Restauracja, do której zaprosił mnie kiedyś na drugą randkę pan Janusz, wręcz kipiała ostentacyjnym przepychem: przygaszone światła, kelnerzy sunący po sali niemal bezszelestnie jak duchy. Sam Janusz idealnie komponował się z tym otoczeniem elegancki garnitur, rzucający się w oczy zegarek, pewny siebie uśmiech kogoś, kto zazwyczaj lubi czuć się panem sytuacji.
Zamów wszystko, na co masz ochotę rzucił niedbale, nawet nie spoglądając w menu. Nie znoszę, gdy kobieta ogranicza się w wyborze.
Brzmiało to jak cytat z bajki o szczodrym księciu, ale czułam lekki niepokój. Być może to przez jego oceniające spojrzenie, albo też sposób, w jaki zbyt chętnie opowiadał o swoich byłych, które jak twierdził widziały w nim głównie portfel.
Wybrałam sałatkę z kaczką i kieliszek białego wina z Lubuskiego. Janusz poszedł na całość: stek, tatar, butelka drogiego czerwonego wina. Gadał o biznesie, narzekał na powierzchowność ludzi, rozważał wartości i duchową bliskość. Słuchałam, kiwając głową, choć miałam wrażenie, że trafiłam na egzamin, gdzie zaraz padnie podchwytliwe pytanie.
Teatr jednego aktora
Gdy kelner położył na stole czarną, skórzaną teczkę z rachunkiem, Janusz nie przerwał swojej tyrady. Leniwie sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki, potem do drugiej, a następnie poklepał się po spodniach. Wyraz jego twarzy zmienił się pewność ustąpiła miejsca udawanemu zamieszaniu.
O kurcze mruknął, patrząc mi prosto w oczy. Chyba zostawiłem portfel albo w biurze, albo w drugim samochodzie.
Rozłożył ręce w geście bezradności, ale strachu tam nie było. Nie poprosił kelnera, żeby zaczekał, nie próbował rozwiązać sprawy przelewem. Po prostu patrzył na mnie.
No cóż, głupia sytuacja powiedział, śmiało odchylając się w fotelu. Może ratujesz mnie? Zapłacisz teraz, a ja później oddam. Albo za następnym razem stawiam z nawiązką.
Wtedy stało się jasne: to nie żaden przypadek ani zapominalstwo, tylko wcześniej zaplanowany test, o którym rozważał przez pół wieczoru.
Słyszałam o takich historiach czytałam na forach, oglądałam w tanich serialach ale nie spodziewałam się, że spotka to mnie, i to ze strony dorosłego, na pozór udanego mężczyzny.
Jego logika była zadziwiająco jednostajna: jeśli kobieta bez słowa płaci za oboje znaczy dobra, wygodna, gotowa pomagać i ciągnąć wszystko na sobie. Jeśli odmówi to rzekomo materialistka, szukająca pieniędzy. W tej chwili z biznesmena przeistoczył się w zakompleksionego manipulatora, który postanowił sprawdzić mnie na żywo.
Był pewny, że wygra. W jego świecie perspektywa relacji z takim pożądanym kandydatem powinna skłonić mnie do milczącego wyciągnięcia karty z torebki.
Chłodna kalkulacja
Powoli, z pełnym spokojem otworzyłam torebkę. Janusz wyraźnie się odprężył uznał, że jego plan się powiódł.
Oczywiście, żaden problem powiedziałam łagodnie i zawołałam kelnera.
Proszę podzielić rachunek wypowiedziałam wyraźnie. Zapłacę za siebie. A stek, wino i deser niech opłaci dżentelmen.
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
Jak to? syknął, pochylając się do mnie. Przecież nie mam portfela.
Rozumiem odparłam, przykładając telefon do terminala. Ale jesteśmy ledwo znajomi. Każdy płaci za siebie, to normalne. Wieczór mężczyzny, który zaprosił mnie do drogiej restauracji i sam zamówił najdroższe pozycje przepraszam, to nie moja odpowiedzialność. Jesteś dorosły, na pewno znajdziesz wyjście.
Kelner zamarł, patrząc niezręcznie raz na mnie, raz na niego. Janusz zaczął się czerwienić, a jego chłodna otoczka odpadała coraz szybciej, odsłaniając zwykłą nieuprzejmość.
Naprawdę? wysyczał. O takie pieniądze? Przecież oddam. Chciałem cię tylko sprawdzić.
I sprawdziłeś powiedziałam, wstając od stołu. Jestem osobą, która nie pozwala sobą manipulować.
Kierowałam się już do wyjścia, ale poczułam, że finału jeszcze nie ma. On został przy stole z nieopłaconym rachunkiem, zdenerwowany i zbity z tropu, bez portfela.
Wróciłam, wyciągnęłam z portmonetki kilka pogniecionych banknotów i garść drobnych tę samą, która zwykle wala się na dnie torebki.
Ach tak dodałam. Skoro portfel w innym samochodzie, to pewnie i na taksówkę nie masz?
Położyłam pieniądze przy jego kieliszku drogiego wina.
To na bilet na tramwaj. Nie przejmuj się, dotrzesz do domu. Uznaj to za mój wkład w twoje badania duszy kobiety.
Kilka osób przy sąsiednich stolikach zerknęło. Janusz wyglądał, jakby dostał policzek.
Wyszłam na ulicę.
Tamten wieczór kosztował mnie tylko sałatkę i kieliszek wina niewielka cena, by odpowiednio wcześnie rozpoznać człowieka i zaoszczędzić sobie lata życia. Mam nadzieję, że wyciągnął wnioski, choć takich ludzi zwykle nie zmienia się łatwo.
A jak wy byście postąpili na moim miejscu? Ratować zapominalskiego kawalera, czy wybrać stanowczą, lecz uczciwą postawę?
