Hej, opowiem Ci, co się ostatnio u nas działo, bo to naprawdę strasznie się złożyło.
Nie jadę nigdzie szepnęła moja mama, ledwo łapiąc oddech. To mój dom, nie zostawię go. W jej głosie dźwięczały niewyciśnięte łzy.
Mamo powiedział mój mąż, Paweł. Wiesz, że nie dam rady się o Ciebie troszczyć, jak trzeba. Musisz to zrozumieć.
Aleksander był przygnębiony. Widząc, jak mama się martwi, nie mógł nic poradzić. Siedziała na starej, sprężonej kanapie w domu rodzinnym, w naszej małej wiosce w podkarpackim Beskidzie.
Kamila przybędzie po twoje rzeczy skinął Paweł w kierunku żony. Powiedz jej, jeśli czegoś potrzebujemy.
Stanisława Kowalska milczała, wpatrując się w okno, przez które wietrzyk liżący złote liście starych dębów przemykał po podwórku. Jej prawą rękę, wciąż sprawną, zaciskała na drugą, bezwładnie zwisającą.
Kasia przeszukiwała szafę, ciągle pytając teściową, co wziąć, a co zostawić. Teściowa jedynie patrzyła w dal, jakby myśli jej były gdzie indziej nie o szlafrokach, starych szpilkach czy połamanych okularach.
Stanisława całe 68 lat spędziła w tej zapomnianej wiosce. Pracowała jako krawcowa w małym zakładzie, który zamknął się, gdy ludzie wyprowadzili się z okolicy. Potem zaczęła szyć w domu, ale z czasem zamówiła się na ogród i dom, wkładając w to całe serce. Nie mogła sobie wyobrazić, że rzuci to wszystko i przeprowadzi się do wielkiego miasta, do obcej, szarej kamienicy
Paweł, ona znowu nic nie je westchnęła Kasia, wkładając talerz na stół. Nie dam rady dłużej. Nie mam sił.
Aleksander spojrzał na żonę, potem na talerz, i westchnął ciężko. Weszł do pokoju mamy.
Stanisława siedziała na kanapie, patrząc w okno, a oczy jej były matowe, nie mrugając. Ręka, co działała, spoczywała na tej drugiej, jakby chciała ją przywrócić do życia.
W pokoju leżały hantle, gumy do ćwiczeń i sterta leków na stoliku nocnym. Gdyby Aleksander nie nalegał, matka nie dotknęłaby ich w ogóle.
Mamo?
Stanisława nie odpowiedziała.
Mamo?
Synku? wyszeptała, słowa były rozmyte po udarze. Nie mówiła już tak płynnie, ale już było lepiej niż na początku.
Dlaczego znów nic nie jesz? Kasia się stara, przygotowuje jedzenie. Przez kilka dni prawie nic nie przyjmujesz.
Nie chcę, synu odpowiedziała cicho, odwracając się ku Aleksandrowi. Naprawdę nie chcę. Nie zmuszaj mnie.
Mamo Czego chcesz? Powiedz.
Młodą kobietę objęła ręka Aleksandra.
Wiesz, czego chcę, kochanie. Chcę wrócić do domu. Boję się, że już Cię nie zobaczę.
Aleksander westchnął i pokręcił głową.
Wiesz, że teraz pracuję codziennie, a Kasia biegnie od lekarza do lekarza. Zimą trudno gdzieś wyjeżdżać Poczekajmy przynajmniej do wiosny. Kasia skinęła głową, a Aleksander uśmiechnął się i wyszedł.
Niech nie będzie za późno, synku niech nie będzie za późno.
—
Przepraszam, procedura IVF nie przyniosła efektu smutno powiedziała lekarka, odkładając okulary.
Kasia zaniemówiła, przyciskając dłonie do twarzy.
Jak to? Dlaczego innym się udaje? Mówiliście, że po pierwszym razie to normalne. Czterdzieści procent zajdzie w ciążę po pierwszym podejściu. To już trzeci zabieg, a nic! wykrzyknęła.
Aleksander trzymał ją za rękę, nerwowo czekając, bo w sąsiednim skrzydle masażowała się już Stanisława.
Słuchajcie zaczęła lekarz cicho. Rozumiem, że marzycie o dziecku, ale jesteście w ciągłym stresie. To właśnie go zabija.
Oczywiście, że jestem w stresie! Muszę pracować z domu, żeby płacić te koszty IVF, które kosztują prawie pięć tysięcy złotych! Muszę chodzić na zabiegi, brać tabletki, które niszczą organizm, opiekować się teściową i znosić jej humorki. To ona nie je, nie pije leków! Chcę dziecko, może wtedy mój mąż poświęci mi więcej uwagi!
Kasia zamarła, zdając sobie sprawę, że powiedziała za dużo. Chwyciła torbę i wybiegła z gabinetu, trzaskając drzwiami.
Przepraszam wyszeptał Aleksander.
Nic nie szkodzi odrzekła lekarka. Nie miałam takiej histerii. Wszystko w porządku.
Aleksander podążył za żoną. Kasia siedziała na małej kanapie w poczekalni, płacząc, trzymając się za twarz. Ciało jej drżało od szlochu. Spojrzała na męża, oczu pełnych łez, i szlochnęła.
Przepraszam Nie chciałam tak mówić o twojej mamie. Po prostu jestem zmęczona. Zmęczona patrzeniem, jak ktoś umiera na moich oczach. Zmęczona ciągłymi testami i wydawaniem fortuny na kolejne zabiegi. Nie mogę już tak dalej.
Gdybym mógł, zrobiłbym wszystko, by pomóc wam obu, ale to poza moją mocą
Rozumiem uśmiechnęła się Kasia przez łzy. I widzę to.
Po chwili siedzieli w ciszy, trzymając się za ręce. Kasia wstała, poprawiła kołnierzyk i uśmiechnęła się.
Chodźmy. Stanisława pewnie już wyszła z masażu. Nie lubi szpitali, po nich długo się smuci.
—
Pańska mama ma prawie zerowy postęp mruknął niski, siwy lekarz w okrągłych okularach, gdy Aleksander poprosił go o ocenę.
Usiedli na uboczu, żeby matka nie słyszała. Kasia została przy niej.
Wie pan Kiedy pan po raz pierwszy przyjechał, wierzyłem, że się wyzdrowieje. Szansa po udarze jest mała, ale u pani nie było nałogów ani przewlekłych chorób. Miała wszystkie szanse.
Ale nic się nie zmienia. Widzimy to na własne oczy.
Moim zdaniem ona po prostu się poddała. Nie ma w jej oczach iskry, nie chce żyć
Aleksander skinął głową. Stanisława schudła piętnaście kilogramów, przestała być sobą. Siedziała w miejscu, patrząc w okno, nie czytała książek, nie oglądała telewizji, nie rozmawiała z nikim. Tylko wpatrywała się w dal.
Po udarze mogą wystąpić zaburzenia zachowania, bo uszkodzone są określone części mózgu dodał lekarz. Ale u pani nie spodziewałem się tak silnych objawów.
Myślę, że to coś innego mruknął Aleksander.
—
Aleksandrze powiedziała Kasia przez telefon możesz odwołać delegację? Stanisława naprawdę pogorszyła się. Boję się, że nie zdążysz
Powiedziała to z trudem, bo wiedziała, jak wiele znaczy dla męża jego mama. Patrzyła na teściową, niemal nieruchomo siedzącą na kanapie.
Kiedyś słuchała muzyki z płyt gramofonowych, które przywieziono z rodzinnego domu przez ojca, nauczyciela muzyki. Teraz Stanisława patrzyła w jedną punkt i nie mówiła. Przez kilka dni prawie nie jadła, piła tylko mleko, chociaż wcześniej narzekała, że mleko w mieście nie smakuje tak jak w wiosce.
Aleksander przyjechał tego wieczoru i spędził całą noc przy jej łóżku.
Wiesz, czego chcę. Obiecałeś.
Mężczyzna skinął. Następnego dnia pojechali do wsi. Lekarz odmówił przyjęcia.
Nie chcę do szpitala. Do domu.
Był marzec, ale drogi jeszcze nie były rozbite. Alex otworzył drzwi samochodu i pomógł mamie wsiąść na wózek.
Śnieg topniał, odsłaniając ziemię, a drzewa lekko pączkowały w wietrze, a słońce zaczynało rozgrzewać.
Stanisława usiadła na podwórku na kilka godzin, w końcu na twarzy pojawił się uśmiech. Wzięła głęboki oddech, spojrzała w niebo i płakała łzami radości.
W końcu była w domu. Patrzyła na swój zniszczony dom, ciepłe słońce, słyszała szum lasu i czuła chłód topniejącego śniegu.
Wieczorem zjadła kolację i siedziała jeszcze kilka godzin na dworze przed snem. Uśmiech nie schodził z jej twarzy. Nocą spokojnie zasnęła i nie obudziła się już więcej. Odeszła z tym samym uśmiechem, szczęśliwa.
Aleksander i Kasia wzięli urlop, żeby pochować Stanisławę i uporządkować sprawy: posprzątać dom i zdecydować, co z nim zrobić. Szczerze mówiąc, Aleksander chciał po prostu odetchnąć wiejskim powietrzem, którego nie czuł od lat.
Podczas wyjazdu Kasia poczuła się słabo. Poszła do toalety i zwymiotowała. Gdy wróciła do męża, w rękach trzymała test ciążowy. Zawsze nosiła go przy sobie, ale nigdy nie przynosił szczęścia. Tym razem dwie kreski dwie!
To wszystko ona, twoja mama To Stanisława nam pomogła Kasia, przez łzy, patrząc w niebieskie, bezchmurne niebo, przytuliła Aleksandra. Tak, to był dar od jego matki najcenniejszy prezent.
