Krewni zaczęli się pojawiać dopiero po tym, jak w moim śnie wzniósł się dom na skraju Bałtyku.
Urodziłem się w małej wiosce pod Warszawą, w sercu Mazowsza. Mam dwadzieścia dwa wiosny. Niecały miesiąc temu przeszli mój tata, pan Jan, i mama, pani Helena, na drugą stronę wiatru, więc mogłem bez żalu opuścić tę małą, przytłaczającą krainę. Pogrzeby były skromne, bo z rodziny przybyło niewiele, choć dziadkowie mieli liczne rodzeństwo.
Kiedy ostatnie trumny dotknęły ziemi, krewni pożądli nagłych spraw. Niech Bóg im sprzyja! Po ceremonii poczułem, że muszę uciec, bo wspomnienia dręczyły mnie jak mgły na wiosennym stawie.
W rodzinnej miejscowości nic się nie zmieniało od lat szkolnych, kiedy koledzy wciągali mnie w swoje gry. Po studiach byłem nieustającym chłopcem do bicia dla szefów. Zafikrowałem więc swój los i sprzedałem dom rodziców, ruszając w poszukiwaniu lepszego życia. Po drodze przybyłem do Sopotu, gdzie zakupiłem mały skrawek ziemi i postawiłem chata o powierzchni stu pięćdziesięciu metrów kwadratowych.
Po skończeniu budowy sfotografowałem swój nowy dach i rozrzuciłem obrazy po portalu społecznościowym. Dzwoniłem do krewnych, pytając o radę, lecz oni twierdzili, że nic nie wiedzą. Żadna pomoc nie spłynęła, nie przeszła nawet dobrej wskazówki.
Latem zaczęli dzwonić, mówiąc, że zamierzają spędzić wakacje nad morzem i proszą o nocleg w moim domu. Mogłem się zgodzić ale po co?
Podczas pogrzebu nie przyjechali, a w portfelu brakowało grosza; mówili, że ledwo wiążą koniec z końcem. Teraz przyjeżdżali, a ich przyjazd był tak kosztowny, że serce mi drżało.
Tego lata odkryłem, że mam mnóstwo rodziny, wszyscy mnie kochają i tęsknią. Nawet dawni koledzy z klasy, jak Bogna, zaczęli pisać, chwalić i prosić o wizytę.
Miałem dość ich obłudy. Na portalu napisałem, że to moje niewinne marzenie, a potem zamieściłem zdjęcie starej rudy i tłumaczyłem, że straciłem wszystkie złotówki na dom rodziców, więc mogłem kupić tylko tę chata. Poprosiłem, by przyjechali i może pomogli naprawić mury. Gdy tak uczyniłem, krewni i przyjaciele zniknęli jak dym w wietrze, wszyscy mieli pilne sprawy i, jak się okazało, byli biedni jak myszy kościelne.
Teraz leżę na rozgrzanej plaży, wpatrując się w słońce, i myślę, czy nie powinienem dalej machać czerwonym płótnem przed bykiem zazdrości. Może w przyszłym roku wyślę zdjęcie prawdziwego domu, by zobaczyć, co słychać u rodziny.
