Wychowywała mnie moja babcia Stefania. Jestem jej wdzięczny do dziś, choć z perspektywy czasu widzę, że jej opieka zawsze miała w sobie pewną dozę kalkulacji.
Miałem pięć lat, kiedy mój ukochany tata, Janusz, porzucił nas dla innej kobiety, młodszej od mojej mamy, Marii. Początkowo mieszkaliśmy w jego mieszkaniu na warszawskim Mokotowie, ale wkrótce po rozwodzie Janusz zażądał, byśmy się wyprowadzili.
Zostaliśmy bez dachu nad głową. Mama i ja zamieszkaliśmy w kawalerce babci Stefanii na Pradze. Ojciec był mistrzem w lawirowaniu choć miał obowiązek płacić alimenty, nigdy tego nie robił. Zostaliśmy więc bez grosza przy duszy. Babcia otrzymywała marne grosze z ZUS-u, mama pracowała od świtu do nocy, a ja gdy tylko wracałem ze szkoły podwijałem rękawy i zajmowałem się domem.
Kiedy trochę podrosłem, zacząłem opuszczać lekcje i pracować dorywczo na budowach lub w sklepach. Nauka zeszła na dalszy plan. Było mi żal mamy i babci, które ledwie wiązały koniec z końcem. Postanowiłem, że po podstawówce pójdę do pracy, by nieco ulżyć rodzinie. Wtedy w nasze życie niespodziewanie wkroczyła siostra babci ciocia Nina z Krakowa.
Ciocia Nina nie miała własnych dzieci, dlatego bardzo chciała, żebym z nią zamieszkał. Obiecała wesprzeć mnie w nauce i zapewnić dom, którego tak bardzo nam brakowało. Mama i babcia Stefania nie miały serca mi tego odmówić.
Przeniosłem się więc do cioci Niny. To były zupełnie inne warunki mieszkała w ładnym bloku na Kazimierzu, miała przyzwoitą emeryturę, dzięki czemu nie musiałem już się martwić o pieniądze czy dorabianie po szkole. Nauczyła mnie gotować żurek i lepić pierogi, a nawet cerować skarpetki. Bez problemu skończyłem szkołę z czerwonym paskiem i dostałem się na Uniwersytet Jagielloński na prawo.
Ciocia Nina powtarzała, że gdy tylko dostanę dyplom, przepisze na mnie swoje mieszkanie. Twierdziła, że kocha mnie jak własnego syna i chce, bym czuł się u niej naprawdę jak w domu.
Los jednak lubi płatać figle. Gdy byłem na trzecim roku studiów, poznałem Dorotę. Była piękna i mądra, a ja zakochałem się w niej od pierwszego wejrzenia. Nasza miłość była wzajemna marzyliśmy o wspólnej przyszłości.
Kiedy tylko ciocia Nina dowiedziała się o Dorocie, rozpętała prawdziwą burzę. Twierdziła, że Dorota łaknie tylko mojego spadku i nic do mnie nie czuje. Zagroziła, że jeśli jej nie porzucę, mieszkanie nigdy nie będzie moje.
Opowiedziałem Dorocie całą sytuację. Zaproponowała, byśmy się rozstali, skoro mieszkanie jest dla mnie aż tak ważne. Dodała jednak, że równie dobrze możemy mieszkać w wynajmowanej kawalerce, bo najważniejsza jest nasza miłość. Zaryzykowałem wybrałem Dorotę. Ciocia Nina zerwała ze mną wszelki kontakt. Zostałem bez mieszkania, lecz z ukochaną.
Dziś mija właśnie dziesięć lat od naszego ślubu. Wychowujemy dwójkę cudownych dzieci, a uczucie, które nas połączyło, jest mocniejsze niż kiedykolwiek. Im więcej czasu mija, tym mocniej wiem, że dokonałem najlepszego wyboru w życiu.
