Wczoraj rano Ania Nowak podkręca telefon na maksymalną głośność na wszelki wypadek. Mimo że w głębi duszy czuje, że on nie napisze, to uczucie jest jak przeczucie deszczu lepka, nieuchronna zapowiedź, jakby powietrze gęstniało przed burzą. Mimo to włącza dźwięk. Nadzieja przypomina stary bliznę: boli, ale nie puszcza. Ania spina włosy w niechlujny kok, ale z taką lekkością, by wyglądało naturalnie i jednocześnie ładnie. Zakłada ciemnozielony płaszcz ten sam, w którym on kiedyś powiedział, że przypomina jej jesienny las. Od tamtej chwili prawie go nie nosiła, ale dziś wyciąga go z szafy. Maluje usta na krwistoczerwono, zbyt jaskrawo na poranną przechadzkę do apteki i piekarni.
W aptece przy ulicy Marszałkowskiej tłok i hałas. Ktoś kaszle w kącie, ktoś kłóci się o cenę leków, a ktoś stoi w milczeniu, przestępując z nogi na nogę. W powietrzu unosi się zapach ziół i czegoś ostrego, medycznego. Ania bierze witaminy te, które on polecił trzy lata temu, kiedy wciąż pili razem poranną kawę. Trzyma opakowanie w dłoniach, przyglądając się drobnemu druku. Termin przydatności do następnej jesieni. Jakby czas w tej kartonce odliczał ostatnie miesiące.
W piekarni przy Krakowskim Przedmieściu wszystko jest jak zwykle: chłopak z tatuażem na nadgarstku za ladą, zapach świeżego chleba i cynamonu, cicha muzyka z podniszczonego głośnika. Ania kupuje rogalik z maliną ten sam, który on kiedyś nazwał smakiem poranka, wycierając uśmiechnięcie się kruszynami z podbródka. Zabiera dwa. Jeden na herbatę w domu, jak dawniej, gdy wszystko było prostsze. Drugi po prostu tak, by miał się jako mały kawałek przeszłości, który można schować do kieszeni.
Wracając do mieszkania, zatrzymuje się. W mieszkaniu panuje cisza ciężka, jak kurz osiadający na starych książkach. Powietrze wydaje się nieruchome, jakby bało się ruszyć. Telefon leży na parapecie ekranem w dół, jakby wstydził się jej spojrzenia. Żadnych wiadomości, żadnych połączeń. Jakby świat postanowił przejść obok, nie zauważając jej. Jakby sama stała się cieniem rozpływającym się w szarym świetle poranka.
Ania stawia czajnik, delikatnie zdejmuje płaszcz powoli, jakby bała się przespać ciszę. Ostrożnie kładzie buty przy drzwiach, poprawia kołnierzyk na wieszaku. Włącza stare radio głos prowadzącego opowiada o korkach, potem o śnieżycy, potem o wystawie w lokalnym muzeum. Brzmi to przytłumionym tonem, jakby dochodziło spod wody. Pije łyk herbaty zbyt gorącej, palącej, ale połyka bez grymasu. Podchodzi do okna i przyciska czoło do zimnego szkła.
Na ulicy pada drobny, kolczasty śnieg, który osiada na parasolach, szalikach, asfalcie i od razu topi się. Młody ojciec w ciemnym płaszczu poprawia czapkę synkowi delikatnie, z troską, której uczą lata. Starsi ludzie idą, opierając się o siebie, jakby ich ręce splotły się przez dziesięciolecia. Ktoś spieszy się po oblodzonym chodniku, ktoś śmieje się, wpatrując się w telefon, a ktoś zastyga przed witryną ozdobioną świątecznymi girlandami. Życie płynie hałaśliwe, żywe, obojętne. Mija ją, jak pociąg odjeżdżający, gdy stoi na peronie i nie odważy się wskoczyć.
Nie napisał.
Jednak Ania chwyta miotłę i zamiata podłogę, choć kurzu prawie nie ma. Dzwoni do cioci słucha opowieści o wsi, sąsiedzie, nowym przepisie na ciasto. Podlewa starego kaktusa, sprawdzając, czy nie żółkną mu kolce. Umawia się na wizytę u lekarza drobnostka, którą odkładała miesiącami. Przegląda rachunki wszystko opłacone, ale zaznacza to krzyżykiem w notatniku. Pranie koca z odrobiną płynu zapachowego, by dom pachniał czymś ciepłym i żywym.
Wieczorem zapala światło we wszystkich pokojach. Nie dlatego, że boi się ciemności, lecz dlatego, że dom wydaje się żywy okna lśnią, odbijając się w mokrym asfalcie, jakby szeptały: tu ktoś jest. Tu jest życie.
Ania patrzy w swoje odbicie w szybie i myśli: Nie napisał. Ale ja jestem. To nie wymówka, nie wyzwanie, a cicha prawda. Jak świeca, którą zapala się nie dla kogoś, a dla siebie, by pamiętać: wciąż tu jestem.
