Będę późno, na budowie jest totalny bałagan głos Kingi był przytłumiony, w tle wryła się szlifierka. Słyszysz mnie w ogóle?
Słyszę Michał przestawił słuchawkę na drugie ucho. Nie czekać na kolację?
Nie czekaj. Może w ogóle nie przyjadę, terminy płoną.
Dobra.
Krótka sygnałowa melodia. Tak zawsze.
Michał położył telefon na kuchennym stole i spojrzał na garnek z zimną już zupą pomidorową. Gotował dla dwojga z przyzwyczajenia, choć już dawno powinien przestać. Kinga pracowała glazurniczką, a jej grafik przypominał zapis EKG: raz gwałtowne skoki, raz długi prosty odcinek. Przez pół roku mknęła z placu na plac, układając kosztowne płytki ceramiczne w cudzych mieszkaniach, zarabiając tak, że Michał cichutko zazdrościł. Potem kolejny pół rok spokojnego braku zleceń, kiedy siedziała w domu.
Obie te fazy były po swojemu nie do zniesienia.
Kiedy Kinga pracowała, znikała. Fizycznie, emocjonalnie, mentalnie cała. Wyruszała o siódmej rano, wracała po północy, jeśli w ogóle wracała. Czasem spędzała noc na budowie, bo po co tędy-tonuć, i tak o szóstej znów zaczynam. Michał jadł kolację przed telewizorem w samotności, kładł się do zimnej, pustej poduszki. Jedynym dowodem, że w ogóle jest żonaty, był mały odcisk aktu małżeństwa schowany gdzieś w teczce.
Policzł, ile mieli wspólnych kolacji w ciągu ostatnich trzech miesięcy. Cztery. Cztery!
Prawdziwe piekło zaczynało się, gdy praca się kończyła.
Kinga wracała do domu. Ciesz się, żona jest w pobliżu, w końcu możemy być razem nie tym razem. Po pół roku w cudzych mieszkaniach przyzwyczaiła się do tylu designerskich rozwiązań, że własne cztery kąty zaczęły ją denerwować. Kinga patrzyła na kafelki w łazience te same, które sama położyła dwa lata temu i oczy jej drgnęły.
To koszmar mruknęła, przesuwając palcem po spoinach. Jak mogłam to przeoczyć? Odsunięcie półtora milimetra. Półtora milimetra, Michału!
Michał, który nie odróżniłby półtora milimetra od piętnastu, skinął uprzejmie.
A potem się zaczęło.
Najpierw zobaczę, czy da się coś naprawić. Potem odkupię jedną płytkę, wymienię i gotowe. Potem skoro już zaczęłam, muszę przełożyć całą ścianę, nie ma sensu półśrodka. A potem Michał wracał ze pracy i odkrywał, że łazienka już nie istnieje tylko gołe ściany, sterty gruzu i żona w maskce oddechowej, radośnie mieszająca klej do płytek.
W ciągu trzech lat małżeństwa przeszli cztery remonty łazienek, trzy kuchni i jeden korytarz.
Zamówienie skończyło się w terminie. I znów nadeszła cisza w pracy. Ale nie dla Michała.
Przynieś mi krzyżyki do płytek zadzwoniła Kinga, kiedy Michał był w biurze. I szpachlę szarą, podam numer.
Jestem w pracy.
Wpadnij w przerwie. Muszę zdążyć do wieczora.
Dobra.
Przynieś, zabierz, zamów, pomóż. Michał stał się jednocześnie kurierem, magazynierem i pomocnikiem. Kinga nie wychodziła z domu, jedynie ruszała do marketu budowlanego po materiały czasem trzykrotnie dziennie, bo nie wiedziałam, że tej szpachli nie starczy.
Była ciągle zmęczona. Od remontu, który sama wystrzeliła. Wieczorem Michał znajdował ją w kuchni brudną, wyczerpaną, z pyłem z płytek we włosach a ona patrzyła na niego pustymi oczami.
Będziesz jeść?
Później. Nie mam sił.
Sił nie miała na nic. Nie na rozmowy, nie na wspólny film, nie na bliskość. Michał był potrzebny tylko po to, by przynieść wałki, kiedy nie chciało jej wstać, albo podnieść worek z cementem, albo przytrzymać poziomicę, gdy wyrównywała rząd.
Jesteśmy małżeństwem mawiała Kinga, gdy Michał próbował się sprzeciwić. Małżonkowie pomagają sobie.
Małżonkowie. Słowo śmieszne w związku, w którym jedna strona istnieje wyłącznie jako służba dla ambicji drugiej.
W sobotę wieczorem Kinga rozkładała listwę nad płytą. Poprzednia nie podobała się jej odcieniem. Michał siedział w kuchni pośród chaosu, próbuje napić się herbaty. Czajnik stał na stołku w korytarzu, bo blat był zapełniony płytkami. Cukier znalazł w łazience, łyżki nie udało się w ogóle.
Kingo zaczął ostrożnie może już tyle?
Co tyle? nie odwróciła się, dopasowując kolejną płytkę do ściany.
Wszystko to. Remonty. Zawsze coś zmieniasz w mieszkaniu.
I co? Lubię to. To mój dom, chcę, żeby był idealny.
Nigdy nie będzie idealny dla ciebie. Zmienisz wszystko, odjedziesz na kolejne zlecenie, obejrzysz nową i zaczniemy od nowa.
Kinga spuściła płytkę i powoli odwróciła się. W jej oczach pojawił się iskier.
I co proponujesz? Żyć tak, że wszystko mnie wkurza?
Proponuję normalne życie! Jak normalni ludzie. Chodzić do kina. Jeść razem. Rozmawiać o czymś innym niż fugi i szpachla. Pamiętasz, kiedy ostatni raz wyszliśmy we dwoje?
Mam pracę.
Teraz nie masz pracy! Sama sobie ją stworzyłaś!
To nie jest wymyślona praca, Michału. Nazywa się poprawianie warunków mieszkaniowych. Niektórzy w tym się specjalizują.
A niektórzy po prostu chcą żyć. Nie w budowie, nie w kurzu, nie w roli przynieśioddaj. Żyć z żoną, która pamięta, że ma męża.
Kinga skrzyżowała ręce, jakby się broniła.
Nie rozumiesz. Jesteś programistą, siedzisz w swoim przytulnym biurze, stukasz w klawisze. Ja tworzę coś rękami. Coś prawdziwego, co można dotknąć. Gdy widzę, że mogę zrobić lepiej robię lepiej.
Kosztem wszystkiego innego!
Jeśli ci to nie pasuje nikt cię nie trzyma.
Powiedziała to niemal obojętnie, jakby rozmawiała o niewygodnym krześle, które można wyrzucić i kupić nowe. Michał zamilkł. W tych siedmiu słowach kryła się cała ich problem skompresowany w jedną frazę. Dla Kingi był to wybór, nie obowiązek, nie mąż, nie ukochany po prostu opcja, którą można wyłączyć, gdy przeszkadza.
Wiesz wstał, potrząsając dżinsy od pyłu może masz rację.
W czym?
Że naprawdę nic mnie nie trzyma.
Patrzyli na siebie przez góry płytek, worki z klejem i resztki tego, co kiedyś było kuchnią. Oboje rozumieli, że ta kłótnia nie była o remont. To był krzyk o rozpadnięte rytmy życia, które rozeszły się w różne strony i nie krzyżowały się już nigdzie poza adresem korespondencyjnym.
Rozwód załatwili w ciągu trzech miesięcy. Ku zaskoczeniu w przyjaznej atmosferze. Nie było co dzielić.
Michał chodził po nowym mieszkaniu małym, ale czystym, bez worka cementu w kącie i nie mógł uwierzyć w ciszę. Nikt nie wiercił. Nikt nie pukał. Nikt nie domagał się pilnie przywiezienia uszczelniacza, bo stary się skończył.
Mógł planować. Po raz pierwszy od trzech lat dokładnie wiedział, co będzie robił wieczorem. Ale brakowało czegoś. W klatce piersiowej była dziura, której nie dało się zamknąć.
Prawie dwa lata minęły.
Słyszałeś wiadomości? zadzwonił Darek, stary kumpel, w piątkowy wieczór. Co u twojej byłej?
Michał napiął się. Rozwiedli się, od tego czasu unikał wszelkich wieści o Kingi.
Co nowego?
Wyszła za mąż, Vika. Niedawno.
Szybko się ożeniła.
Tak. I zgadnij z kim? Darek zrobił teatralną pauzę. Z glazurnikiem, wyobrażasz?
Michał przewrócił oczami.
I jak im?
Mówią, że świetnie się rozumieją. Jeżdżą razem po budowach, dwójka w jedynym zespole. Idealny duet.
Po kilku tygodniach Michał spotkał ich w supermarkecie. Weszł po zakupy po pracy, wziął wózek i podszedł do działu nabiału.
Kinga stała przy lodówkach z jogurtami. Obok niej mężczyzna w okolicach jej wieku, szerokoskrzydły, z rękami przyzwyczajonymi do ciężkiej pracy. Dyskutowali, śmiali się, wymieniali uwagi w półgłose. Kinga popchnęła go w ramię, on podrapał ją po boku, ona wydała warkot i odskoczyła.
Wyglądali jak nastolatkowie, zakochani nastolatkowie, którym nieobce było jedynie drugie ciało, bo cały świat zwęził się do tej jednej osoby. Kinga wyglądała inna. Nie zmęczona, nie wyczerpana, nie z pustym spojrzeniem człowieka po ośmiu godzinach rozbijania ścian. Była żywa. Taka, jaką Michał pamiętał z pierwszych chwil, kiedy się poznali.
Michał zawahał się. Cicho postawił wózek na podłodze i wyszedł bez niczego kupionego.
W samochodzie uśmiechnął się. Nie pasowali do siebie. Ich rozwód był nieunikniony.
Odpalając silnik, pomyślał:
Jeśli Kinga znalazła swojego człowieka, ja też będę mógł.
Gęsta mgła, która spowijała życie Michała po rozwodzie, w końcu się rozwiała.
