Tak właśnie postąpiłam, gdy w kieszeni męża znalazłam dwa vouchery na rejs po Bałtyku. Na jednym z nich widniało imię tej drugiej kobiety Jagna.
Siedziałam oparta na przystanku tramwajowym przy ulicy Grochowskiej, mżawka rozmywała światła latarni. Spotkałam tam Marka, który akurat szukał drobnych w kieszeni płaszcza. Wypadły mi wtedy klucze z torebki, a palce miałam sztywne z zimna jak patyczki ze starego wrzosu. Marek pomógł mi odnaleźć je pod ławką, przy czym niechcący dotknęliśmy się ramionami. Tylko podziękowałam, a potem się okazało, że wsiadamy do tego samego tramwaju numer 7.
Marek odprowadził mnie do bloku, a potem odezwał się jeszcze przez portal Nasza-Klasa. I zaczęliśmy się spotykać, wszystko wydawało się miękkie, lekkie, jakbyśmy chodzili po śniegu w marcu. Po pół roku pobraliśmy się w urzędzie stanu cywilnego na pl. Bankowym. Marek mówił, że pokochał mnie jak tylko mnie pierwszy raz zobaczył, a ja myślałam, że wszystko naprawdę układa się bajkowo. Przeleciały trzy lata, wracaliśmy do mieszkania przy ul. Łazienkowskiej, jedliśmy zapiekanki z pieca i dzieliliśmy się grzanym piwem w jesienne wieczory.
Aż nagle Marek dostał nową pracę w firmie pod Warszawą, zaczął późno wracać, zapominał o moich imieninach. Patrzyłam, jak staje się kimś obcym ale milczałam, bo może tak już jest w dłuższych małżeństwach, myślałam. Aż pewnego wieczoru Marek oznajmił nieco mechanicznie, że jedzie na delegację do Gdańska na dwa tygodnie, bo musi coś pilnego załatwić.
Gdy wszedł do łazienki wziąć prysznic, postanowiłam zrobić mu pranie. Przeszukując kieszenie jego dżinsów, natrafiłam na dwa bilety na rejs promem. Jeden z nich był wystawiony na imię Jagna Kowalczyk. Serca przeszył bólem chłodniejszym niż woda w Wiśle w styczniu. Oto wszystko, co było nasze spakowane w dwa małe kartonowe zaproszenia; zdrada, jakby ją ktoś wyciął nożem z ciasta drożdżowego, kiedy jeszcze rosło.
Nie powiedziałam Markowi ani słowa, ale wewnątrz kipiałam złością i rozpaczą. Miałam ochotę urządzić scenę, ale zamiast tego wymyśliłam plan: zadzwoniłam do Andrzeja, szkolnego kolegi, który zawsze był blisko. Umówiliśmy się, że pójdziemy do tej samej tawerny przy Nowym Świecie, gdzie Marek spotykał się z Jagną. Udawaliśmy z Andrzejem głęboką bliskość on podawał mi ramę, szepcząc słodko Kochana Zdzisławo”.
Marek zobaczył nas i wpadł jak huragan na dworcu. Krzyczał, że go zdradziłam, że to niewyobrażalne i jak mogłam. A ja spojrzałam mu prosto w oczy i powiedziałam:
Ty myślisz, że możesz ze mną pogrywać, a ja mam tylko siedzieć i godzić się na wszystko? Tak szybko sobie znalazłam lepsze towarzystwo, poczułam się wolna jak bocian nad Bugiem w maju!
W tym czasie Jagna stała nieopodal przy akwarystycznym barze, trzymając kufel z piwem. Język miała jak sparaliżowany z szoku. Wyszło na jaw, że nie wiedziała nawet o moim istnieniu; Marek oszukał ją tak samo jak mnie, udając singla w czteropiętrowym, szarym świecie. Rozwód był formalnością, szybciej niż można było policzyć grosze na bułkę w piekarni.
Sześć miesięcy później wyszłam za Andrzeja, znalazłam z nim spokój i czułość, których nigdy nie dał mi Marek. A Jagna? Jagna zostawiła Marka, nie mogąc mu wybaczyć jego podwójnej gry i milczenia jej łzy, jak kropelki deszczu na szybach tramwaju, na długo odbijały się w lustrze jej sypialni.
