój ukochany tata postanowił, że nie chce już być ojcem zostawił nas dla kochanki młodszej od mamy o całe dziesięć lat. Ponieważ mieszkaliśmy w jego mieszkaniu na Pradze, tuż po rozwodzie bezlitośnie wyrzucił nas na bruk kazał zabrać rzeczy i wyjść.
Nie mieliśmy dokąd pójść, więc mama i ja trafiliśmy do niewielkiego mieszkania babci Stanisławy na Grochowie. Ojciec nagle zapomniał, że wciąż jest moim ojcem znalazł tysiące wymówek, by nie płacić na mnie ani grosza. Zostaliśmy z mamą bez pieniędzy żyliśmy tylko z głodowej emerytury babci. Mama godzinami stała w kolejce do urzędu pracy, a ja po szkole wracałem do pustego domu i przejmowałem na siebie większość domowych obowiązków.
Gdy podrosłem, zacząłem opuszczać lekcje czasem łapałem się dorywczej roboty na budowie w Warszawie, czasem nosiłem zakupy starszym sąsiadom za kilka złotych. Nauka zeszła na dalszy plan. Serce bolało mnie na widok mamy i babci, które liczyły każdy grosz, by kupić chleb i mleko. Postanowiłem po ósmej klasie nie iść do liceum, tylko przebranżowić się i podjąć stałą pracę.
Wtedy do akcji wkroczyła siostra babci, ciocia Nina z Poznania. Zaproponowała, żebym zamieszkał u niej, zapewniając, że postara się mi pomóc, żebym skończył szkołę i miał szansę na lepszą przyszłość. Ciocia Nina nie miała własnych dzieci, była samotna i bardzo chciała mnie mieć przy sobie. Moja mama długo płakała, ale w końcu zgodziła się oddać mnie pod jej opiekę.
Przeprowadziłem się do cioci Niny, a mama z babcią odwiedzały mnie w święta i weekendy. Od razu zobaczyłem, że żyje się u niej wygodniej. Miała porządną emeryturę po pracy w urzędzie miasta, dom był zadbany, a ja wreszcie mogłem zająć się nauką zamiast pracą. Ciocia nauczyła mnie gotować schabowe i pierogi, pokazała nawet, jak się obsługuje maszynę do szycia mówiła, że porządny Polak powinien umieć wszystko. Dzięki niej skończyłem liceum z wyróżnieniem i dostałem się na prawo na Uniwersytet Warszawski.
Ciocia Nina przekonywała mnie wielokrotnie, że po studiach przepisze mi swoje trzypokojowe mieszkanie na Jeżycach. Jesteś dla mnie jak syn mówiła i chcę, byś miał w życiu łatwiej niż my. Wierzyłem jej, ufałem jak nigdy nikomu.
Ale przyszłość potrafi zaskoczyć najbardziej ostrożnych. Na trzecim roku poznałem Małgosię dziewczynę z Kielc o bursztynowych oczach, uśmiechu czystym jak wiosenny poranek. Oszalałem z miłości. Uczucie było wzajemne. Po roku wiedziałem, że chcę, by została moją żoną.
Gdy powiedziałem o wszystkim cioci Ninie, wybuchła burza. Ona pragnie tylko twojego mieszkania! krzyczała, zalewając się łzami. Jak jej nie zostawisz, nie dostaniesz ode mnie niczego groziła.
Wszystko opowiedziałem Małgosi. Drżącym głosem powiedziała, że jeśli mieszkanie jest dla mnie ważniejsze, to odejdzie. Ale zaraz dodała, że kocha mnie tak bardzo, iż gotowa byłaby zamieszkać ze mną nawet w najskromniejszej kawalerce, byle tylko bylibyśmy razem.
Zaryzykowałem. Wybrałem miłość. Ciocia Nina zamknęła przede mną drzwi, nie odzywała się już nigdy więcej. Zostałem bez mieszkania, ale z Małgosią.
Dziś obchodzimy dziesiątą rocznicę ślubu. Mamy dwójkę dzieci, a nasza miłość tylko się umocniła. Każdego dnia jestem coraz bardziej przekonany, że wybrałem najlepiej, jak mogłem.
