Wychowywała mnie moja babcia. Oczywiście jestem jej bardzo wdzięczny, choć jej opieka nie zawsze była całkiem bezinteresowna.
Miałem zaledwie pięć lat, gdy mój ojciec postanowił, że nie chce już rodziny. Odszedł do młodszej kobiety, zostawiając moją mamę i mnie bez wsparcia. Mieszkaliśmy wtedy w jego mieszkaniu w Warszawie, ale zaraz po rozwodzie musieliśmy się wyprowadzić, bo zażądał natychmiastowego opuszczenia lokalu.
Trafiłem z mamą do mieszkania mojej babci, mamy mojej matki, w Łodzi. Tata jak na „porządnego pana” przystało znalazł wszystkie możliwe sposoby, żeby nie płacić alimentów. Zostałyśmy bez złamanego grosza, żyjąc z mamą w dwupokojowym mieszkaniu babci. Tamte czasy były bardzo ciężkie. Babcia dostawała mizerną emeryturę, mama niemal nie bywała w domu, bo pracowała dodatkowo jako sprzątaczka. Ja po szkole wracałem do pustego mieszkania i musiałem ogarniać domowe obowiązki.
Z wiekiem sam zacząłem szukać dorywczych zajęć czasem opuszczałem lekcje, żeby dorobić na budowie. O nauce marzyć nie mogłem. Było mi żal mamy i babci, które ledwo wiązały koniec z końcem. Postanowiłem wtedy, że po ósmej klasie rzucę szkołę i znajdę stałą pracę. Wtedy przyszła zmiana pojawiła się siostra babci, ciocia Nina. Zaproponowała, żebym przeprowadził się do niej do Gdańska obiecała pomoc w nauce i wsparcie finansowe. Nigdy nie miała własnych dzieci, więc traktowała mnie jak wymarzonego wnuka. Mama i babcia wyraziły zgodę.
Po przeprowadzce do cioci Niny wszystko się odmieniło. Mama z babcią czasem nas odwiedzały, ale to u cioci czułem się jak w domu. Miała porządną emeryturę i nie martwiłem się już o każdy grosz. Przy niej nauczyłem się gotować, pomagała mi szyć guziki czy łatać ubrania. Skończyłem podstawówkę z wyróżnieniem, a potem poszedłem do dobrego liceum, a wreszcie na wydział prawa na Uniwersytet Jagielloński.
Ciocia Nina często powtarzała, że jeżeli tylko skończę studia, zapisze mi swoje mieszkanie w Gdańsku w testamencie. Zawsze mówiła, że jestem dla niej jak rodzina i chce mi pomóc w życiu. Jednak życie bywa nieprzewidywalne. Na trzecim roku studiów poznałem Igę.
Zakochałem się po uszy była piękna, inteligentna i ciepła. Uczucie było odwzajemnione. Wiedziałem, że chcę się z nią ożenić. Kiedy ciocia Nina dowiedziała się o moim wyborze, zrobiła mi potężną awanturę. Upierała się, że Iga na pewno interesuje się tylko moim przyszłym mieszkaniem, a nie mną samym. Groziła, że jeśli nie zakończę tego związku, nie zobaczę jej lokalu.
Opowiedziałem o wszystkim Idze. Zaoferowała, że jeśli mieszkanie jest tak ważne, może powinniśmy się rozstać, choć zapewniła, że gotowa jest być ze mną nawet w kawalerce albo wynajmowanym pokoju, bo prawdziwą wartością dla niej jestem ja, nie cztery ściany. Zaryzykowałem wybrałem miłość, nie wygodę. Ciocia Nina więcej się do mnie nie odezwała. Zostałem bez mieszkania, ale z ukochaną dziewczyną.
Dziś obchodzimy dziesiątą rocznicę ślubu. Mamy dwoje wspaniałych dzieci, a nasza miłość z każdym rokiem jest silniejsza. Teraz wiem już na pewno, że bogactwem nie są rzeczy materialne, ale ludzie, którzy kochają nas bez żadnych warunków. Prawdziwa miłość i wsparcie są cenniejsze niż jakiekolwiek mieszkanie czy pieniądze.
