NIEZWYKŁE ŻYCIE
Na weselu mojej przyjaciółki Ewy bawiliśmy się przez dwa dni: głośno, smacznie i radośnie. Pan młody był przystojny jak Janusz Gajos w młodości, a do tego zaskakująco skromny, mimo swojej nieprawdopodobnej urody. Wszyscy goście podpatrywali Adama niebieskie oczy jak chabry, nieprzyzwoicie długie i gęste czarne rzęsy (na miłość boską, czemu faceci dostają takie dary od natury?!), silny podbródek, grecki nos i idealna, lekko opalona skóra. Ostatni cios prawie dwa metry wzrostu, szerokie ramiona. Gdybyśmy nie lubili Ewy, to byśmy się poprali o tego wyjątkowego faceta przy stole weselnym. Adam był po prostu zjawiskowy.
No, jakiego ty sobie przystojniaka złapałaś! napadliśmy Ewę. Każda z nas próbowała wykrzesać jak najbardziej nieszczęśliwy i samotny wyraz twarzy na wypadek pojawienia się równie pięknych kawalerów w rodzinie Adama.
Dziewczyny, przecież ja Adama pokochałam za jego prostotę! Adam jest ze wsi wychowywany przez babcię, sam prowadzi gospodarstwo, złota rączka. Poznaliśmy się, kiedy rodzice kupili działkę w jego wiosce. Jest czuły, dobry, niezawodny. Gospodarstwo prowadzi wzorowo prawdziwy mężczyzna, dziewczyny! Musiałam go długo namawiać na przeprowadzkę do miasta niejedną noc na rozmowy straciłam, hehe.
Adam okazał się rewelacyjny świetny w pracy, z rodziną, a nawet z nauką: przez kilka lat nauczył się odróżniać dobry alkohol, perfumy, rozmawiać o polityce, sztuce, podróżach, indeksie WIG20, sporcie, zlikwidował swój lokalny lwowski akcent.
Siadł za kierownicą wygodnego samochodu, który młodzi mieli z prezentu od teścia, znalazł porządną pracę u niego. Kto podarował młodym mieszkanie, nie powiem sami się domyślcie.
Drugi rok małżeństwa przyniósł Adamowi umiłowanie białych skarpetek. Wyłącznie w lśniąco białych chodził po domu i w gościach, bez kapci, zakładał białe skarpetki do gumowych kaloszy, stał dzielnie boso na brudnej podłodze przymierzalni.
Ewa nie podzielała tej miłości do białych skarpetek, ale pokornie myła podłogę dwa razy dziennie i kupowała wybielacze. Tak Adam zyskał przezwisko Skarpek.
Że Adam ma kochankę, Ewa dowiedziała się w ósmym miesiącu ciąży. Kochanka, na dodatek, była w identycznej sytuacji.
Skarpek został wyrzucony z domu, zwolniony z pracy, przeklęty i opłakany w jeden dzień. Potem nadeszły trudne, wilgotne dni szarej jesieni. Ewa ciągle leżała na swojej ogromnej wydającej się teraz złowieszczo duża łóżku, wpatrując się w sufit wyschniętymi oczami:
Płakać będę później. Dla dziecka to teraz niezdrowo.
Ewa jak Lenin spoczywała bez słowa na swoim idiotycznym łóżku, a my, jak wartownicy, zmieniałyśmy się przy niej, wspierając milczeniem.
Chciało się wyć, podrzeć książkę życia, wyrwać zdradzieckie strony. Ale trzeba było milczeć i czekać.
Podczas wyjścia z porodówki hałasowaliśmy, potrząsali balonami, błagaliśmy personel o filiżankę herbaty i ucieczkę z nami w zachód słońca dla wszystkich życzenia zdrowia i szczęścia. Świeżo upieczony dziadek starał się najbardziej: wcześniej, poruszony, obiecał pielęgniarkom, że naprawi szkody, wyrysował kredą wielki napis pod oknem Ewy: Dziękujemy za wnuka! Potem próbował zaśpiewać, ale został powstrzymany przez ochronę. Ochroniarz łaskawie zgodził się napić z nim kieliszka koniaku bez szkody dla porządku publicznego w swojej kanciapie.
W dzień wyjścia dziadek był rześki, świeży, nawet się świecił. I płakał z dumy i szczęścia. Płakał szczerze, z sercem.
My wszyscy łzami i śmiechem witaliśmy Ewę, całowaliśmy ją, zerkałyśmy do niebieskiego rożka, i milczałyśmy o greckim nosku ojca u chłopczyka Michałka. Tylko Ewa nawet na radościach nie płakała:
Po później. Jakby miało się odbić na mleku!
Ewa milczała z nami jeszcze dwa miesiące, potem zdecydowała się odwiedzić Adama. Bez zapałek i żrącego jadu, z ogromną potrzebą krzyczeć i płakać. Upominać, walić pięściami w ściany, wstydzić, zawstydzić i spróbować uwolnić się od bólu, który trzyma ją przy łóżku oddać tę niepotrzebną jej rozpacz temu, kto ją zdradził. Niszczycielowi jej nadziei i ich świata z małym synkiem, w którym ona Ewa wyobrażała sobie siebie robocząca skarpetki swoim mężom w przytulne wieczory, głośno śmiejącego się Michałka, trzymającego ich z Adamem za ręce na spacerze, i samego Adama takiego bliskiego, takiego potrzebnego im, z synem, człowieka.
A jeszcze Ewa chciała spojrzeć w oczy tej bezwstydnej osobie, śpiącej z cudzym mężem. Oczy będą pewnie bezczelne i na pewno piękne. W te oczy Ewa napluje. Postanowione napluje. A jeśli trzeba to i zadrapie.
Dokąd iść robić awanturę, Ewa dowiedziała się przypadkiem od babć z osiedla podczas spaceru z dzieckiem. Babcie zatrzymały Ewę i z przekąsem wyjaśniły, że Adam to tylko dupa, rozrysowały trasę do gniazda kochanków i możliwe opcje zemsty na zdradzie. Ewa zamarła, łkała w duszy, nawet miała ochotę odejść, nie słuchając numeru domu, ale jakoś nie odeszła.
I stoi Ewa przed właściwym blokiem starego osiedla, trzeba tylko wejść na piąte piętro, a tam pluć albo krzyczeć.
Na pierwszym piętrze Ewa pomyślała, że przy jej szczęściu pewnie nikogo nie będzie i marnuje czas. Na drugim piętrze myślała, że byłoby całkiem dobrze, gdyby nikogo nie było. Na trzecim usłyszała desperacki dziecięcy płacz dochodzący z piątego piętra.
Otworzyła jej drzwi chuda, zapłakana dziewczyna, która nijak w głowie Ewy nie pasowała do obrazu femme fatale, która uwiodła męża-baranka.
Podczas gdy Ewa w osłupieniu obserwowała pociągającą nosem konkurentkę ważącą nie więcej niż czterdzieści kilogramów, dziecko płakało pełnią sił w głębi mieszkania.
Witam, Egzekucja. Adam tu nie mieszka, odszedł od nas dwa tygodnie temu. Gdzie jest nie wiem wyłkała dziewczyna i usiadła na podłodze, płacząc.
Ewie nagle przeszła ochota na awanturę. Chciała wejść do pokoju i uspokoić dziecko tej nieogarniętej matki. A potem rzucić przytyk: Jak się lubi jeździć, trzeba i sanie ciągnąć, suko! Tak, przytyk koniecznie wstawi. I spojrzy pogardliwie. Ma prawo, w końcu jest oszukana.
Malec był suchy, powieki opuchnięte, na czole żyłka, głos ochrypły. Dziecko po prostu głodne. Chłopczyk krzyczał z głodu, a jego dziwna, nieodpowiedzialna matka leżała na podłodze i płakała.
Jak otwierała puste szafki kuchenne w poszukiwaniu mleka i bezskutecznie grzebała po pustej lodówce, Ewa prawie nie pamięta.
Jak potem znalazła na stole kartkę z przerażającym, niedokończonym zdaniem: Proszę w mojej sm…, z przerażeniem.
Dziewczyna na podłodze płakała, cicho opowiadając Ewie jakby bliskiej przyjaciółce że nie ma dokąd pójść z tej wynajmowanej kawalerki, a musi dosłownie za kilka dni. Mleko wyszło, Adam wyszedł, pieniędzy nie było i nie będzie. I że jej bardzo żal. I wstyd. I jest późno. Ale nie wiedziała. I przeprasza. I można uderzyć, nawet trzeba. Chłopczyk nazywa się Pawełek i Ewa ma to zapamiętać, tak na wszelki wypadek. Pawełek był tylko o 9 dni starszy od Michałka.
Ewa wracała do domu w pośpiechu za 20 minut Michałek poprosi o pierś. Bieganie nie było łatwe: dwie wielkie torby Aleksandry ciążyły, sama zadyszana Aleksandra biegła z boku, trzymając najedzonego Pawełka. Ewa biegnąc myślała, gdzie postawić dwie nowe łóżka.
Po trzech latach bawiliśmy się na weselu Aleksandry, po czterech u Ewy. Ewy mąż nie znosi białych skarpetek, uważa, że życie trzeba malować jaskrawiej i kocha żonę, syna i dwie córki. Aleksandra jest mamą czterech chłopców, jej mąż nie traci nadziei na córeczkę
Z tej historii nauczyłem się jednego: życie potrafi wywrócić wszystkie plany i marzenia, ale warto otwierać się na nowe ludzi i nowe szanse. Nawet w trudnych czasach pomoc drugiemu może odmienić czyjeś i własne losy.
