23 listopada 2025
Dziś po raz kolejny odkryłem, że w każdym bloku mieszka jakaś panienka z okna, która natychmiast krzyczy, gdy ktoś zapala papierosa w pobliżu. Ten hałas, ten nieprzyjemny zapach, a potem godzina dziesiąta nocą, kiedy zjawiają się nastolatkowie na schodach, bo muszą się wyspać. I te wieczne skargi do zarządcy bloku o niepozmywane śmieci. Jeśli nie znasz takiej kobiety, to najprawdopodobniej jesteś nią sam a dokładniej mówiąc, ja. Zła sąsiadka. Nie mogę znieść sąsiadówpsich właścicieli. Ich psy zostawiają kupy w moim rabacie z hortensjami i piwoniami. Jeszcze bardziej irytują mnie ludzie karmiący bezdomne psy nie tylko rozsypują kupy, zakopują kości między kwiatami, ale i w nocy wydają takie szczekanie, że jeszcze tydzień będę patrzeć po kątach. A wiosną zaczynają wycie.
Nie lubię też sąsiadów z kotami ich mieszkania śmierdzą po kocich kuwetach! Jeśli koty mają dostęp do podwórka, to dopiero horror. Pewnego razu koci potwór wpadł na mój balkon i prawie doprowadził mnie do siwych włosów, kiedy wybiegłem tam krzyczeć na sąsiedzkie dzieci.
A co z małymi gnomikami? Nie wytrzymam ich. Nie rozumiem, po co można je lubić i co z nimi zrobić. Dzieci mnie przerażają swoją kruchością i nieokiełznaniem. Kiedy ciocia poprosiła mnie, żebym zaopiekował się pięcioletnim kuzynem, w ciągu pół godziny wyjadł mi mózg łyżeczką do herbaty. Najpierw bawił się traktorkiem, potem jego mama wypadła z klatki schodowej, a on chciał zjeść nie kaszkę, a moje mięso z klopsikami. Rozlał je po stole, gdy odwróciłem się. Gdy myłem blat, mały znalazł mój koszyk z kosmetykami i zgaduj, ile staropolskiej szminki Swarovski mu starczało? Na szczęście po piętnastu minutach już nie słychać go było. Potem dostał się do mięsa, a ściany kuchni i korytarzu pokryły się tłustymi odciskami małych paluszków.
Kto by pomyślał, że małe dzieci nie tolerują smażonego? Wieczorem rozlał po całym mieszkaniu acetonowy zapach. Na szczęście po podaniu węgla aktywowanego poczuł się lepiej, a ja oddałem kuzyna zatroskanej mamie.
Moje walki z sąsiadami zaczęły się około piętnastu lat temu, kiedy pewna babcia przy wejściu odważyła się spojrzeć na mnie takim wzrokiem, który wyraźnie mówił: kobieta święta. Nie mogłem przetrwać tego gestu i od razu zemściłem się, wrzucając do jej skrzynki pocztowej wszelkie darmowe ulotki, które znalazłem w otwartych schowkach: katalogi okien i drzwi, gazety z cudownymi lekami na zdrowie, reklamy magnetycznych bransoletek na nadciśnienie. Skrzynka wypełniła się kartkami, a gdy szukała rachunku za prąd, na jej drzwi spadła góra makulatury.
Nie skończyło się na tym. Ukradłem jej rachunek, wydrukowałem taki sam, ale z jedną zero więcej. Kobieta poszła potem do Energia Miejskiego roztrząsać sprawy z operatorami, ale nie miała już o mnie pojęcia.
Mój skandaliczny charakter osiągnął szczyt, gdy wywalczyłem kawałek rabatu pod moim oknem. Próbując różnych roślin, odkryłem, że najodporniejsze są hortensje nie zostaną skradzione przez zakochane żaby, ani omijane przez pijaków, bo ich zapach odstrasza wszystkich.
Rano, przy pięknym wiosennym słońcu, zobaczyłem na moim rabacie samochód! Przednie koła dotykały wybrukowanego krawężnika, a masywny zderzak groźnie górował nad czerwonymi kwiatami. To był wyrok dla bezczelnego bandyty, który śmiało wtargnął na mój teren.
– Czyj to pojazd? zapytałem z pogardą sąsiadkę Babcię Łucję, którą nazywam szpiegiem w zasadzce.
Babcia Łucja od rana siedzi na ławce po powrocie z targu, gdzie kupiła jedzenie dla swoich pięciu kotów. Jej czujne oczy nie przegapią nawet myszy.
– To jakiś bandyta z piątego piętra odpowiedziała. Widziała właściciela pojazdu od dawna i nie chciała nikomu zdradzić tej informacji. Na jeepach jeżdżą tylko nieźli.
– Kto to tam? zapytałem, bo znam wszystkich mieszkańców bloku, a żaden nie wygląda na przestępcę. Żaden hultaj nie ma pieniędzy na piwo, a już na jeepa nie stać.
– A Maruska z czterdziestej trzeciej została zabrana przez dzieci dodała ze smutkiem. Słaba jest, nogi nie słuchają, astma ją męczy
Po kilku minutach plotek dotarliśmy do sedna mieszkanie okupował wnuk babci, który właśnie remontuje. W powietrzu wyczułem nadchodzącą kłótnię i rzuciłem się do windy, by wskazać bandytowi miejsce, które nie leży przy moim rabacie. Gdy zadzwoniłem do drzwi, nikt nie wyszedł. Samochód odjechał, a drzwi nie otworzyły się. Pukałem po chłodnym skórzanym obiciach może nie słyszy dzwonek? ale drzwi pozostały zamknięte.
Nie poddałem się i zostawiłem notatkę:
Szanowny nieznajomy, proszę natychmiast usunąć swój brudny pojazd z mojego rabatu, inaczej nie odpowiadam za konsekwencje! napisałem bardzo uprzejmie i wsunąłem kartkę między drzwi a framugę.
Dzień minął, a renault wciąż wisił nad moimi hortensjami, drażniąc moje nerwy. Pobiegłam na ulicę, by porozmawiać z Babcią Łucją:
Babciu Łucjo, czy ten bandyta był dziś?
Nie, przyjechał innym autem. Został kilka godzin i odjechał.
To on zostawił samochód, który psuje moje kwiaty?
Tak, i zostawił numer telefonu na wszelki wypadek. Nie prowadzi, ale przewoźnik.
Czy to jakiś szef bandytów? dopytałam.
Czyżby bandyci byli uprzejmi? zaśmiała się babcia. Mówi, że przyniósł ryby i wątrobę dla moich kotów, bo ma przyjaciela w hurtowni rybnej.
Wyobraziłam sobie, że nasz klatka schodowa zacznie pachnieć nie tylko kotami, ale i rybą. Zauważyłam, że moja niechęć do sąsiada gwałtownie wzrosła. Zapisałam numer telefonu, nie zwlekając, zadzwoniłam:
Halo? odebrał przerysowany męski głos.
Czy dostałeś moją notatkę? zapytałam.
Tak.
Dlaczego nie usunąłeś swojego samochodu z mojego rabatu?
O zapomniałeś słowa magicznego odpowiedział spokojnie.
Ostatni raz proszę wyprosiłam, starając się zachować spokój. Głos był dziwnie przyjemny, więc trochę osłabiłam gniew.
Nie zamierzam! odparł. Nie przyjeżdżam na kwiaty, nie na krawężnik.
Poczujesz konsekwencje! obiecałam.
Wątpię odparł sceptycznie.
Zawiesiłem rozmowę i spróbowałam przygasić samochód spojrzeniem. Nie udało się metal nie zareagował. Nie poddałem się jednak: mam latami wypróbowane środki na nieposłuszne sąsiedztwo. Następnego ranka obserwowałem, jak właściciel auta podszedł do swojego pojazdu, który od rana stał się pokryty plamami po kaszy, którą wieczorem posypałem pod maską. Ptakami kręciły się nad kapotem, bo włożyłem do środka kilka ziaren kukurydzy.
Choć nie widziałem jego twarzy, zauważyłem, że jest wysoki, umięśniony i łysy typowy bandyta. Nie bałem się, ale wiedziałem, że nie dam się zastraszyć.
Wieczorem jednak auto lśniło jak nowe, a przednie koła znowu wjeżdżały w krawężnik, zostawiając brudne odciski. To były moje sercowe blizny znak wojny. Wpadłem w furorę, prawie potknąwszy się o potwornego kota z rybą w zębach.
Przynieś rybę do czterdziestej trzeciej! mruknąłem do kota. I w tej chwili zrozumiałem, że cały blok nocą śpiewał koty, które zebrały się przy moim wejściu, by dać koncert. Wszystko to wywołałem małą butelką melisy podlewając drzwi, które potem zamknąłem na klucz.
Koty zamykały klatkę, krzyczały na sąsiada, a ja wpatrywałem się w błyszczącą obłudę jego pojazdu. Następnie odkryłem, że zamknięcie drzwi nie działa; klucz nie wchodził. Po pół godzinie prób i rozpaczy wezwałem ślusarza, który wyłamał zamknięcie jak w filmie.
Głodny, wściekły i rozgniewany, planowałem kolejną akcję. Nie mogłem zostawić rozbitych zapałek w zamku bez kary. Wpadłem w Google i wpisałem gdzie kupić salicylę. Następny poranek był spokojny koty nie krzyczały, a ja w końcu wypiłem kawę z włoskiej ekspresu, który zamówiłem online. Gdy otworzyłem drzwi, spotkał mnie sąsiad, przypominający nieco byłego działacza politycznego krępy, w niebieskich dżinsach i zielonej koszulce. Bez słowa podszedł do kuchni, zdjął mokasyny i zaczął myć ręce podlewanym płynem do naczyń z aloesem.
Nie mogłeś tego zrobić sam? zapytał.
Zbliżyć się do ciebie, odparł, wskazując na drzwi mojego auta. Potem, używając woskowego mydła, nasmarował wszystkie klamki i wypił mój kubek kawy. Smakowało to, jakby ktoś nalał mi filiżankę własnego życia.
Jesteś bardzo urocza w końcu powiedział, patrząc na mnie z uśmiechem. Myślałem, że w tym bloku mieszka jakaś zła czarownica.
A ty, jeśli się patrzysz, to zniknij! rzuciłem, choć jego komplementy i spojrzenie rozgrzane były jak wiosenny słońce. Mój gniew topniał pod jego wzrokiem, a ja nie mogłem dłużej walczyć z własnym sercem.
Rozumiem, że to tylko mała sprawa, ale włożyłem zapałki w zamek przyznał, przyjmując mój rachunek za ślusarza. To nie było zamierzone.
Nie wpychałem nic! obraziłem się. To ty się bawiłeś, jak nastolatek.
To ja miałem pomysł, ale nie zamierzałem tak przesadzić przyznał. Nie wiem, kto to zrobił, ale ktoś tak zrobił.
Zauważyłem, że jego mokre włosy opadały na ramiona, a w powietrzu unosił się zapach kawy i wosku. Nasza rozmowa przybrała nieco poważniejszy ton. Zaproponował rozejm, a ja zgodziłem się, pod warunkiem że jego jeep nie będzie w moim rabacie, choćby o pół metra.
Kolejnego ranka bandyta przyjechał pod mój próg, tym razem delikatnie naciśnięwszy dzwonek. Otworzyło się drzwi nic nie przewijało mnie wstrząsu.
Na twoim dywanie leży psia kupka wyjaśnił, wskazując na nieprzyjemny zapach. Już ją sprzątnąłem, bądź ostrożna.
Znowu zabrał mój kubek kawy i wyciągnął telefon:
Gotowaś się zobaczyć, kto tu naprawdę króluje? zapytał, a ja, nie spodziewając się, przyznałem się, że wczoraj przy okazji zamontowaliśmy w klatce kamery.
Babcia Łucja rozrzuca prezenty pod drzwiami powiedział, a my oboje spojrzeliśmy na ekran. Na nagraniu widać było, jak babcia wkłada paczki do schowka w bloku. Zamilkliśmy, nie rozumiejąc, po co to robi.
Porozmawiam z nią obiecał sąsiad, imieniem Serdeś. I przyjdę wieczorem, żeby wyjaśnić.
Następnie wspólnie zjedliśmy czekoladowe ciastko, które przygotowałem, choć nie był to najlepszy pomysł na sylwetkę. Serdeś przyszedł po pracy, przyniósł mi kakao i zapytał, czy nie potrzebuję pomocy przy drzwiczkach szafki, które się rozchodziły.
Co z babcią Łucją? spytał.
Twierdzi, że w czterdziestej trzeciej krzyczy muzyka, więc chciała im pomóc, ale przestawiła dywan odparłem.
Mimo że nie czułem wobec niej wielkiego wroga, wciąż chciałem się jej zemścić to był rytuał. Żeby przywrócić porządek, musiałem naprawić drzwi i usunąć skrzypiące wanny. Gdyby nie to, nie miałbym spokoju.
Na koniec tego całego zamieszania zrozumiałem jedną rzecz: walka z sąsiadami nie przynosi niczego oprócz zmęczenia. Lepiej znaleźć wspólny język, bo w bloku, gdzie każdy zna każdego, spokój jest najcenniejszym skarbem.
Lekcja: nie pozwól, by gniew i drobne urazy zamieniły się w długotrwały konflikt lepiej rozwiązać sprawy przy filiżance kawy, niż budować mury z kolców i piasku.
