Krakowski, 12 listopada 2025
Nie mogę uwierzyć, że wczoraj dowiedziałam się, że Zuzanna wyjdzie za mąż. Jagoda, już w najbliższy piątek mam ślub przyjdziesz? Bardzo chciałabym cię zobaczyć powiedziała, nieśmiało uśmiechając się. Czy to żart? Jak to możliwe, że nagle? Wewnątrz zamarzło mi serce, jakby przyjaciółka zdradziła mnie.
Zawsze patrzyłam na Zuzannę z litością, bo nie wyróżniała się ani urodą, ani inteligencją. Myślałam, że nikt nie zechce jej poślubić. A ona nagle mówi: Od pół roku znam Michała. Kogo? Nie widziałam go. Gdzie go ukryłaś? zapytałam, próbując nie wyjść na głupią.
Ukrywałam? zaśmiała się Zuzanna. Pracujemy razem w tej samej firmie budowlanej, w której jestem kierowniczką. On sam zaproponował, a ja się zgodziłam.
On też malarz, jak ty? szeptnęła irytująco Jagoda.
Michał wszystko potrafi. Prowadzi naszą firmę, a ja jestem jego asystentką.
Zatkało mnie, nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Patrzyłam, czy Zuzanna nie żartuje. Wyglądała spokojnie, więc zdałam sobie sprawę, że to nie żart.
Znamy się od klasy szóstej w Szkole Podstawowej w Łodzi. Zawsze byłaś lepsza lepsze oceny, ładniejsza sylwetka, lepsze ubrania, chłopcy kręcili się wokół ciebie. Zuzanna nigdy nie przyciągała uwagi. Współczułam jej, myśląc, że los się z nią nie łaskawie obchodzi. Nie miała ani pięknej twarzy, ani wymarzonej figury. Uczyła się słabo, po dziewiątej klasie wstąpiła do technikum jako glazurniczka.
Czy nie ma ciekawszej profesji? pytałam ją wtedy. Może się przekwalifikować?.
Po co? Mama pracuje w budownictwie od zawsze. Ja też tak chciałam.
Całe życie w brudnej robocie? Przecież mogłabyś wybrać coś nowoczesnego, coś z biura, otoczyć się kulturą. Ja zamierzam studiować projektowanie wnętrz.
Nie rozumiem tego designu, ale murarstwo i malowanie znam od dziecka. Pomagałam mamie, lubię to.
Nie dostanę się na uczelnię z moimi ocenami.
Ja też nie dostałam się od razu, ale nie poddałam się. Najpierw skończyłam technikum, a potem, dzięki wysokim wynikom, wstąpiłam na kierunek projektowania wnętrz. Nasze drogi edukacyjne się rozeszły, ale nadal się spotykamy, utrzymując przyjaźń.
Zuzanna była zawsze towarzyska, zapraszała mnie na spotkania w barze przy Plantach, gdzie przyciągała uwagę chłopaków. Wierzyła, że kiedyś wyjdzie za mąż za przystojnego, zamożnego mężczyznę. Nagle przychodzi wiadomość o jej ślubie. Gdzie jest sprawiedliwość? Czy Zuzanna ma po drodze?
Czy przyjdziesz na ślub? pytała ponownie.
Oczywiście, nie mogę tego przegapić odpowiedziałam zdecydowanie. Poznamy pana młodego?.
Wyobrażałam sobie, że Michał będzie łysym, otyłym staruszkiem, który poślubi Zuzannę tylko po to, by zaoszczędzić na wykończeniach w nowych willach. W rzeczywistości okazał się młodym, nieco krągłym, ale bardzo sympatycznym facetem z wąsami.
Na przyjęciu kręciłam się wokół panny młodej, próbując przyciągnąć uwagę pana młodego, ale on i Zuzanna patrzyli tylko na siebie. To zauważyła matka panny młodej, Teresa Kowalska, i podeszła do mnie:
Co robisz, grając w oczka? odparła, wskazując na mnie.
Nie rozumiem, o co chodzi.
Wiem już, że dwukrotnie cię ostrzegam.
Mój narzeczony nie jest taki, jak twój przyszły zięć skłamałam, wkrótce i my się ożeniamy.
No i graj z nim uśmiechnęła się Teresa, czuwając nad szczęściem córki.
Zuzanna wciąż była po rozstaniu z chłopakiem, a ja podążałam za nią, licząc na małą przyjemność. Zauważyłam, że Michał spędza całe dnie w pracy, Zuzanna cierpi na ciężką ciążę i nie może przyjąć jedzenia. Postanowiłam jej pomóc w kuchni:
Zrobię obiad, żebyś nie musiała wąchać jedzenia.
Nie mogę patrzeć na jedzenie, czuję mdłości odpowiadała, prosząc Michała o kawę.
Kawa drogo kosztuje, ale domowa jedzenie jest lepsze.
W odpowiednim czasie Zuzanna urodziła córeczkę Małgosię. Babcie były młode i pracowały, przychodząc tylko w weekendy. Ja wciąż studiowałam, więc często wstawałam po wykładach, by pomóc. Michał nie reagował na moje zaloty, ale to jeszcze bardziej podkręcało we mnie potrzebę działania.
Odpocznij, ja pójdę na spacer z Małgosią namawiałam Zuzannę, by mogła się położyć.
Patrz, Małgosiu, przychodzi twój tata! wołałam, trzymając dziecko w wózku.
Michał podszedł, uśmiechnął się i przywitał dziecięcym głosem.
Mimo moich starań relacja z Michałem pozostała jedynie przyjacielska. Jednego dnia złapałam się na rozmowie z Teresą, matką Zuzanny:
Co tu robisz? Czy ona cię zarządza? zapytała gniewnie.
Mamo, Jagoda naprawdę mi pomaga, nie damy rady sama.
Zatrudniłaś ją jako pomoc domową? Co dalej, zostaniesz sama bez męża?.
Dlaczego ciągle mnie obrażasz? Chcę tylko pomóc.
Widziałam cię na weselu, patrzyłaś na Michała. Idź, zanim będzie za późno.
Matka wypychała mnie z mieszkania, ostrzegając przed zgubą. Czułam się porzucona, ale nie zamierzałam się poddawać.
Kilka dni później zjawiłam się wcześniej niż zwykle, kiedy wszyscy byli w pracy. Zuzanna właśnie kołysała Małgosię, starając się nie budzić dziecko.
Bałam się, że już nie przyjdziesz. Nie gniewaj się na mamę, ona ciągle się martwi powiedziała, odczuwając winę.
Usiadłam na kanapie, złożyłam ręce i spojrzałam w oczy.
Twoja matka mówi prawdę, tylko nie dostrzegasz tego.
My z Michałem kochamy się od dawna, ale on boi się wyznać. Żałuje cię, biedna, łamiesz się.
Patrz na siebie! Trzy włosy w pięciu rzędach, nogi jak kozy. To nie jest piękno.
Wtedy drzwi otworzyły się nagle. Michał wszedł, wracając na obiad, by odpocząć, i nagle stał się świadkiem tego zamieszania. Po cichu podszedł, objął mnie i poprowadził do drzwi.
Nie idź już dalej powiedział, zamykając drzwi przed sobą i patrząc na Zuzannę, która płakała.
Nie wierz w żadne słowo, co mówię, bo naprawdę nie było nic między nami dodał ostro.
Dlaczego ona mnie nienawidzi? szlochnęła Zuzanna.
Zazdrość, po prostu.
Następnie, po dziewięciu miesiącach, w naszym domu przyszedł mały Szymon, taki sam jak ojciec. Gdzie teraz jest Jagoda? Nie interesuje mnie to już. Nie potrzebuję już pomocników.
Patrząc wstecz, zastanawiam się, czy naprawdę warto było tak walczyć o coś, co nigdy nie było moje. Życie potrafi być okrutne, a przyjaźń krucha jak lód na wiśniowym słońcu.
