Moja ciotka po śmierci zostawiła mi mały domek w Zakopanem, a rodzice odrzucili tę decyzję. Żądali, żebym sprzedała to kąpielisko w górach, oddała gotówkę w złotych i zachowała jedynie swój udział. Twierdzili jednogłośnie, że nie mam prawa do tej chatki.
Czasami najbliżsi stają się najgorszymi wrogami.
Wydaje się, że moi rodzice nienawidzą mnie po prostu. Często myślę, że nie są prawdziwą rodziną. To samo nie można powiedzieć o mojej młodszej siostrze Bogusławie. Nie przypominamy się wcale, a jej charakter przyprawia mnie o dreszcze. Mimo to rodzice wciąż przedstawiają ją jako wzór do naśladowania.
Bogusława jest od ośmiu klas w szkole, lekceważy starszych i nie dba o siebie. Nie wiem, kogo mam brać za przykład Choć ja byłam najstarsza w rodzinie, Bogusława kupowała nowe ubrania, a ja nosiłam używane szaty, które ona już nie chciała nosić.
Nikt nie uwierzył, że jesteśmy siostrami. Ja byłam uprzejma i schludna, ona wulgarna i niepohamowana. Jedyną osobą, która mnie kochała, była ciotka Barbara siostra mojego ojca. Nie mając własnych dzieci, poświęciła mi serce i stała się dla mnie bliższa niż rodzice i siostra. Spędzałyśmy razem długie godziny, a ona nauczyła mnie wszystkiego, co wiem. Czułam się przy niej tak dobrze, że nie chciałam wracać do domu.
Dziś mogę stwierdzić, że to ciotka Barbara mnie wychowała. Była krawcową i przekazała mi miłość do szycia. Gdy była nieuleczalnie chora, nie spieszyła się z założeniem rodziny. Po ukończeniu szkoły zmarła, pozostawiając mi swój mały domek.
To nie złagodziło bólu po stracie ukochanej osoby. To dziedzictwo było dla mnie jak dar losu wreszcie mogłam wydostać się z tej wężowej jamy i rozpocząć spokojne życie. Jedyną rzeczą, która mnie niepokoiła, było to, że ojciec uważał się za bezpośredniego spadkobiercę domu. Przewidywałam już wielki skandal.
Obawy potwierdziły się, gdy rodzice i Bogusława dowiedzieli się o wszystkim. Żądali, żebym sprzedała domek, oddała pieniądze i zostawiła sobie jedynie część. Głosili jednogłośnie, że nie mam prawa do tej nieruchomości.
Kiedy ich argumenty nie przyniosły efektu, zaczęli apelować do litości, przywołując, że jesteśmy rodziną. Przypomnieli sobie o więziach krwi.
Moja decyzja jest prosta: sprzedam domek, ale kupię nowy dom tak daleko od nich, jak to tylko możliwe. Nawet z pistoletem w ręku nie zdradzę im nowego adresu. Zasługuję na szczęśliwe życie bez ich obecności.
Chcę zakończyć to jak najszybciej i rozpocząć nowy rozdział.
